weer nieuws uit Nepal...

Uiteraard iedereen wederom bedankt voor de vele donaties! We hebben hiermee weer leuke en nuttige dingen kunnen doen/ kopen!

Allereerst zijn Jennifer en ik vorige week 2 stapelbedden, voor de kinderen, gaan kopen...
Een heleboel kinderen in het weeshuis, sliepen namelijk op de (koude) betonnen vloer. En aangezien het nu 's avonds echt heel erg koud wordt, konden we dit niet langer meer aanzien! Met deze 2 extra stapelbedden, kunnen er weer ca. 10 extra kinderen in 'n bed slapen. In 1 stapelbed slapen hier namelijk 4 a 6 kinderen. 6 kleintjes, of 4 grotere kinderen...

Wij dus, samen met Aama, op pad op zoek naar 2 stapelbedden. En Jen en ik maar denken dat we deze gewoon in 'n winkel zouden gaan kopen... niet dus!
Aama nam ons mee naar 'n (openlucht) metaalfabriek, waar we dus alle benodigdheden gingen kopen. In 'n fabriek in Nepal hebben ze duidelijk nooit iets over de ARBO-wet gehoord, want alle werknemers lopen daar op slippertjes en korte broekies, zonder enige andere veiligheidsmaatregelen... Was af en toe best wel eng om te zien hoe men daar tussen al die uitstekende metalen stangen rondliep.
Nadat we alles uitgezocht hadden, werd dit allemaal op 'n FIETS geladen en kilometers verderop naar 'n metaalbewerkingsbedrijf gebracht. En nu worden onze bedden dus gemaakt... Ben erg benieuwd. We hebben wel wat duurder metaal uitgezocht, maar het is dan ook uitstekende kwaliteit! De bedden zullen nu zeker 20 jaar meegaan... En daar doen we het uiteraard voor!

Afgelopen zaterdag zijn we met 14 kinderen wederom naar de bioscoop geweest! Dit keer naar de Nepalese film: "shuva sakti." Een erg leuke film, beter dan de vorige. Uiteraard was het acteerwerk weer erg lachwekkend! Maar in deze film waren vooral de geluidseffecten erg grappig... Af en toe werd 'r namelijk "gevochten" in de film en dit ging gepaard met erg realistische geluidseffecten... AHUM!! Het geluid van de klappen, die uitgedeeld werden, kwamen of te vroeg/ te laat, of zelfs wanneer 'r niet eens "gevochten" werd... De kinderen merkten hier uiteraard niets van, maar wij hebben er weer heerlijk om kunnen lachen!

Vandaag zijn Jennifer en ik in Thamel om wat extra leuke dingetjes te kopen voor de kinderen. Komende zaterdag willen we namelijk 'n dansfeestje organiseren in 't weeshuis. We hebben ondertussen al wat Nepalese cd's gekocht en gaan zometeen op zoek naar wat leuke instrumenten. Ook willen Jen en ik zaterdag de lunch gaan bereiden, en wel:... pannekoeken!!
Laten we hopen dat 't zaterdag mooi weer blijft, want we houden dit "feestje" op 't dak van 't appartementencomplex en gisteren heeft het hier de hele dag geregend!
Dat was 'n drama gisteren zeg; wij dachten die ochtend: "goh, 't is prachtig weer om vandaag onze was eens te doen." Jennifer en ik dus flink aan 't wassen gegaan, alles opgehangen op 't dak en nog geen 20 minuten later kwam de regen met bakken uit de hemel! Ook waaide 't nog eens ontzettend hard, dus uiteraard al onze gewassen kleding op de grond gevallen in de modder!!
Nou, hebben we ons daar dus flink uit staan sloven voor nop!

Op de weg naar Thamel vanmorgen, liepen we trouwens dwars door 'n begrafenis heen! Eerst hadden we 't niet eens in de gaten! Zagen wel vrouwen huilen, maar hadden op dat moment het lichaam nog niet zien liggen... Het lichaam lag gewoon naast de weg, bij de rivier, klaar om verbrand te worden! Onbegrijpelijk dat dat gewoon op 'n doorgaande weg gebeurd!

Tevens zijn we verhuisd van slaapkamer gisteren. De andere 2 vrijwilligers zijn namelijk allebei weg nu en er werd ons gevraagd of we misschien hun kamer konden nemen, zodat ze onze (lage) bedden kunnen gebruiken voor de kids. Geen probleem, dachten wij....
Vannacht allebei geen oog dicht gedaan! Het lijkt wel of alle honden uit de buurt onder ons raam gaan staan om daar te blaffen en te janken 's nachts! Verder liggen we nu dichter bij de vuilnisbelt, waar iedere nacht (vroege ochtend) het afval verbrand wordt! Het maakt niet uit of we ons raam dichtdoen, want de vreselijke walm komt toch wel onder de deur door....
Dus niet erg veel voordelen dus, maar hopelijk wennen we eraan...

