Om een indruk te geven van de nieuwe situatie

De nieuwe mensen in Marloes haar leven tot nu toe


VAN.......





NAAR.......

Situatie rond het CWC.

Afgelopen week weer veel gebeurd. Er staan in dit verslag wat afkortingen en namen die mij bekend zijn, maar jullie misschien niet.
CWC = Het weeshuis waar ik tijdens mijn eerste bezoek aan Nepal was en waarheen ik begin september teruggekeerd ben.
Aama = de “moeder” van het CWC.
CDO is een speciale afdeling van de officiële Nepalese organisatie “Nepal Children Welfare Board – His Majesty Government of Nepal”

Donderdag de 20e weer een bijeenkomst gehad met CDO, Aama, advocaten en Politie en weer vertraging, schijnt helaas niet anders te kunnen hier in Nepal. Beslissing was dat de kinderen 2 maanden in mijn huis op proef zouden wonen, zonder enige garantie voor de toekomst, m.a.w. de kinderen kunnen dus ook weer teruggeplaatst worden na die 2 maanden. Aama maakte ook weer een hoop stampij over het nieuwe bestuur van CWC, zij eist 6 leden door haarzelf uit te kiezen plus mijn persoontje, zodat zij alle touwtjes in handen blijft houden en ik wil exact het tegenovergestelde, nl ik kies 6 leden waaronder ikzelf en Aama kiest één lid van het oude Bestuur, niet zijnde Aama of haar zoon. Dus weer de nodige trammelant en toen ik opmerkte dat ik thans de grootste geldschieter van het CWC was, kreeg ik eerst van Aama te horen dat ik niet genoeg geld overgemaakt had tijdens mijn verblijf in Nederland en daarna begon ze te krijsen dat ik zelfs nooit geld aan het CWC zou hebben besteed, dus Aama is voor mij “over en uit”. Even tussendoor een recentelijk voorbeeld van de handelswijze van Aama. Omdat ik door ervaring wijzer geworden geen contant geld meer geef, maar zelf aankopen doe, had Aama mij gevraagd nieuwe schoenen voor de kinderen te kopen en ik kocht 13 paar schoenen. Aan Laura, de Australische vrijwilligster in het CWC vroeg Aama, net voordat Laura voor een trektocht vertrok, geld om schoenen te kopen en Laura gaf haar geld en uiteraard wisten we niet van elkaar wat Aama bekokstoofd had. Laura komt terug, ziet een aantal kinderen met nieuwe schoenen en vraagt hoe ze de schoenen vinden of ze lekker lopen enz. en de kinderen zeggen blij tegen Laura “Yes Laura Miss, Marloes Miss bought”, dus je kunt je de reactie van Laura wel voorstellen toe ze uitvond dat Aama haar geld had ingepikt. Laura heeft inmiddels ook haar buik vol van Aama en heeft het CWC al enige tijd geleden verlaten.

Ter plekke heb ik tijdens de bespreking van de 20e aangekondigd volledig met het CWC te stoppen. Ik investeer geen sponsorgeld en tijd in een onzekere toekomst met zulke labiele personen als Aama en ik heb ook geen zin om te wachten totdat de definitieve uitspraak van het hoger beroep bekend is, want dat kan ook nog makkelijk 2 maanden duren en dan mag er nog niets tussenkomen, afgezien van het feit, dat Aama nog meer tijd krijgt om de kinderen tegen mij op te stoken.
Wel heb ik tijdens deze bespreking kunnen realiseren dat Gyan, de secretaris van het CDO, de dagelijkse leiding over CWC en dus ook over Aama krijgt. Gyan wordt ook de secretaris van het Bestuur van mijn nieuwe weeshuis, dus ik blijf op de hoogte van het wel en wee binnen het CWC.
Aama zet het hoger beroep wel door, volgens het CDO kan zij dit nooit winnen en is het puur een vertragingstactiek. Het hoger beroep zal haar wel geld kosten, ik heb er totaal geen omkijken naar want het CDO neemt alle juridische acties namens mij op zich en neemt tevens alle kosten voor haar rekening.

