Trekking...

Zucht... zucht...
Jeetje, wat was dat zwaar!!
We zijn dus net terug van de trekking. Jennifer en ik zijn blij dat we het overleefd hebben en tevens blij dat de trekking afgelopen is...
Alles was hartstikke mooi enzo, maar het was zo gruwelijk zwaar! De eerste dag begon al met 7000 traptreden (lees: rotsen) omhoog en dat in de bloedhete zon. En na al deze traptreden waren we nog maar op ons beginpunt aangekomen, op het startpunt van de trekking zeg maar. Nou, je kan wel nagaan dat ik op dat moment al haast neer viel...
Iedere dag hebben we zo'n 7 uur moeten klimmen en dat allemaal in een hoog tempo ook nog. We hadden een hele leuke gids hoor, maar hij hield er wel het tempo lekker in... Nou ja, lekker???
Er waren serieus een hoop momenten waarop jennifer en ik allebei dachten dat we het echt niet zouden halen.
Daarbij kwam ook nog eens dat het 2 volle dagen hard regende, waardoor ook de rotsen nog eens ontzettend glad waren, nog moeilijker dus. Ik ben dan ook een keer erg hard onderuit gegaan midden op een steil rotspad. Gelukkig dat de gids voor mij liep en me dus tegenhield, want ik wil niet weten hoe ver ik naar beneden gegleden zou zijn.
Jennifer is wel honderd keer onderuit gegaan. Ze is zelfs in de rivier gevallen! Dat was zo grappig! Ze rolde echt een eind naar beneden en de gids en ik probeerden haar tegen te houden, maar tevergeefs... en hup, daar rolde ze de rivier in! En dan moet je de hele dag verder in je zeiknatte kleding... Zo had ze een hoop lachwekkende stunts. Maar dat kwam niet altijd door klungeligheid, ze had namelijk af en toe last van haar ogen, waardoor ze geen diepte kon zien en dus ook niet kon zien waar de rotsen precies lagen. Dit komt weer doordat ze vorige week een epileptische aanval had en, tijdens deze aanval, hard met haar hoofd op het beton terecht kwam. De linkerkant van haar gezicht was toen erg gezwollen en nu blijkt dat ze ook een soort onderhuidse zwelling heeft, waardoor haar ogen dus af en toe wat slecht functioneren. Dat weten we nu gelukkig, want eerst huilde ze erg veel omdat ze dacht dat er iets ernstigs met haar ogen was. Logisch natuurlijk.
Nu kunnen we dus best lachen om dat vallen de hele tijd... : )

Tijdens de trekking sliepen we iedere avond in verschillende guesthouses, waarvan de meeste best goed waren. Behalve 1 van die guesthouses...
De derde avond kwamen we dus aan bij ons derde guesthouse op zo'n 3000 meter hoogte. Er lag daar zelfs ijs, dus kun je nagaan hoe koud het was. Daar kwam nog bij dat het die dag dus geregend had en wij dus zeiknat waren. Ook waren al onze kleren in de rugzak zeiknat en tevens mijn slaapzak. En dan nog het ergste: er was geen electriciteit en dus geen verwarming en zelfs geen vuurtje ofzo!! We zijn echt haast bevroren daar! Ik ben nu dan ook snotverkouden...
Heb het echt nog nooit zo koud gehad als die avond...

Tijdens de vierde dag begonnen we weer met afdalen. Toen we tijdens het afdalen door de jungle liepen, zagen we een heleboel apen! Wij daar een heleboel foto's staan maken met Jennifer's camera (omdat die camera heel goed kan inzoomen), zijn al die foto's mislukt omdat de camera verkeerd ingesteld stond! Hahaha.

En nu zijn we dus weer in Pokhara (wat trouwens een erg leuke stad is!). Hier is het heel toeristisch, maar toch erg mooi. Met een heleboel leuke restaurantjes! Joepie! We hebben al heerlijk een pizza gegeten! Wat was dat heerlijk, een keer geen rijst! En we slapen nu zelfs in een hotel met een douche en.............. een eigen 'echte' wc!!!! Wauw, wat een verademing! Al ben ik ondertussen wel gewend aan de Nepalese wc's (een gat in de grond dus). In het begin was het wel even moeilijk.. haha.

