De allerbeste wensen voor 2006
Ik wens mijn kinderen, familie, medewerkers, vrienden, kennissen, lezers en lezeressen van deze website en iedereen die ik vergeten heb, het allerbeste toe voor het jaar 2006.
Kerstfeest 2005
Het Kerstfeest was een succes. In dit Hindoestaans koninkrijk wordt natuurlijk geen kerst gevierd, behalve dan in mijn tehuis. Een kerstboom kun je ook niet kopen hier en daarom had mijn vader een opblaasbare (!!) kerstboom opgestuurd. De kinderen hadden van gekleurde vouwblaadjes allerlei figuurtjes als bloemen, poppetjes enz gemaakt om in de kerstboom op te hangen. Het hele huis was versierd met papieren kerstklokken en slingers van thuis en de eetkamer hing vol met gekleurde lampjes, dus het zag er allemaal heel feestelijk uit.
Raja, de boekhouder die vaak zo maar even langs komt op bezoek om gelijk gratis de administratie bij te houden, had een muziekinstallatie meegenomen, die zo hard ging dat men 10 km verderop volgens mij nog mee kon genieten, dus toen de kinderen op 1e Kerstdag uit school kwamen, werden ze al van verre met muziek verwelkomd.
Puspa, de vrouw van inwonend schoolhoofd Janak, en ik hebben onwijs lang die dag in de keuken gestaan voor het bakken van zo’n 100 pannenkoeken. Zie foto met de 2 kokkinnen. Puspa is een lieve en voor Nepalese begrippen moderne vrouw, ik kan er heel goed mee opschieten en ze spreekt ook nog eens uitstekend Engels.
Nergens konden we een grote garde vinden, dus eindelijk hebben we die hele pan beslag met een kleine garde moeten mixen, dus ik heb nog spierpijn, zelfs bij het typen. Ook hebben we pudding gemaakt, volgens moeders recept, maar ik heb toch het idee dat mam de pudding iets anders maakt. Bij mij was het net rijstepap door die klonten bloem, maar het smaakte allemaal best goed en de kinderen smulden en niemand heeft geklaagd.
Na het zwoegen in de keuken hebben Puspa en ik nog een uurtje meegedanst met de kinderen, die al die tijd al aan het dansen waren onder leiding van Janak als dansleraar. Het zag er niet uit!!!, maar iedereen deed hem na en iedereen had de grootste lol.
Alle medewerkers waren gewoon aanwezig die dag, was ook een normale werkdag voor ze, maar mochten van mij niets doen zodat het ook voor hen een feestdag zou zijn. De kok heeft zich uitstekend vermaakt en urenlang gedanst, terwijl wij in zijn keuken het Kerstdiner aan het maken waren.
Voordat we begonnen met het uitpakken van de cadeautjes die onder de kerstboom lagen, moest er eerst gezongen worden. We hadden natuurlijk al behoorlijk geoefend, dus Puspa en ik zongen de coupletten van “Jingle Bells” en de kinderen zongen het refrein en met mijn gitaar begeleidde ik het “zangkoor”. We hadden niet voor alle kinderen iets gekocht, ook i.v.m. geld, maar wel iets waar ze met z’n alles iets aan hadden zoals Caramboard een heel populair speelbord hier met fiches en andere kleine dingen waar iedereen iets aan heeft. Daarnaast had ik op diverse plekken in het huis schaaltjes met chocolade en koekjes neergezet, zodat ze zo nu en dan konden snoepen.
Voor alle medewerkers en ook voor Janak, Puspa en Raja, had ik voor de Kerst een “envelop met inhoud” en voor de kok nog extra een paar nieuwe schoenen, Didi de werkster kreeg er nog een horloge bij en Bishal, de lieve manusje-van-alles, werd verblijd met sigaretten naast zijn envelop.
Waarom schoenen voor de kok? Deze man, die geen woord Engels spreekt, voelt zich helemaal thuis hier. Begint om half zes ’s morgens tot in de avonduren, maar meestal blijft hij ook tijdens de rusturen ’s middags gewoon in het tehuis. Op een dag zag ik een paar schoenen die zo afgetrapt en versleten waren dat ik dacht dat deze schoenen van een van de oudere wezen waren die ze uit het oude weeshuis hadden meegenomen, dus ik kieperde ze de vuilcontainer in. Grote paniek toen de kok ’s avonds naar huis wilde, want hij kon zijn schoenen niet vinden. Bleken het zijn schoenen te zijn. Die hebben we toen maar weer uit de container gevist. Later heb ik de vorm op papier nagetekend en ben daarmee naar de schoenwinkel gegaan en heb schoenen voor hem gekocht.
In Nepal mag je geen cadeautjes uitpakken zolang de gever er bij is. Maar na verloop van tijd, kwam iedereen vele malen buigend terug, de kok natuurlijk op zijn nieuwe schoenen en de werkster wilde gelijk de afwas doen, hoewel ik dat haar die dag verboden had, dus het werd allemaal heel erg gewaardeerd. Voor mij kwam deze gewoonte goed uit, want ik kreeg van Janak 2 ringen, die werkelijk totaal mijn smaak niet waren, dus nu had ik een tijdje de gelegenheid om te proberen mijn teleurstelling niet te tonen.
Examenuitslagen
De examenuitslagen zijn binnen. Afgezien van 1 kind die helaas gezakt is, behoren al mijn kinderen tot de betere leerlingen op school. Veel behoren zelfs tot de top 3 van hun klas. Sonam, dat kleintje waarvan zijn ouders door de Maoïsten zijn doodgeschoten is de nr. 1 van zijn klas met 34 leerlingen!! In ons huis hebben we ook echt vastgestelde studietijden en daar moet iedereen zich aan houden. Maar er is geen dwang nodig, want ze vinden studeren allemaal leuk trouwens. Lekker gezellig in de studeerkamer met de kachel aan!!