Echter, het bovenstaande gebeurde vorige week donderdag. Deze week heeft het CDO beslist dat alle kinderen nu bij Aama weggehaald worden en naar een Regerings Weeshuis onder leiding van het CDO worden overgebracht voor minimaal 2 maanden. Aama zal onderzocht worden, met o.m. bloedproeven om te kijken naar eventueel drugsgebruik. Volgens het CDO gaan de kinderen niet meer terug naar Aama, maar helaas kon het CDO mij nog steeds geen definitief uitsluitsel geven over de periode dat de kinderen in het Regerings Weeshuis zullen verblijven en wat er met de kinderen na deze 2 maanden staat te gebeuren. Dus het was fantastisch nieuws dat de kinderen bij Aama weggaan en dus een veel betere behandeling krijgen, maar jammer is wel dat niemand mij enige zekerheid kon geven omtrent mijn toekomst met die kinderen en de periode waarin e.e.a. kon gebeuren en daarvoor was ik teruggekeerd naar Nepal. Snik, snik…


De nieuwe situatie, van hel naar hemel

In de afgelopen weken toen ik in m’n eentje in een hotel in Thamel verbleef, weer contact met Viva Bell gezocht een Ierse dame die ik vorig jaar al ontmoet had, maar die door enorme ruzies met Aama het contact met CWC had verbroken. Door haar toedoen wordt een weeshuis met 50 kinderen, die nog erger leefden dan de beesten hier, gesloten. Vorig jaar heb ik dit tehuis al bezocht en toen voor alle 50 kinderen een set kleding gekocht omdat velen zelfs geen kleren hadden en naakt rondliepen en met Kerst heb ik toen voor alle kinderen een klein kadootje gekocht. Indien jullie op mijn website de maanden december 2004 en januari 2005 aanklikken, lezen jullie mijn verhalen over dit weeshuis en Viva Bell.

Dit weeshuis ligt in Patan, een Koningsstad naast Kathmandu, slechts door de heilige rivier Bagmati van elkaar gescheiden.
Het weeshuis in Patan is één zwijnenstal, zie foto, de 50 kinderen die hier “wonen” leven èn slapen in één enkele ruimte, zonder bed, zonder dekens, zonder enig comfort. Aangezien de kinderen uit mijn oude weeshuis nu voorlopig toch geholpen worden door het CDO, zonder het gevaar dat ze weer terug naar Aama moeten, heb ik besloten deze kinderen een kans te geven.
Met Viva afgesproken, dat ik mijn nieuwe huis beschikbaar stel voor 25 kinderen en Viva de overige 25 kinderen onder haar hoede neemt, wel moet Viva eerst nog hiervoor woonruimte zoeken. Ik kan dus onmiddellijk hulp bieden, maar wel sta ik dan voor de moeilijke beslissing welke 25 kinderen naar mijn huis verhuizen. Ik denk dat ik voor de 25 jongste kinderen zal kiezen, maar misschien kies ik straks wel heel anders, want dit zal heel moeilijk voor mij worden en ik moet er natuurlijk opletten dat ik vriendjes en vriendinnetjes niet uit elkaar ga halen. Donderdag de 27e komt om 4 uur ’s middags de eerste groep van 5-6 kinderen over, allemaal jongetjes van 6-7 jaar en daarna volgt een groep van 5-6 meisjes van dezelfde leeftijd. Allen tegelijk is onmogelijk, ze zijn zo ontzettend smerig en verwaarloosd, dat ik tijd nodig heb i.v.m. wassen, kleding, kapper en eventueel medische zorg.
Velen droegen nog steeds de kleding die ik midden december 2004 voor ze had gekocht, het is hun enige setje kleren waarin ze ook slapen, dus 10 maanden constant gedragen, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, zonder ooit te zijn gewassen! Kunnen jullie het je indenken?

