Het huis heeft een naam!

Nou, we zijn nu helemaal compleet. En alle kids zijn er en mijn huis heeft nu ook een naam!
Roffel....roffel......: LANGTANG HOME.
Langtang is een gebergte hier in Nepal dat wel minder bekend is dan bijvoorbeeld de Annapurna of de Everest hier en is tevens minder hoog. Het Langtang gebergte ligt niet al te ver van Kathmandu af en was een van de eerste beschermde gebieden hier en daardoor haast ongerept gebleven.
De reden van deze naam is eigenlijk heel simpel. Ik werk nu dus eigenlijk een beetje "samen" met die Ierse vrouw Viva Bell en haar 2 nieuwe huizen waren al vernoemd naar 2 gebergten hier in Nepal. Dus dan is het wel leuk als het 3e huis (mijn huis dus) ook een beetje in dezelfde stijl blijft en daarom dus ook naar een berg vernoemd. Langtang heb ik uitgezocht zonder achterliggende gedachte hoor, was gewoon een van de weinige dingen, die ik een beetje fatsoenlijk uit kon spreken. Haha.

Verder in het huis gaat alles nog steeds zn gangetje. Wel heb ik een nieuwe werkster aangenomen, omdat ik vorige week een andere ontslagen heb. Dat werkte gewoon echt niet, deed haast niks en was gewoon erg lui. Dezelfde dag stonden er al 2 anderen, die bij me wilden komen werken. Hier dus 1 van uitgekozen en die werkt een stuk beter.

Het meisje dat de operatie ondergaan heeft maakt t ook uitstekend. Vandaag zullen dr hechtingen eruit gehaald worden. Wat het nou is weten we nog steeds niet, want in dat laboratorium (als je dat hier zo kunt noemen, haha) werken ze weer op zn Nepalees en da's dus echt onwijs langzaam...

Ook ben ik nu druk bezig met het maken van een officiele website. Nou ja dat wil zeggen dat ik de teksten moet gaan schrijven voor de site in zowel Nederlands als Engels en heb gisteren van alle kinderen en het hele huis foto's geknipt. Er is hier een webdesigner nu, die daarna alles in elkaar gaat zetten en die het ook voor me op het net gaat plaatsen. Hoe lang het allemaal gaat duren weet ik niet, maar heb in ieder geval nog genoeg te typen.

Even denken of er nog meer nieuws is hier... Ja de kinderen hebben vanaf volgende week examens, dus iedereen hard aan 't studeren en leuk joh dat ze dat vinden! Examenperiode duurt 8 dagen en dan hebben ze iedere dag een examen van een ander vak.

Dat was het nieuws eigenlijk. In het huis verder geen bijzonderheden. Alles loopt op rolletjes, dus verveel me af en toe wel een beetje...Stom he. Het begin hier was ik helemaal gestresst zo druk dat alles was en nu heb ik niks meer te doen. Ja nu kan ik me dus op de nieuwe website gaan richten.
In het huis werken we trouwens aan de hand van roosters, waar precies de gehele dagindeling opstaat:
6.00 uur Opstaan
6.00 tot 6.30 aankleden, tanden poetsen, wassen etc.
6.30 Thee met of biscuitjes, of brood, of een ei
7.00 Ochtendwandeling
7.30 tot 8.30 Huiswerk/ studietijd
8.30 Eten we Dahl bath (dus da's rijst met linzensoep en groenten. Da's wat heel Nepal eet,
elke dag dus ook)
9.00 Klaarmaken voor school, uniform aan.
9.20 naar school. School begint om 10.00, maar het is ongeveer n kwartier/ 20 min lopen.
10.00 tot 16.00 op school
16.20 terug thuis en omkleden, dus schooluniform uit
16.30 Thee met of biscuitjes, of fruit, of brood
17.00 tot 18.00 spelen
18.00 tot 19.00 huiswerk
19.00 avondeten, dus wederom Dahl bath (hihi)
19.30 tot 20.30 spelen of tv kijken
20.30 klaarmaken om naar bed te gaan.

Zo, hebben jullie n beetje een idee. Ook voor de werksters in het huis hebben we roosters gemaakt waar op te zien is wat hun taken zijn en wat er iedere dag gedaan moet worden.
Het is niet zo dat we met stopwatch erbij gaan staan natuurlijk, maar ongeveer deze tijden houden we wel aan.
Dat was echt alles voor nu!