Morgenochtend vertrekken we weer naar Kathmandu en dan horen we wanneer we beginnen in het weeshuis. We hopen dat we nog een paar vrije dagen hebben zodat we wat leuke dingen voor onszelf kunnen doen en kunnen wachten totdat onze enorme spierpijn van de trekking over is. We lopen nu namelijk nog erg ongelukkig... hahahaha.

Wanneer jullie trouwens nog leuke dingen hebben voor de kinderen in het weeshuis, stuur me dan even een email, want mijn zus komt eind december naar Nepal! En zij neemt een hoop mee voor de kinderen hier!
Morgen vertrekken we weer

Chitwan...

Heb toch nog even de tijd om mijn belevingen in Chitwan te emailen, voordat we gaan rondtrekken!! Joepie!!
Chitwan was echt super!! Op de heenweg van Thamel naar Chitwan hebben we eerst 3 uur geraft, dat was echt gaaf! Na het raften was er alleen 1 probleempje; de organisatie was namelijk even vergeten om vervoer te regelen voor de rest van de reis, na het raften dus... Dus hebben we staan liften langs de weg, maar aangezien er hier nu een festival aan de gang is, waren uiteraars alle bussen en vrachtwagens stampvol! Een hele tijd hebben we langs de weg gestaan, totdat er uiteindelijk een bus stopte!! Gelukkig maar.... MAAR toen kwam het; ook die bus was stampvol, dus werden we, met bagage en al, op het dak van de bus gezet!! En dan moet je nagaan dat het een hele gammele bus was, een onverharde weg en nog geen meter ruimte tussen de bus het het ca. 40 meter diepe ravijn! En dat allemaal, 3 uur lang, op het dak! Jeetje, wat was dat eng...
Gelukkig hebben we het overleefd en zijn we heelhuids aangekomen bij ons hotel. Nou, ik wil niet zeuren, maar dit was toch echt het ergste hotel tot nu toe. Van buiten zag het er hartstikke goed uit, maar toen we de kamer inkwamen, waren er serieus honderden kakkerlakken!! Zelfs in mijn bed!! We hebben, met hulp van een andere jongen uiteraard, geprobeerd om de meeste kakkerlakken te doden. Maar aangezien ze zelfs onder de deuren doorkwamen, kregen we ze nooit allemaal weg... Ben er tijdens die dagen een beetje aan gewend geraakt, want ondanks dat heb ik er de afgelopen dagen heerlijk geslapen.
De eerste avond zijn Jennifer en ik met wat medewerkers uit het hotel wat gaan drinken, en weet je wat daar 's avonds rondliep in de straten...?? Een babyneushoorn!! Zo schattig, ik heb hem heerlijk geknuffeld!
De tweede dag zijn we, op de fiets(!), naar een centrum geweest, waar net een heleboel olifantjes geboren waren en 's middags hebben we heerlijk gezwommen met de olifanten! Jennifer en ik althans, want de andere vrijwilligers wilden dit niet.. Hoe stom kun je zijn!! Een vrijwilligster wilde niet omdat ze het water vies vond en ze had net haar haar gewassen! JEZUS, geloof je toch niet!? Het baden met de olifanten was super, maar wel erg moeilijk om in het water bovenop zo'n groot beest te klimmen. De man, die ons hielp, pestte ons ook gruwelijk. Wanneer we eindelijk op die olifant zaten, liet hij de olifant omvallen, zodat wij er uiteraard weer afvielen.
De derde dag hebben we gewandeld in de jungle, met uiteraard weer de vele bloedzuigers...
Tijdens onze wandeling werden we aangevallen door een volwassen neushoorn! Wij rennen door de jungle daar! Achter ons hoorden en voelden we de voetstappen van die neushoorn achter ons aankomen! En op een gegeven moment had 'ie er blijkbaar genoeg van, want hij draaide om...
Grappig, want in het begin vond ik al die insecten in de jungle best eng, maar tijdens onze vlucht rende ik gewoon overal dwars doorheen! haha. Was echt super om mee te maken!
Die middag hebben we nog een, 3 uur durende, rit gemaakt op een olifant door de jungle en hebben we tevens 2 andere neushoorns gezien. Een moeder met een baby. Omdat we op de olifant zaten, konden we dit keer heel dichtbij komen. We stonden echt naast de neushoorns!
Wat ook grappig was, was dat Jennifer's zonnebril onderweg afviel door de takken en dat de olifant haar zonnebril opraapte met zijn slurf en hem weer teruggaf! En dat ding was nog heel ook!! Wauw!