Toen ik eenmaal de beslissing gemaakt was, begon het echte en vele werk! Vloerbedekking en gordijnen had ik al gekocht, maar daar vul je geen huis mee, dus matrassen, kussens, beddengoed, bedden, potten en pannen, servies, bestek, gasfornuis, tafels en banken, enz. enz gekocht. Kinderen krijgen allemaal hun eigen bed, het zijn wel stapelbedden, dus eentje boven en eentje onder en iedereen krijgt zijn eigen opbergbox voor kleding, schoolmateriaal enz. die onder het bed geschoven kan worden en zo houden we alles netjes. Omdat we de stapelbedden moeten laten maken, liggen we voorlopig nog wel met zijn allen op de grond, ik dus ook, maar wel op een matras enz. Deze zaterdag, de 29e komen in ieder geval de eerste 5 stapelbedden.
Het huis is helemaal schoongemaakt, ruimen gezeemd enz. Mijn vriend Erik was op bezoek en die heeft gelukkig enorm meegeholpen met schoonmaken en aankopen doen.
Ik heb een echtpaar aangenomen, voor het bereiden van de maaltijden en de schoonmaak. Deze werken de hele dag, 6 dagen per week. Indien zij goed presteren wordt hun salaris na 2 weken verhoogd tot 30 euro per persoon per maand. Je leest het goed 30 euro per maand, maar ja, hier is geen vakbond en zij zijn erg blij met deze kans. Daarnaast heb ik een veiligheidsman in dienst die hier 24 uur per dag aanwezig is. Er zijn wat dreigementen vanuit de hoek van Aama en consorten geuit en voor alle zekerheid zal er dus een extra man hier aanwezig zijn, vermoedelijk voor de eerste 2 maanden.

De kinderen gaan naar de school van Janak, die mij de afgelopen weken heeft bijgestaan. Janak is het “oude” schoolhoofd waar vroeger de kinderen van CWC naar toe gingen, totdat Aama het restant van de betaalde schoolgelden voor zichzelf opeiste en hij komt met vrouw en kind ook in het nieuwe huis wonen, als beheerder, dus die kan mooi wat extra les geven na schooltijd.

Zoals ik al eerder meldde heeft het nieuwe huis 10 kamers plus 3 doucheruimtes met elk een douche, wastafel en toilet. Daarnaast is er nog een apart toilet met een bidet. Allemaal normale toiletten zoals bij jullie thuis, heel wat anders dan in het CWC en totaal niet te vergelijken met de situatie in Patan, zie foto hieronder.
Voorlopige indeling van het nieuwe huis is, 1 kamer voor Janak’s gezin, 1 kamer voor mij en vrijwilligster(s), 1 ingerichte keuken, 2 kamers te gebruiken als algemene leef-, studeer- en woonruimtes en 5 kamers met stapelbedden voor de kinderen. Het echtpaar voor het bereiden van de maaltijden en het schoonmaken is extern, eten wel mee, maar slapen niet in het huis.

Ik hoop binnenkort weer jullie uitgebreid te vertellen over alles en nog wat en de nodige foto’s en verhalen van de kinderen mee te sturen, maar hoop dat jullie er begrip voor hebben dat ik eerst mijn tijd aan het welzijn van de kinderen moet besteden.

Nog even over Bishnu. Kreeg te horen dat de tapijtfabriek dicht is tot na het Tihar festival en ik hoor jullie al denken, al weer een festival! Ja hoor, Nepal kent meer dan 50 festivals per jaar, verspreid over zo’n 120 dagen. Het Tihar festival begint op 1 november en is het Lichtfeest, een vrolijke vijfdaagse viering met familiebijeenkomsten, feestmaaltijden, geschenken en offers. Koeien, honden en kraaien krijgen lekkernijen en broers reizen dagenlang om op Bhai Tika een “tika” (de rode stip op voorhoofd) van hun zusters te krijgen. ’s Avonds zijn alle huizen verlicht met lichtjes voor ramen en deuren om Lakshmi, de Godin van de Welfaart, te lokken.
Ik heb hier vorig jaar ook al over geschreven, kijk maar op de maand november 2004.