“Thank You, Loretta” - Dank je wel Loretta

“This update of my website is a token of my sincere appreciation for all the good work you have done resulting in granting my orphanage a donation of Austr. Dollar 6000 by the Board of your University. I was speechless when I read your message to-day, especially because the decision came later than planned and reading the text of your e-mail, I assume you were pleasantly surprised as well, i.e. "I thought we had no chance because at the first council meeting everybody voted against....but now, after I made a really detailed plan and proposal with photo's and plans for a volunteer program, the University wholeheartedly accepted it".

The counter value of this donation is approximately Euro 3.500.
The money will be solely used to secure the education of the children for the foreseeable future. I'll prepare, together with Janak the School Principal, a detailed cost and action plan.

Loretta Mui was a volunteer in Nepal as well and in the same Home I was in at that time. She came about one week before I left for Holland and she was a volunteer together with Irene Huyts from Holland. Irene succeeded in attracting sponsors on an ongoing monthly basis and pursuaded her friend to donate the total income of Euro 700 he earned with writing a column for the ROBECO Group. The latter donation was already mentioned in my Guest Book with message dated October 22nd, 2005

Loretta and Irene, thank you both very, very much, highly appreciated."


Deze update van mijn website is om mijn dankbaarheid te uiten voor het vele goede werk wat je verricht hebt om de toezegging van een donatie ad Austr. Dollar 6.000 van de Raad van je Universiteit te verkrijgen. Ik was sprakeloos toen ik vandaag je e-mail las, vooral ook omdat de beslissing later kwam dan oorspronkelijk gepland en uit jouw tekst op te maken, was jij eveneens aangenaam verrast, t.w. "Ik dacht dat we geen kans meer maakten omdat iedereen tijdens de eerste bespreking tegen was.... maar nu, nadat ik een gedetailleerd plan en voorstel compleet met foto's had uitgewerkt voor een vrijwilligers programma, heeft de Universiteit het met volle overtuiging geaccepteerd".

De tegenwaarde van deze donatie is circa Euro 3.500.
Het bedrag zal volledig gebruikt worden om het naar school gaan van de kinderen voor de komende tijd te garanderen. Ik zal, samen met Janak het Schoolhoofd, een gedetailleerd kosten- en aktieplan opstellen.

Loretta Mui was een vrijwilligster in Nepal in het zelfde weeshuis waar ik werkte. Zij kwam ongeveer een week voordat ik naar Nederland terugreisde met Irene Huyts uit Holland. Irene slaagde er in om sponsors op maandelijkse basis geinteresseerd te maken en kreeg haar vriend zover om de totale opbrengst van Euro 700 voor het schrijven van een financiele column voor de ROBECO Group, te doneren. Deze donatie staat reeds vermeld in mijn Gastenboek met bericht van 22 oktober 2005

Loretta en Irene, jullie beiden heel, heel hartelijk dank, fantastisch wat jullie bereikt hebben.

Eindelijk weer eens wat nieuws van me.

Eindelijk weer eens wat nieuws van me. Afgelopen dagen nogal druk geweest en ben ik niet echt achter de computer gekropen hier.
Even kijken; Deze week heb ik de "resterende" kids opgehaald. In totaal heb ik nu dus 20 kinderen in mijn huis, zoals ik al eerder zei 10 jongens en 10 meisjes. Het hele weeshuis waar deze kinderen vandaan kwamen is nu opgeruimd. Afgelopen maandag zijn alle kinderen hier weggehaald met een grote bus, die geregeld was door Viva Bell. Bij de ontruiming van het huis ben ik zelf niet bij geweest. Dit was wel jammer, maar er was even sprake van wat miscommunicatie, want Viva zou me bellen wanneer de ontruiming plaats zou vinden, alleen dit telefoontje is nooit doorgekomen. Maar goed, de ontruiming bleek een groot drama te zijn. Huilende en schreeuwende kinderen, die zich vastklampten aan de muren om niet mee te hoeven. Is natuurlijk ook heel wat voor die kleine hummeltjes, die niks anders gewend zijn dan het te smerige huis waar ze toch met al hun vriendjes woonden. Natuurlijk waren ze ontzettend bang, omdat het zo onduidelijk voor ze was waar ze heen zouden gaan. Ik hoorde later van Viva dat ze bang waren geslagen/ mishandeld te worden, dus dat geeft al weer wat een leven deze kleintjes gehad hebben wanneer deze gedachten als eerste door hun hoofd spoken.
De eerste avond hebben alle kinderen in Viva's huis geslapen. Het leek ons beter om na zo'n hectische dag niet meteen de kinderen te gaan verdelen, maar ze eerst even tot rust te laten komen met z'n allen bij elkaar.
De dag erna aan de verdeling begonnen en da's me een karwei zeg. We willen namelijk broers en zussen niet van elkaar scheiden, dus die moeten bij elkaar in een huis gezet worden. Nu bleek dat ik al een klein meisje in mijn weeshuis had, waarvan haar broer werkte in een ander huis van Viva. Ik heb haar dus weer om moeten ruilen voor een ander klein meisje zonder broers en/of zusjes. Echt een hele ruilhandel was het, maar nu is alles dus helemaal voor elkaar.