Jullie horen 't wel!

Hieronder wederom 'n overzicht van onze nieuwe uitgaven:

- 2 stapelbedden --> 13097 rps
- entree film --> 480 rps
- lange broek voor 1 v/d kinderen --> 160 rps
- een kast --> 2000 rps

Totaal uitgegeven: 15737 rps = ongeveer 170 euro.

Blijf ajb denken aan de donaties!!

Tihar festival...

Ten eerste wil ik uiteraard iedereen bedanken, die gedacht hebben aan de sponsoractie! Afgelopen week hebben we met dit geld al aardig wat leuke dingetjes kunnen doen. Dat zal in dit verhaal wel duidelijk worden...

Afgelopen week was er wederom een festival aan de gang in Nepal en wel het 'Tihar festival.' Dit festival staat bekend als 'het lichtfestival.' Overal hingen lichtjes door de straten. Het sfeertje, tijdens dit festival, lijkt eigenlijk 'n beetje op de kerstsfeer in Nederland. De lichtjes, lekker eten, bidden en het geven van cadeautjes aan elkaar. Wat betreft de cadeautjes; de broers geven geld aan hun zussen en de zussen geven lekkernijen aan hun broers. Voor de meisjes in het weeshuis was dit hartstikke leuk, want zij hebben nu ontzettend veel broers natuurlijk...

Nog steeds zijn niet alle kinderen in het weeshuis terug, maar Aama gaat ervan uit dat alle kinderen nu allemaal wel snel terug zullen komen, omdat alle (grote) festivals nu achter de rug zijn...
We wachten dus nog steeds in spanning af.

Tijdens dit 5-daagse festival waren de kinderen uiteraard vrij van school en wij hebben daarom geprobeerd om hen 'n leuke vakantie te bezorgen, wat aardig gelukt is als je 't mij vraagt!

We hebben alle kinderen meegenomen naar Thamel (de toeristenplaats). De heenweg zijn we hier met alle kinderen heen gewandeld. Eenmaal in Thamel zijn we naar 'n terras gegaan en de kinderen hebben hier allemaal chocoladecake gegeten en frisdrank gedronken. Geweldig vond iedereen dat! Niemand heeft ook maar een kruimeltje cake laten liggen...
Daarna hebben we rondgewandeld door de stad. De kinderen keken hun ogen uit! En alle toeristen hier, keken natuurlijk allemaal naar ons. Haha, voelde me net een of andere beroemdheid!
In 'n heleboel winkeltjes werden maskers verkocht voor het festival en deze hebben we dan ook voor alle kinderen een gekocht. Hier hebben de kinderen trouwens nog steeds plezier van, want ze spelen er nog iedere dag mee...
Die dag zijn we in Thamel gebleven totdat het donker werd en we dus de vele lichtjes konden zien...
Tijdens dit festival (Tihar/ Deepawalie) is het trouwens ook de gewoonte dat kinderen langs de deuren gaan om liedjes te zingen en hiermee dus wat geld op te halen. Natuurlijk wilden de kinderen uit het weeshuis dit ook, en hebben daarom liedjes gezongen in de vele winkels in Thamel. Het grappige is dat de kinderen net zo lang bij 'n winkel bleven zingen (met hun maskers op), totdat het echt TE irritant werd en de winkeleigenaar hen wel geld moest geven, zodat ze weg zouden gaan!
Nou, de kinderen hebben in Thamel wel 60 rps opgehaald! Dat is zo'n 65 eurocent... En trots dat ze waren!!
Toen het erg laat begon te worden, hebben we met z'n allen 'n taxibusJE teruggenomen. Met z'n 14en in 'n piepklein busje. Helemaal opgefrommeld met z'n allen, zingend in de bus...
Op dat moment besefte ik pas echt goed dat we echt iets voor de kinderen betekenen en op dat moment voelde ik me serieus ook echt gelukkig!

De volgende dag hebben we de kinderen meegenomen naar de bioscoop!
Nog nooit waren de kinderen naar een bioscoop geweest, dus ook dit was een hele belevenis voor hen. En ook voor ons trouwens, want we zijn naar een film gegaan, afkomstig uit India, waarin Nepalees gesproken werd! "Altraaz" was de titel van de film en 't was 'n soort romantisch verhaal...
En lang dat die film duurde! Wel 3 uur!! Heel anders dan westerse films trouwens. Er werd 'n hoop in gezongen en gedanst enzo en vaak lag ik helemaal in 'n deuk, omdat sommige muziek/ dansscenes zomaar ineens uit 't niets door het verhaal heen kwamen... Sloeg dus vaak nergens op!
Ook tijdens de film hebben we de kinderen wederom getrakteerd op drinken en 'n zakje chips... Alweer feest dus!
Op het moment dat we de bioscoop uitkwamen, was het alweer donker en hebben we weer taxi's teruggenomen naar het weeshuis. Helaas geen taxibusje dit keer, maar dus 'n aantal gewone taxi's.