HULPVRAAG
Het weeshuis bestaat bij de gratie van sponsors. Het woord subsidie is hier totaal onbekend. Weeskinderen hebben geen rechten hier, er moet schoolgeld enz. voor ze betaald worden, anders mogen ze niet eens een school bezoeken. (Zorg)verzekeringen bestaan hier niet, dokters en ziekenhuizen dienen handje contantje afgerekend te worden. Voor het weeshuis is een budget opgesteld. Totale maandelijkse terugkerende kosten om het weeshuis voor alle kinderen draaiende te houden, inclusief alle kosten van wonen, elektriciteit, water, gas, eten en drinken, schoolgeld en boeken, kleding, ontspanning, personeelskosten, vervoer, administratie, reparatie en onderhoud, dus werkelijk alles, liggen tussen de 1100 en 1200 euro per maand. Daarnaast dan nog de eenmalige kosten om het huis voor de kinderen in te richten.
Daarvoor heb ik de hulp van sponsors nodig. Zouden jullie mij willen helpen om deze kinderen een normale toekomst te kunnen bieden? Je kunt een eenmalige bijdrage storten of (liefst) een bedrag maandelijks of op kwartaalbasis overmaken en daarmee de continuiteit van het weeshuis waarborgen. Elk bedrag is goed. Mag ik op jullie steun rekenen?
Donaties zijn welkom op rekening nr. 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel. Vermeld onder “mededelingen” je privé boodschap voor me, leuk voor mij om te lezen. Willen jullie verdere info of het budget overzicht, bel of schrijf mijn ouders, telefoon 0416-278422, e-mail kh.twilt@wolmail.nl of Burg. van Erplaan 11 te 5171 JZ Kaatsheuvel.
Alvast heel erg bedankt.

Nepalees gezegde; “Tomorrow never comes….”

Daar lijkt het wel op in ieder geval, want de situatie is nog steeds niet veranderd. Het CDO blijft me maar vertellen dat ik de zaak win, maar omdat Aama nu weer in hoger beroep wil gaan, blijft de zaak maar uitgesteld worden. Ook omdat het nu Dassain festival is voor 10 dagen, kunnen we deze 10 dagen ook weer niet verder, want alle kantoren etc. zijn dicht tijdens Dassain.

Vorige week dus voor het laatst bij het CDO kantoor geweest en deze laatste keer kreeg aama ook de schrik van dr leven. Normaal gesproken komt zij daar binnen walsen met al haar familierelaties en weet ik veel wat nog meer. Ik ben daar altijd maar alleen met mijn advocaat. Maar deze keer was het even iets anders.. Dit keer had ik de hele community police meegenomen, Janak met al zijn collega’s van school, de buurtvereniging van Swoyambhu (die ook veel invloed kunnen hebben, aangezien zij de lokale bevolking vertegenwoordigen). Zo, dus wel zo’n mannetje of 35.
Dit keer zat Aama er maar met 2 familieleden en ik kon echt aan dr gezicht zien dat ze schrok toen ze zag hoeveel mensen ik al achter mij verzameld had. Was echt lachen joh! Al die lui bemoeiden zich er dus mee en Aama werd hier dus erg zenuwachtig van en gelukkig begon ze weer flink te schreeuwen daar in dat kantoor. Hebben de mensen van CDO tenminste kunnen zien hoe ze door ‘t lint kan gaan.
De dag na het bezoek aan CDO werd ik door de politie uitgenodigd voor een Teaparty, dus ik ben nogal ingeburgerd hier kun je wel zeggen…