Verder is er van de week 1 meisje geopereerd aan een of ander gezwel dat ik ontdekte op haar hoofd. Wat het nu precies was, weet ik nog niet. Het is nu in ieder geval operatief verwijderd in een operatie van meer dan een uur en op kweek gezet nu om te achterhalen wat het nu precies is. Maar ik neem liever het zekere voor het onzekere, vandaar dat ik vaart gezet heb achter doktersbezoek en op zijn advies meteen de operatie heb laten uitvoeren. Ik ben niet meegweest naar dokter en/of ziekenhuis natuurlijk, want dan zouden we het 3-dubbele moeten betalen wanneer ze 'n blanke zien, vandaar dat Bishal (n nepalese jongen, die in mijn huis werkt) samen met dit meisje gegaan is. De operatie was aardig prijzig voor Nepalese begrippen, bijna 90 euro, maar door de donaties dus wel meteen kunnen betalen. Dat is ook verplicht in Nepal he dat je voor een operatie contant betaald. Je kunt nog zo ernstig gewond zijn, doktoren willen eerst het geld zien voordat ze ergens aan beginnen. Te erg voor woorden toch?!

Als laatste is Erik (mn vriendje, die er 'n maand was) gisteren naar huis gegaan, dus da's wel jammer want hebben het toch heel leuk gehad zo samen en hij heeft ook heel wat gedaan hierzo, maar ja die moet thuis in Nederland weer aan 't werk. Da's t leven he!!
Nu heb ik wederom visite van m'n zwager, dus hoef ik me niet alleen te voelen en kan 'ie me een beetje troosten nu.... hihi

Ben momenteel de gehele boekhouding aan 't bijwerken en die hoop ik eind deze week/ begin volgende week klaar te hebben, zodat jullie kunnen lezen wat er met het sponsorgeld gebeurd is. Zowieso bevat dit de aanschaf van alles in het huis, het eten, en tevens de huur. Maar dat horen jullie vlug van me!!

---------------------------------------------------------------------------------
Een verzoek om hulp.
Het weeshuis draait helemaal op giften uit Nederland. Subsidies kennen ze hier niet, er zijn hier al teveel wees- en straatkinderen en in dit land is gewoon geen geld om ze te helpen. Verzekeringen bestaan hier ook niet, dus bijvoorbeeld de operatie die ik in mijn verslag meldde, was zonder sponsorhulp gewoon niet uitgevoerd. Hetzelfde geldt ook voor de huur, eten, scholing enz., zonder sponsorbijdragen niets van dat alles en moeten de kinderen de straat opgestuurd worden en zelf zien te overleven.
Jullie kunnen mij helpen dit weeshuis draaiende te houden voor de kinderen. Maak alsjeblieft een bijdrage over naar rekening 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel en schrijf bij "mededelingen" je boodschap. Natuurlijk kun je ook (en heel graag zelfs) maandelijks iets overmaken, want het weeshuis moet ook in de toekomst open blijven.
Alvast heel erg bedankt.

Terug uit Chitwan

Afgelopen 3 dagen zijn Erik en ik naar Chitwan geweest, dit is een Koninklijk Nationaal Park in de Terai. Vroeger was dit park het jachtgebied van de heersende Rana's (dynastie tot 1951) waar in het verleden grootscheepse jachten werden gehouden door de Rana's met Europese vorsten en onderkoningen van India en waarbij enorme aantallen tijgers en neushoorns werden afgeschoten. Pas in 1973 werd het Nationale Park gesticht, nu beschermd door het Koninklijke Nepalese leger. Het gebied is 1.040 vierkante kilometer groot. De beste en veiligste manier om de dieren van Chitwan te bekijken is op de rug van een goed getrainde olifant. De olifant biedt niet alleen het beste uitkijkpunt, maar de geur van het dier maskeert die van de mens.