Nu zijn we net in Pokhara en morgen beginnen we met de trekking. Van onze gids hebben we al gehoord dat we iedere dag zo'n 7 uur gaan wandelen en klimmen uiteraard. Goed voor mijn conditie dus!! : )
Ik zet tevens foto's op de site van Chitwan! Kijken dus!
Tot volgende week!

Village stay

Zo, we zijn nu weer 'n dagje in Thamel nadat we gisteren teruggekomen zijn van onze 'village stay'. We hebben hier 3 dagen ingewoond bij een Nepalese familie in het dorp Kimirethok.

Jeetje, wat een verschil met het leven in de stad hier. Zoveel armer!! Maar tevens ook zoveel mooier en zo groen overal! In totaal woonden er 13 mensen in 1 klein huisje. Allemaal familieleden van elkaar. Het is wel grappig, want zelfs als je getrouwd bent, blijf je bij de rest van de familie wonen. Vandaar het grote aantal mensen in 1 huisje. De mensen waren hartstikke aardig. Wel was het erg moeilijk communiceren, want vooral de iets oudere familieleden spraken geen woord engels. De kinderen wel een beetje, omdat ze dat op school leren. En mijn Nepalees was nou nog niet ZO goed, dat ik ook maar iets begreep van wat ze tegen me zeiden. Dat was best sneu, want ze zijn zo benieuwd hoe het leven bij ons is... Heb ze daarom maar foto's laten zien, die ik van thuis meegenomen heb. Prachtig vonden ze dat! Al die vrouwen lagen met hun hoofden op mijn schouders aandachtig te kijken...
Het minder leuke was dat wij, als eregasten, als eerste moesten eten. Staat heel die familie daar om je heen om te kijken hoe je een hap neemt... Volgens mij is dat iets cultureels, want dat doen ze hier overal. En op dat moment is het echt moeilijk om een hap te nemen van iets dat eigenlijk je neus uitkomt en dan net doen alsof het heerlijk is... Iedere dag eten we hier 2x per dag "Daal Baath". dat is witte rijst met een soort soep die je erover heen gooit. Nou, de eerste keer is het best goed te eten, maar wanneer je dit iedere dag 's morgens EN 's avonds eten moet....

Verder heb ik nog nooit zoveel gewandeld als tijdens deze 'village stay'. Namelijk alle dagen zo'n 6 uur!! En je moet wel even nagaan dat dit bergop was! En niet via een weg ofzo, maar echt steil omhoog door het gras en de rotsen. Nog nooit in m'n leven ben ik zo moe geweest, heeft mijn hart zo hard geklopt en heb ik zo erg gezweet... pfff. Dan komt nog het ergste: waar ik zo bang voor was, is gebeurd...... Ik had 2 bloedzuigers in mijn been!! AAAAH!!! Gelukkig waren er wat stoere mannen om ze eraf te halen..hahaha. En bloeden dat het deed, stond ik echt versteld van... Zeker 3 uur aan een stuk. Ik had eerst helemaal niet door dat ze op mijn been zaten, pas toen ik mijn schoenen uitdeed, zag ik vanalles bewegen onder mijn sok... Bah, bah. En volgens mij houden insecten van mij, want even daarna vloog er een felgroene sprinkhaan van zeker 30 centimeter op me! Nou, op dat moment heb ik me toch een potje staan schreeuwen daar! En iedereen lachtte me uit.... weeeeh!! Zij zijn natuurlijk gewend aan al die beesten...