Maar goed na Dassain moet Aama dus een papier tekenen, waarin een nieuw team van leden opgesteld is voor het nieuwe weeshuis. Een weeshuis in Nepal bestaat uit 7 leden en die worden bij de regering op papier vastgelegd. Het nieuwe team zal uit de volgende leden bestaan:
- 1 boardmember van CWC (Aama wijst deze aan, kan zij of haar zoon niet zijn)
- Amin (mijn advocaat)
- Ramesh (officier politie)
- Janak (directeur oude school kinderen. Janak zal tevens in ‘t nieuwe huis bij de kinderen gaan wonen, samen met zijn vrouw en kind)
- Raja (collega Janak, regelt binnen school tevens financiele zaken)
- Gyan (secretaris CDO kantoor)
- Ik (jaja, president)

Aama kan dus ook nog in hoger beroep gaan en dan duurt alles dus nog langer… Maar wanneer ze niet in hoger beroep gaat (kan me voorstellen dat dit nogal wat zal kosten) moet ze dit papier na het Dassain festival getekend hebben, anders gaan ze achter slot en grendel; de gevangenis in dus. Wanneer zij in hoger beroep gaat, zal het haar alleen maar geld kosten. Mij gaat het hoger beroep niks kosten, want dat wordt voor mij door CDO geregeld. En het CDO heeft trouwens ook al bewijsmateriaal klaar liggen! Vorige week is de secretaris van CDO onaangekondigd naar het weeshuis gegaan met fotocamera. Hij heeft foto’s gemaakt van de kamers van de kinderen in vergelijking met de kamer van Aama en haar zoon. Op deze manier wordt het wel overduidelijk hoeveel Aama om de kinderen geeft, maar niet heus!! Duidelijk te zien dat ze echt al het geld voor zichzelf gebruikt.
Om te proberen te voorkomen dat Aama in hoger beroep gaat heeft het CDO een plannetje opgezet, in de hoop dat ze daarin trapt. Het CDO heeft haar dus verteld dat de kinderen naar mij komen met een proeftermijn van 2 maanden. Wanneer Aama haar gedrag zal veranderen binnen deze 2 maanden, zal ik de kinderen weer aan haar overdragen. Natuurlijk gaat dit niet gebeuren, maar na 2 maanden zal aan de kinderen gevraagd worden of ze bij mij willen blijven of terug willen naar Aama en het mag duidelijk zijn waar de kinderen voor kiezen! Dus als de kinderen na deze 2 maanden voor mij kiezen wordt Aama’s organisatie geheel gesloten en zal zij nooit een nieuwe organisatie mogen openen.

Verder ben ik er helemaal klaar voor. Heb een nieuw huis gehuurd met 10 kamers, waarvan 1 keuken, 3 douches en 4 toiletten. Ook vloerbedekking en gordijnen uitgezocht en op laten meten. Alles is dus klaar, dus wat mij betreft kunnen de kinderen komen hoor.
Het huis bestaat uit 4 verdiepingen, waarvan ik dus de onderste 2 gehuurd heb. De 2 bovenste 2 verdiepingen worden bewoond door de huisbaas met zijn vrouw en kinderen.

Dit zijn dus alle ontwikkelingen tot nu toe. Helaas dat het in een land als Nepal zoveel tijd moet kosten, maar we blijven toch maar positief denken! Ik kan in ieder geval niet wachten om de kinderen weer te zien. Momenteel wonen ze dus nog steeds bij Aama en ik woon nu in een hotel in Thamel. Het zou te gevaarlijk zijn voor mij wanneer ik terug zou gaan naar het weeshuis, aangezien Janak (directeur oude school) zelfs bedreigd wordt met de dood. Dit heb ik te horen gekregen van een vrijwilligster, die momenteel in het weeshuis woont en de hele situatie dus in de gaten houdt voor me. Zij speelt ook alle informatie aan mij door en ik speel dit weer door aan politie en CDO.