Het was hier echt ontzettend leuk en tevens snikheet. We hebben 'n rit op een olifant gemaakt, waar we neushoorns en krokodillen in 't wild hebben kunnen zien en ook zijn we naar een centrum geweest waar jonge olifantjes geboren waren. Vorig jaar ben ik hier ook geweest, maar dit jaar waren er een stuk meer jongen. Wat wel erg grappig was, was dat Erik nog is afgerost door een baby olifantje... Stonden ongeveer zo'n 20 mensen en Erik krijgt als enige een stomp van zo'n beestje,dus dat was wel lachen. Op de website komen ook wat foto's over deze 3 dagen te staan.

Zondagmiddag dus weer teruggekomen in het weeshuis en alles zag er perfect uit, ook al was ik 3 dagen niet aanwezig. Dat is natuurlijk wel fijn om te weten dat alles ook nog loopt wanneer ik er niet ben om toezicht te houden. Want als ik straks naar Nederland ga, zullen ze 't ook zonder me kunnen moeten doen...

Vandaag alle kinderen weer naar school geweest en hebben vandaag ook allemaal boeken gekregen, dus het echte studiewerk kan nu beginnen!
Onder schooltijd van de kinderen zijn Erik en ik naar het uit 1696 daterende tempelcomplex Pashupatinath geweest (de tempel waar crematies in de buitenlucht uitgevoerd worden) en hier hebben we een hele crematie gevolgd op een van de platforms langs de rivier de Bagmati. Van de rituelen vooraf, tot het aansteken van het lichaam. Ook al heb ik dit vorig jaar al gezien, het blijft toch boeiend. De as wordt uitgestrooid over de rivier en de restanten van het hout van de brandstapel worden weer opgevist om voor de volgende crematie gebruikt te worden. De traditie dat echtgenotes zich levend op de brandstapel van hun overleden man stortten, is sind de beginjaren van de vorige eeuw verboden. Wel is het nog gebruikelijk dat getrouwde paren samen in het zwaar vervuilde water van de gewijde rivier baden, opdat ze in een volgend leven weer bij elkaar zullen zijn.


Op de terugweg van de tempel hebben we voor de kinderen een voetbal en wat badmintonrackets gehaald. Daarna de kinderen opgehaald van school, iedereen zich omgekleed en daarna zijn we naar het voetbalveld vlakbij het huis gelopen. Hier hebben we met z'n allen een potje gevoetbald en hier genoten de kinderen echt van. Ik moet wel weer gaan oefenen, want vorig jaar waren mijn voetbalkunsten naar mijn idee toch een stuk beter.... Maar dat kan ook komen doordat Erik nu dus mee voetbalde en de bal niet aan mij wilde afstaan. Flauw he!! Hij zat dan ook wel in het andere team, maar toch...haha.

Na het voetballen weer terug naar het huis en de kinderen zijn nu net druk begonnen aan hun huiswerk in hun nieuwe boeken. En ze genieten zelfs ook van huiswerk maken! Kun je 't je voorstellen?!
Er zijn nu nog steeds 12 kinderen en de volgende 8 komen nu zondag pas. Viva en ik willen namelijk alle kinderen nu tegelijk weghalen, omdat het iedere keer zo hartverscheurend was om te moeten uitkiezen. Viva is komende zondag helemaal klaar om kinderen te ontvangen in haar huis, dus dan gaan we met een hele bus naar dat andere weeshuis en halen we iedereen tegelijk dus weg.Ik krijg er nog 4 meisjes en 4 jongetjes bij, dus dan heb ik een even aantal. 10 jongens en 10 meisjes in de leeftijd van ongeveer 3 tot 10 jaar.

Mijn weeshuis is werkelijkheid geworden!

Momenteel al 12 kinderen in mijn nieuwe weeshuis...