De resterende dagen van het festival hebben we spelletjes gedaan, gevoetbald, gezongen en gedanst...
Sinds wij er zijn, lijken alle kinderen 'n stuk gelukkiger, zegt Aama...
Herinneren jullie je dat kleine jochie nog, die op straat gevonden werd? Zijn gedrag sinds toen en nu is echt 'n verschil van dag en nacht! In het begin was hij erg verdrietig en zei hij geen woord. Nu lacht hij de hele dag en kletst je de oren van je hoofd (al verstaan we 'r geen woord van... haha)!
Ook een ander jongetje (Durbar), die nu 'n half jaar in het weeshuis is, gedraagt zich nu ook heel anders! Aama zegt dat ze hem nu voor het eerst ziet lachen! En hij lacht nu inderdaad alle dagen... Dat is toch wel erg leuk om te horen!

Daarom wil ik iedereen nogmaals aan de sponsoractie herinneren, zodat we nog veel meer leuke dingen met deze kinderen kunnen doen, we de volgende lading rijst kunnen kopen en tevens alle andere benodigdheden...
(Het ligt bijvoorbeeld in onze planning om voor alle kinderen 'n paar schoenen te kopen.)

Hieronder zien jullie de uitgaven in rps en euro's van de afgelopen weken:
- Een voetbal: 500 rps - entree film: 550 rps
- Ziekenhuis: 280 rps - versnaperingen film: 540 rps
- Fruit: 320 rps - totale vervoerskosten tijdens alle
- Versnaperingen dagje Thamel: 975 rps activiteiten: 310 rps
- Maskers: 300 rps - Een klok: 150 rps

Totale uitgaven: 3925 rps --> Ongeveer 43 euro

"CWC," deel 2...

Ten eerste wil ik melden dat het eerste deel, van de gestorte 10 euro, goed besteed is! Van dit geld zijn we met 2 kinderen uit het weeshuis naar het ziekenhuis gegaan, omdat zij al 'n hele tijd rondlopen met een ernstige ooginfectie. Hebben Jennifer en ik meteen 'n ziekenhuis van binnen kunnen bekijken... Ook heel anders allemaal natuurlijk.
We hebben nu medicijnen en antibiotica voor deze 2 kinderen, dus maar hopen dat het werkt...

Verder gaat alles in het weeshuis hartstikke goed. De kinderen zijn geweldig! Zo lief! Als je ze alleen al 'n beetje kietelt, is hun hele dag weer goed lijkt het wel...

Tijdens de eerste week voetbalden we iedere dag op het binnenplaatsje, maar helaas mag dat ook al niet meer! De "huisbaas" vindt dat dit teveel lawaai veroorzaakt! Zucht...
En we hebben nog wel net 'n nieuwe voetbal gekocht...
Daarom zijn we afgelopen zaterdag (met de kinderen) op zoek gegaan naar een ander veldje om te voetballen en we hebben er 1 gevonden. Alleen was het daar zo druk! We zijn gewoon in 'n klein hoekje gestart, tussen het vuilnis, en zijn steeds (onopvallend) 'n stukje opgeschoven...
Volgens mij waren die andere (oudere) jongens daar niet echt blij mee, maar ja... wat kunnen ze beginnen tegen Jennifer en mij?! Haha...
Na het voetballen hebben we de kinderen getrakteerd op 'n flesje cola! Wauw, wat 'n feest!!

Ook mogen we eindelijk steeds meer dingen doen in het weeshuis. Vooral in het begin wordt je daar echt als hun gast beschouwd en wordt alles je dus uit handen genomen...
Dan horen we de hele tijd, wanneer we huishoudelijk werk willen doen: "No miss!!!"
Nu blijven we gewoon aandringen om bijvoorbeeld de afwas te doen en gelukkig mogen we dat soort dingen steeds vaker! joepie, haha.
We spelen dan wel iedere dag met de kinderen, maar wanneer zij naar school zijn hebben Jennifer en ik natuurlijk geen zin om de hele dag op onze luie reet te zitten, terwijl de rest hard aan 't werk is... Vandaar dat we nu vaak heel dwingend te werk gaan, totdat de beleefdheid bij hun een beetje verdwijnd.