Het laatste goede nieuws is dat Bishnu gevonden is door CDO. Bishnu is de jongen, die weggelopen was en naar wie ik vorige maand op zoek was. Hij is gevonden in Boddha, waar hij op straat tapijt zat te weven. Gisteren ben ik met Janak naar Boddha politie gegaan met de bedoeling Bishnu op te halen, maar de man die Bishnu gevonden heeft was ook Dassain aan het vieren en dus niet bereikbaar. Over 3 dagen is deze man weer terug en dan kunnen we Bishnu ophalen… Joepie!!

Oke, dat waren alle vorderingen. Hoop dat jullie allemaal blijven duimen dat men er nu de vaart even in zet en dit alles eindelijk achter de rug is en de kinderen weer gelukkig kunnen worden!!

Willen jullie mij helpen?

Detail van de uitgaven:
Sinds mijn vorig rapport in september, heb ik de volgende uitgaven t.b.v.
het weeshuis en de kinderen gemaakt. Alle bedragen zijn in roepies.

Salaris werksters:
-Tikamaya, juli / aug 4000
-Parmila, aug 1000
-Indira, aug 1000

Medicatie kinderen: 4914
13 paar schoolschoenen: 3600
Zoektocht Bishnu: 4500
Vertaling documenten van CWC: 7000
Eten (o.a. 300 kg rijst): 9974
Koop en installatie Aquadrop (= waterzuiveraar): 15725
Kosten rechtszaak: 24000
Schooltas: 540
Keukenbenodigdheden nieuw huis: 10500
Aanbetaling nieuwe huiseigenaar: 5000
Taxi's: 630

Totaal 92.383 = --> euro 1.113


Willen jullie mij helpen?
Een huis huren voor 26 kinderen is niet het moeilijkste probleem waarvoor ik de afgelopen maand heb gestaan. Je rijdt wat rond, bezichtigt huizen, vergelijkt de prijzen en je gaat onderhandelen over de huurprijs wanneer je het huis gevonden hebt wat in je prijsklasse valt en wat je bevalt.
Maar dan komt het moeilijkste, je moet wel het huis volledig inrichten en daarmee de kinderen een tehuis geven waar ze graag willen wonen in de komende jaren. Ik ben nu volledig verantwoordelijk voor alles wat te maken heeft met huisvesting, schoonmaken, wassen, voeding, koken, school, kleding, gezondheid (in Nepal bestaat geen zorgverzekering, alles is handje contantje
hier) enz. enz. voor 26 weeskinderen. Daar is geld voor nodig, het woord subsidie kennen ze hier niet en daarom heb ik jullie hulp dringend nodig.

Er is een gedetailleerd budget opgesteld. Je kunt kiezen uit eenmalige donaties naar bankrekening 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel, maar je kunt ook (het liefste) maandelijks een bedrag over maken. Zo maar een bedrag wat je missen kunt naar dezelfde bankrekening, of je sponsort maandelijks (een deel van) een kostenpost uit het budget of je adopteert (financieel) een weeskind.
Wil je meedoen om het weeshuis ook de komende jaren open te houden, bel/schrijf mijn ouders, 0416-278422, kh.twilt@wolmail.nl of Burg. van Erplaan 11, 5171 JZ Kaatsheuvel en je ontvangt per omgaande alle budget details.

Alvast bedankt, ook namens mijn kinderen, met jullie hulp moet het lukken!

Ik heb gewonnen!!

Hier even mijn hele kant van 't verhaal:

Sinds ik terug was in het weeshuis heb ik van een aantal kinderen te horen gekregen wat aama allemaal met hen doet wanneer er geen vrijwilligers zijn. De kinderen worden dus gewoon mishandeld en dan praat ik niet over een flauw tikje, maar dan praat ik over het dreigen met messen, de kinderen slaan met stokken, kinderen over 't balkon hangen om ze bang te maken en alleen maar geschreeuw van aama, dus duidelijk geen liefde.
Omdat ik even helemaal met mn handen in 't haar zat heb ik Henk Molhuysen (van weeshuis Hamro Jivan) gevraagd of hij eens langs wilde komen bij mij in het weeshuis. Afgelopen maandag kwam Henk dus langs en waar aama was gewoon helemaal gek geworden! Op het moment dat we binnen kwamen begon ze te schreeuwen en bedreigde ze ons. Toen Henk zei dat ik hier weg moest gaan, ging ze helemaal door het lint en heeft ze ons ingesloten. Na veel geruzie en geschreeuw en wat loze beloftes van onze kant, liet ze ons gaan.
Na dit voorval zijn Henk en ik begonnen met een rechtzaak tegen aama, om de kinderen hier zo snel mogelijk weg te krijgen. Begonnen bij het politiebureau en daar bleek al een andere zaak tegen haar te liggen, waar men eigenlijk geen aandacht meer aan besteed had.
Het 4-jarige jongetje (Milan) dat voorheen in het weeshuis woonde was een tijdje geleden wel op een hele vreemde manier aangetroffen in het weeshuis. Hij werd daar aangetroffen door Janak (de directeur van oude school) met z'n polsen vastgebonden met een waslijn en hij was opgesloten. Daar hebben ze bij de politie dus weinig mee gedaan... Na haar excuses was dit hele voorval dus afgesloten...
Maar dit keer is ze er niet zo gemakkelijk vanaf gekomen!
De hele week bezig geweest met deze zaak. Ik heb een advocaat in de arm genomen. We zijn allerlei commitees langsgegaan met onze verdenkingen tegenover aama. Overal heengescheurd achter op de motor, dus dat was ook weer een hele ervaring met die wegen hier...
Dat is dus allemaal een heel lang verhaal en ik zal jullie niet lastig gaan vallen met de namen van al die commitees, maar ik kan jullie wel vertellen dat ik gisteren de zaak gewonnen heb!
Dat betekent dus dat ik ambassadeur word van het nieuwe weeshuis. Moet nu snel op zoek naar een nieuw huis in de hoop maandag met alle kinderen te kunnen verhuizen.
Janak heeft vandaag al wat huizen bekeken en morgenochtend ga ik dr kijken.
Ook heb ik met Janak al afgesproken dat hij, samen met zijn vrouw en dochter, in dit huis gaat wonen, zodat hij de boel waarneemt wanneer ik in Nederland ben.
Komende 2 maanden blijft men nog wel bezig met een onderzoek en zullen 2 mensen van de politie dagelijks in mijn huis komen controleren, hoe de zaken lopen. Wanneer dit goed blijkt en de kinderen dit ook aangeven, worden de kinderen officieel van mij. Dus dat hopen we dan maar. Toen ik gisteren 1 van de kinderen vertelde (sanju, t meisje dat mij alle informatie doorspeelde) vertelde over wat het resultaat van de rechtzaak was, sloeg ze keihard tegen de muur. Ik schrok dus en vroeg of ze dit niet wilde, maar ze bleek dit dus te doen omdat ze zo blij was dat ze niet meer bij aama hoefde te wonen. Gaaf toch!!

Ook krijg ik de kans om ieder jaar terug te komen om te bekijken hoe alles ervoor staat en m'n ticket en visa zullen dan betaald worden door het CDO (deze organisatie was ook bij 't proces betrokken en is een organisatie m.b.t. welzijn).
Dus dat was het hele verhaal...
Ik heb nu dus 26 kinderen...
Ik hoop zo snel mogelijk foto's te kunnen maken van ons nieuwe huis enzo!
Stop de donaties nu alsjeblieft niet, want die heb ik nu juist NOG harder nodig!

De kosten, die ik afgelopen weken gemaakt heb, zal ik later even vermelden. Mijn hoofd zit echt even zo vol. Ben helemaal van 't padje nog. Stress!! Maar dat gaat hopelijk binnenkort weer over.. Ik houd alle uitgaven bij, dus niet gevreesd!!