Helaas, gisteren was het dus weer tijd om te gaan. Voor ons vertrek werd er nog speciaal een "feest" voor ons gegeven, waar Nepalees gedanst en gezongen werd door de familie. Ook hebben we ieder 6 armbanden gekregen, die we niet meer af kunnen doen en zijn we gezegend door de hele familie waarbij we een grote klodder rijst met rode verf op ons hoofd geplakt kregen... haha (Ow, er is nog een ding dat ik moet vertellen: Voordat we naar de 'village stay' vertrokken werd het lieve geitje in ons andere guesthouse (bij de orientatiecursus) geslacht...snik snik. En daarna werd die geit gewassen in onze "badkamer"!! Kun je nagaan hoe heerlijk fris de badkamers waren... Als alles goed gegaan is, staat ook hier 'n foto van op de site.) En nu dus weer in Thamel voor 1 dag... Morgen naar Chitwan (natuurpark met de olifanten enzo) en daarna de trekking.

Dus, tot over 'n week of 2 dan maar!! HAWASTA!!

Morgen toets Nepalees...

Zo, morgen onze laatste dag hier op onze orientatiecursus. Morgen hebben we onze toets Nepalees en daarna zullen we vertrekken naar onze "village stay." Hier zullen we 3 dagen inwonen bij de plaatselijke bevolking tijdens het offerfeest..
Echt sneu, want nu worden alle waterbuffels en geiten enzo al verkocht.. Zo zielig is dat, dat je gewoon weet dat die lieve beestjes straks voor mijn neus afgeslacht gaan worden....
Na deze 3 dagen zullen we vertrekken naar Chitwan. (dit is een groot natuurreservaat) Hier zullen we dus de natuur gaan bewonderen en tevens rijden op olifanten en zelfs baden met de olifanten. Dit lijkt me echt super!! Behalve dan die bloedzuigers waarover ik eerder verteld heb...
Na Chitwan zullen we verder gaan naar Pokhara en van daaruit beginnen met onze trekking.

Dus laten we zeggen over 3 weken gaan we pas werken in het weeshuis. Eindelijk hebben we informatie gekregen over ons weeshuis!! Er wonen daar 26 kinderen en het is vlakbij de monkeytempel. In de monkeytempel zijn we gisteren trouwens geweest, maar dat was niet zo'n succes omdat ik ineens ontzettend ziek werd!! Dus daar zullen we nog wel n andere keer heengaan.

Nog nooit in mn leven ben ik zo ziek geweest!! Niet dat ik me kan herinneren in ieder geval...
Heb de hele nacht rondgespookt, gelukkig bijgestaan door mijn vriendjes, de kakkerlakken... Was ik toch niet helemaal alleen... jech!
Ik voel me nu weer iets beter en ik hoop dat dat zo blijft uiteraard!!

Ow, weet je wat ik gisteren ook gezien heb?! Crematies!! We zijn gisteren namelijk naar meerdere tempels gegaan en bij een van die tempels werden gewoon crematies in de buitenlucht uitgevoerd!! Werden die lichamen gewoon op n houten stapen gegooid en verbrand!! En dan komt nog het ergste, al die as werd daarna gedumpt in de rivier daar en een eindje verderop zaten mensen zich daar gewoon in te wassen!! AAAH!!

Nou, voordat we naar Chitwan gaan, komen we nog in Thamel en daar stonden wat nieuwere computers, ik zal proberen om dan weer wat foto's op de site te zetten!!
Niet vergeten: http://loesgoesnepal.blogspot.com

lk leer Nepalees!!

Namaste!! Shuva dibas!!

Tapaalaai kasto chha?
Malaai sancha chha!!
Mero Nepali naam Menaka ho. Mero omer teis ho.
Mero saathiko naam Jaanaki ho.
Ma Nepalmaa anaathaalayamaa kaam garne.
Ma Nepali bhaasaa sikaichhu pahilo haptaa.

Hawasta, Menaka

jajaja, ik heb Nepalese lessen nu...
Hierboven heb ik n simpel verhaaltje geschreven, want de rest ken ik nog niet helemaal uit mn hoofd hoor!