De 6 jongens zijn er nu al vanaf de 27e oktober en zondag de 30e dus de 6 nieuwe meisjes opgehaald. Het ophalen van de meisjes was nog een hele lastige taak, omdat er meer dan 6 meisjes met me mee wilden en ik op dat moment helaas maar plaats (lees: bedden, want nog niet alles was geleverd) had voor 6.
Dat was dus een hele lastige opgave, maar gelukkig komen de andere meisjes maandag de 7e november naar mijn nieuwe huis, zo ook nog wat jongetjes. In totaal komen er maandag nog 4 meisjes en 4 jongens, zodat het totaal aantal kinderen op 20 komt en daarna wil ik eerst even kijken hoe alles loopt voordat er nog meer kinderen bijkomen.

De 12 kinderen, die er nu zijn, zijn in ieder geval erg gelukkig en dat stralen ze ook uit. Ook gaan alle 12 kinderen momenteel al naar school. De jongens zijn vanaf zondag de 30e oktober naar school gegaan en de meisjes vanaf de 1e november. Op dit moment is de school gesloten voor 4 dagen in verband met het Tihar festival. Het Tihar festival staat in Nepal bekend als het lichtfestival/ nieuwjaar en ik heb daar in het vorig verslag al over geschreven. In Nepal vieren we nu dus Nieuwjaar en gaan we het jaar 2063 in. Daar hoeven jullie je in Nederland niet druk over te maken, jullie worden echt niet plotseling 58 jaar ouder. In Nepal worden namelijk vijf verschillende kalenders (!) gehanteerd, waaronder de Gregoriaanse kalender die in de Westerse wereld gebruikt wordt. Het Tihar festival is volgens mij gewoon een groot feest voor iedereen, hele straten zijn verlicht met lampjes, er wordt gezongen en iedereen vereert de goden tijdens Tihar.
Ook in mijn nieuwe huis is er natuurlijk aandacht besteed aan dit festival. Alle kinderen hebben een tika (een rode stip op hun voorhoofd) gekregen en het hele huis is versierd met bloemen en lampjes en alleen al die lachende gezichtjes geven mij een heerlijk warm en feestelijk gevoel. Als je op mijn website de maand november 2004 aanklikt zie je ook nog een foto die ik tijdens het Tihar festival gemaakt heb.

Maandag 7 november gaan we met een busje naar Patan en halen dan 8 kinderen op, 4 jongens en 4 meisjes. Met deze 8 heb ik dan totaal 20 kinderen in de leeftijd van 3 tot ongeveer 10 jaar. Dan even pas op de plaats, want er komt toch heel wat bij kijken als je in een land als Nepal een nieuw weeshuis opzet. Iedereen ziet me hier als "baas", dus iedereen komt met vragen naar mij toe en vaak heb ik totaal geen idee waar ze het over hebben, maar ze verwachten wel een antwoord van me. Het huis hier was volledig leeg toen we erin trokken, dus alles, maar dan ook werkelijk alles moest gekocht worden. Hebben jullie wel eens een boodschappenlijst in het Nepalees gezien, met Nepalese spulletjes erop en werd je ook de vraag gesteld of dat allemaal akkoord was omdat jij dat moest betalen en dus geld op tafel moest leggen?
Mij overkwam dat wel. Ik heb de laatste dagen heel veel geld uitgegeven, maar ik kan nu toch wel zeggen dat we alle noodzakelijke dingen in huis hebben en dat we ons nu kunnen concentreren op de dagelijkse beslommeringen van een heel groot gezin.
Wel heb ik ondervonden dat er toch echt heel wat meer bij komt kijken bij het opzetten van een nieuw huis dan ik eerst gedacht had, maar het was het dubbel en dwars waard en daarom blijf ik wederom hopen op jullie steun!!

Het weeshuis is volledig afhankelijk van sponsors. Daarom vraag ik jullie of je mij wilt helpen. Eenmalige bijdragen zijn fantastisch en maandelijkse bijdragen zijn heerlijk omdat die de noodzakelijke zekerheid geven voor de toekomst. Er is een speciale Nederlandse rekening voor het weeshuis bij de RABO Bank. Nummer is 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel en schrijf bij de overmaking je eigen boodschap aan mij erbij. Met mijn pinpas kan ik hier gratis geld pinnen. Wil je meer info, bel/schrijf mijn ouders, 0416 -278422, kh.twilt@wolmail.nl, Burg. van Erplaan 11, 5171 JZ Kaatsheuvel. Alvast bedankt. Kusje van Marloes.