Afgelopen zondag zijn we trouwens naar een kleermaker gegaan! Hij gaat 'n "kurta surbar" voor ons maken. Een kurta surbar is een soort jurk tot net over de knie, met daaronder een broek.
Morgen is het klaar... Ben echt benieuwd. Ik heb groene stof gekozen...
Hij heeft dus al onze maten opgenomen en het wordt dus helemaal op mijn maat gemaakt!
En weet je hoeveel dat kost?............................ Nog geen 2 euro!! Wat 'n lachertje he?!

Gisteren aan het eind van de middag zijn we met Anita naar een buddhistische tempel geweest.
(Anita werkt trouwens in het weeshuis. Zij is daar vroeger als wees opgegroeid en werkt hier nu)
Het was weer een hele klim bergop naar die tempel, maar wederom heb ik het overleefd! Goh...
Op het moment dat we daar aankwamen, was er nog een mis bezig en wij mochten mee naar binnen! Wauw, dat was nog eens een ervaring! Al die mensen in die Tibetaanse jurken, allemaal zonder haar! En ze zingen op 'n hele vreemde manier. Ik vind het heel eng klinken allemaal...
Ja, dat was echt heel gaaf!

Tja, dat was het wel weer zo'n beetje voor nu...
Zal nog wat leuke foto's op de site zetten en vergeet niet aan die donaties te denken! : )
Zoals jullie hebben kunnen lezen, is de eerste donatie al goed besteed!!

Het "children welfare center"

Eindelijk was het dan zover! Gisteren zijn we geplaatst in ons weeshuis en we gaan hier dus werken tot 10 januari 2005!! Ons weeshuis is vlakbij de swoyambunnath (monkeytempel) en telt dus 26 kinderen. Helaas hebben we nog niet alle kinderen kunnen zien, want sommige kinderen hebben nog verre familie en zijn daar dus heengegaan voor het festival. Dit is nu trouwens afgelopen, dus vanaf nu zullen er steeds meer kinderen binnenkomen...
Ons weeshuis bevindt zich in een soort appartementencomplex (niet vergelijkbaar met Nederlandse appartementencomplexen uiteraard) en telt maar 1 etage!
Ik vraag me echt af hoe in hemelsnaam 26 kinderen op die ene etage moeten wonen??! Nu zijn er 10 kinderen en eigenlijk is het al hartstikke vol...
Het is dus allemaal wat klein en armoedig, maar het is er wel erg schoon. De moeder (eigenares van het weeshuis) zorgt er ook echt voor dat de kinderen schoon zijn en dat de kinderen zelf ook flink poetsen in hun huis.
Tot nu toe hebben we nog niet echt veel gedaan, alleen een beetje kennis gemaakt en gespeeld met de kinderen. Aama (moeder) heeft ons wat verhalen verteld in haar wat gebrekkige Engels...haha
Sinds vorige week is er een nieuw jongetje in het weeshuis. Hij werd gevonden op straat! Zielig he. Niemand weet dus hoe oud hij is, maar we schatten 'n jaar of 4...
En nou komt iets dat je niet kunt geloven: Dat jochie van 4 jaar (of misschien zelfs jonger) ROOKT! Aama had haar sigaret in de asbak gelegd en toen ze terugkwam stond hij dus te roken! Gisteren zei ze tegen hem dat 'ie het aan mij moest laten zien, dus pakte hij mijn sigaret en rookte! En echt inhaleren ook enzo! zonder 'n kuchje! Dat heeft hij van papa geleerd, zei hij tegen Aama. Ook dronk hij altijd de lokale wijn, raksi, en dat is echt sterk spul hoor! Had 'ie ook van papa...
Niemand weet dus wie of waar zijn ouders zijn, maar wanneer Aama hem vraagt of hij naar huis wil lijkt hij bang en zegt echt duidelijk "nee."
Ik heb 'n hele schattige foto van dit jochie (Milan) gemaakt, zal 'm op de site zetten. Alle kinderen vonden het prachtig toen ik foto's van ze stond te maken! En omdat het een digitale camera is, konden ze het nog terugzien ook, dat was helemaal genieten natuurlijk....hahaha

Gisteren zouden we eigenlijk begonnen zijn met het verven van de kamers in het weeshuis, maar helaas was er niet genoeg geld om verf te kopen. Dus moeten we nu nog maar even afwachten... Ook was er gisteren eigenlijk geen geld voor rijst, maar op de een of andere manier was het er 's avonds toch...

Als er dus mensen zijn, die spullen hebben, email mij!!
Denk vooral aan kleding, handdoeken, speelgoed en al het andere dat je kunt missen...
Wat betreft de kleding zijn alle maten welkom, want de leeftijden varieren van 4 (?) tot 14 jaar...