Hier komt de vertaling:

Hallo!!
Hoe gaat het? Met mij gaat het goed!! Mijn Nepalese naam hier is Menaka en ik ben 23 jaar.
De naam van Jennifer hier is Janaaki.
In Nepal ga ik in een weeshuis werken en nu in de eerste week leer ik de Nepalese taal.

Tot later, Marloes

Nou, zoals je leest heb ik dus een nepalese naam: Menaka. Ik wil jullie heel graag even uitleggen wat het betekend, want ik ben er erg trots op.
Melaka is een mythologische figuur en het betekent: onbeschrijflijk mooie vrouw!! hahahaha, da's nog eens een leuke naam he!! Die houd ik in Nederland ook gewoon aan!!

We zijn nu dus bezig met onze orientatiecursus en het is hartstikke moeilijk!! Ook zijn de leefomstandigheden er weer iets op achteruit gegaan... Helaas.
Volgens mij wordt het steeds een stapje erger. Want we hoorden van andere vrijwilligers dat het in het weeshuis helemaal een smerige boel is. Dus kunnen we hier alvast een beetje wennen...
Mijn maag krijgt nu ook al moeite met het eten hier en da's echt geen pretje als je niet op de wc kunt zitten en wanneer de wc ook nog eens niet doortrekt!! AAAAH!!!

Ook hebben we van andere vrijwilligers al wat over de trekkingtocht gehoord. Nou, ik durf haast niet meer door die verhalen. Ten eerste worden we in deze, haast ingezakte, busjes vervoerd en de wegen daar zijn zo smal dat je minder dan 1 meter ruimte hebt, naast de afgrond van ruim 40 meter!! Er blijken daar al een hoop bussen naar beneden gevallen te zijn!!
En dan komt nog iets afschuwelijks: Een plaats waar we heen gaan blijkt vol met bloedzuigers te zitten, die zelfs IN je schoenen kruipen!! Nou, ik ga er maar alvast van uit dat ik of flauwval, of de hele boel bij elkaar krijs!! Wat 'n drama zeg....... haha

Helaas vertrok de vorige groep vrijwilligers toen wij aankwamen... Leek jennifer en mij wel een gezellige groep. Nu zijn er naast ons 3 andere vrijwilligsters, maar helaas zijn deze nou niet al te gezellig... Gelukkig zijn we met zn tweetjes hier!

Volgende week begint hier overigens een 5-dagen durend festival..... Het offerfeest... BAH,BAH
"De rivier zal rood zien van bloed," werd ons verteld tijdens onze les. Jech, nou dat hoef ik eigenlijk niet te zien, maar het zal wel moeten...
Hmmm, nu schrijf ik wel alleen maar dingen op die ik niet leuk vind he?! Maar ik ben nog steeds blij dat ik hier ben hoor! Ik waardeer zelfs nu alles al meer wat ik thuis heb!! Da's snel he!?

Nou, dan rest mij nog te zeggen:

HAWASTA!!

ons nieuwe avontuur.....

nou, zouden we vanmorgen om 8.00 uur opgehaald worden om naar ons nieuwe stekkie te gaan... Wij vanmorgen dus vroeg ons bed uit... En zitten we daar buiten op de stoep te wachten met al onze zooi, komt iemand ons vertellen dat onze organisatie gebeld heeft dat ze zeker n uur later komen!! AAAHH!! Dan maar gauw nog even het internetcafe in... We weten immers niet waar we straks terecht komen... Spannend hoor.

gisteren waren we hier weer de "stad" ingegaan en ik heb al wat nepalese kleding gekocht!! hahaha, ziet er erg sexy uit.... Ik heb onder andere n broek gekocht, die je heel vreemd aantrekt. Zal t proberen uit te leggen: Die broek haal je eerst tussen je benen door, dan knoop je met touw de achterkant vast en daarna met ander touw de voorkant... hmmm, klinkt heel vreemd, maar jullie zien het wel wanneer ik weer thuis ben, of op een foto op m'n website ofzo... Houd de site gewoon goed in de gaten!! : )
Maar toen we dus in de stad waren, zijn we uiteraard verdwaald!! Tja, alles lijkt zo op elkaar en de steegjes zijn zo klein!! Na een hele tijd rondgezworven te hebben en iedereen gevraagd waar ons hotel was, hebben we uiteindelijk zo'n fietstaxi genomen. Je weet wel, met zo'n bakkie erachter..
Wat n drama was dat zeg!! Was nog enger dan t vliegtuig. Je moet nagaan dat de steegjes hier onverhard zijn en dat er tevens enorme kuilen in de weg zitten. Ook is t nog eens extreem druk!
Wij met zn 2en dus achterin dat ding. Paste echt maar net!! We hebben alkaar goed vastgehouden zeg! Jennifer had zelfs mn been zo hard vast, dat t me meevalt dat ik niet onder de blauwe plekken zit!! We voelden ons ook best schuldig hoor, zo'n jongen die dat hele eind zo zwaar moet trappen en dat voor minder dan 1 euro!!
Uiteindelijk toch ons geweldige hotel teruggevonden (in het donker)...
In de kamer onze kleren nog even aangedaan om even te checken in de spiegel... Nou, we hebben dubbel gelegen toen we het zagen!! Wat erg!! hahaha
Daarna zijn we weer heerlijk neergeplofd op ons planken bedje..........

ik ben in nepal!!

hallo allemaal!! ik ben in nepal!! wat n andere wereld zeg!! Na onze 23 uur durende reis werden we opgehaald op t vliegveld door mensen van de organisatie in n heeeeeeeeeeel klein busje!! na n tijdje gereden te hebben kwamen we aan bij ons hotel.........hmmm, hotel?? hahaha een heel klein kamertje met 2 bedden, waarvan de lakens er ook al 20 jaar ongewassen op liggen..... hahaha, maar we hebben tenminste een bed nu!! 8 oktober worden we door de organisatie vroeg opgehaald om aan onze orientatiecursus te beginnen en vanaf die tijd zullen we dus ook niet meer in een hotel (lees: bed) slapen ben ik bang... ow, het is echt zo anders!! op de heenweg naar t hotel zat er zelfs n moeder op straat haar kind te ontvlooien en r liepen apen op straat enzo... pfffffff, vreemd... maar ik ben echt zo blij dat ik r nu toch echt ben!! Nou, dat was t even voor nu... ga even de steegjes in hier.. En ik laat jullie gauw mn verhalen horen!! Liefs, Loesje

From USA again!!

Hello friends!!

(wauw, mn engels wordt met de dag beter zien jullie wel... : )

Vandaag ben ik naar alcatraz geweest!! Wauw, wat was dat indrukwekkend zeg! We hadden een audiotour genomen, dus liepen we daar met onze koptelefoons.. Het was echt gaaf, want je hoorde, naast de informatie, ook allerlei geluiden en interviews van de gevangenen! Kreeg r soms kippevel van.........
We konden dus vrij rondlopen daar, zonder gids. BETER!!! : )

Leer mn nicht hier nu ook n beetje kennen, ze is zo anders dan ik!! HEEEEEL georganiseerd enzo, alles heeft ze van tevoren al gepland.. Maar ze is wel aardig. Moet nog wel wat wennen hoor, dat komt voornamelijk door de taal denk ik.
Was bijvoorbeeld dinsdag met haar en haar vrienden mee gaan bowlen, iedereen lag helemaal dubbel, maar ik snapte echt geen f*ck van hun humor!! Zat daar maar n beetje mee te lachen, al had ik dus echt geen idee waar we t over hadden...
Ik dacht altijd dat mn engels toch wel goed was, maar zo zie je maar weer dat t toch lastiger is wanneer je met n groep Amerikanen op stap bent...
Ow, nog zoiets: ik heb nu zelfs ook ondervonden dat Amerikanen nogal overdreven zijn in hun reacties.. hahaha!! Met t bowlen gooide ik n strike (was niet toevallig, ik ben gewoon goed...) en zij met zn allen gaan staan en schreeuwen: HIGH FIVE!!! Stonden ze daar met hun handen de lucht in!! OW MIJN GOD!! hahahahaha.

Nou, dat was t weer voor nu... We gaan zo uit eten!! Gezellig!!!

daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaag allemaal!!

Dikke kus van mij