De kinderen brachten hun uitslagen mee naar huis om door mij te laten ondertekenen omdat mijn naam in de administratie van de school als ouder van alle kinderen vermeld staat.
Onderzoeken
Alle kinderen zijn medisch onderzocht. Dit houdt in dat alle 53 kinderen die we uit het weeshuis in Patan gehaald hebben en waarvan ik er 20 in mijn weeshuis heb en Viva Bell de overige 33 onder haar hoede genomen heeft, medisch zijn onderzocht. Er werden longfoto’s, urinetesten, bloedtesten enz. gedaan. Alle 53 kinderen schijnen longproblemen te hebben en hadden duidelijk vlekjes op hun longen, zelfs ik kon ze goed zien. Waarschijnlijk door de smerige leefsituatie daar, de kou en gebrek aan warme kleding. Alle 53 kinderen hebben nu een antibioticakuur. Hierna zijn we van plan om van alle kinderen een psychologische test af te nemen.
Vrijwilligster
Op 1 januari arriveert Georgina Ward, de eerste vrijwilligster die mij gaat helpen. Georgina heeft met kinderen gewerkt in een ziekenhuis in Nottingham, Engeland. Ik heb mijn kamer wat gereorganiseerd en plaats voor haar bed gemaakt. We kennen elkaar niet, maar hebben wel al veel e-mail contact met elkaar gehad. Ik hoop dat het “klikt” met haar en dat we samen nog veel plezier met de kinderen zullen hebben.
Algemene situatie hier
Door alle ellende hier is er nu een watertekort en kunnen we ons niet douchen en hebben geen stromend en/of warm water. Ik heb dan ook een watertank van 500 liter (met een slot erop) moeten kopen die we op de begane grond hebben geplaatst. Als je betaalt komt men de tank weer bijvullen. Het water dat we nodig hebben om te wassen, te koken, de toiletten te spoelen enz., halen we dan met emmers beneden uit de tank. Als het probleem nog langer duurt, zal ik toch nog een extra tank moeten kopen, want 500 liter water voor 25 personen is niet te veel.
De Maoïsten hadden per 3 september jl een “staakt-het-vuren” uitgeroepen voor 3 maanden en dit per 3 december wederom verlengd met een extra maand. Het nut van de verlenging is niet duidelijk, want ondanks het “staakt-het-vuren” zijn er toch nog 75 doden in de eerste 3 maanden gevallen, t.o.v. 483 doden in de 3 maanden ervoor en de Maoïsten gaan door met hun gewelddadige acties. Zij zullen ook de gemeentelijke verkiezingen van begin februari gaan dwarsbomen en zij dreigen o.m. met “persoonlijke acties” tegen kandidaten en officials die zich met de verkiezingen bezig houden en overal zijn dan ook demonstraties aanwezig. Ook de acties van het leger hebben voor veel onrust gezorgd, zie mijn eerder verslag omtrent de moordpartij in Nakargot en ook in Pokhara (waar veel trekkings beginnen) is op de jeugd geschoten.
Het ziet er naar uit dat in januari het hele land plat gaat gedurende een hele week, dat zelfs alle verbindingen met de buitenwereld dan worden verbroken, zodat het hele land volledig wordt afgezonderd van de rest van de wereld. Probleem is dat door het gebrek aan goede snelwegen, een stad als Kathmandu gemakkelijk te isoleren is door die paar toegangswegen die er zijn te blokkeren en dat kan dan weer problemen geven voor de bevoorrading van deze hoofdstad.
Goede voornemens
Ben je nog op zoek naar een goed voornemen voor 2006? Denk er eens aan mijn project te sponsoren. Je kunt dit doen door een eenmalige bijdrage te storten, maar ook (liefst) door maandelijkse overmakingen of op kwartaalbasis, om zo de toekomst van het tehuis veilig te stellen. Het tehuis is 100% afhankelijk van sponsors. Mijn rekening nr. is 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel. Alvast bedankt.
Kerstfeest 2005
Het Kerstfeest was een succes. In dit Hindoestaans koninkrijk wordt natuurlijk geen kerst gevierd, behalve dan in mijn tehuis. Een kerstboom kun je ook niet kopen hier en daarom had mijn vader een opblaasbare (!!) kerstboom opgestuurd. De kinderen hadden van gekleurde vouwblaadjes allerlei figuurtjes als bloemen, poppetjes enz gemaakt om in de kerstboom op te hangen. Het hele huis was versierd met papieren kerstklokken en slingers van thuis en de eetkamer hing vol met gekleurde lampjes, dus het zag er allemaal heel feestelijk uit.
Raja, de boekhouder die vaak zo maar even langs komt op bezoek om gelijk gratis de administratie bij te houden, had een muziekinstallatie meegenomen, die zo hard ging dat men 10 km verderop volgens mij nog mee kon genieten, dus toen de kinderen op 1e Kerstdag uit school kwamen, werden ze al van verre met muziek verwelkomd.
Puspa, de vrouw van inwonend schoolhoofd Janak, en ik hebben onwijs lang die dag in de keuken gestaan voor het bakken van zo’n 100 pannenkoeken. Zie foto met de 2 kokkinnen. Puspa is een lieve en voor Nepalese begrippen moderne vrouw, ik kan er heel goed mee opschieten en ze spreekt ook nog eens uitstekend Engels.
Nergens konden we een grote garde vinden, dus eindelijk hebben we die hele pan beslag met een kleine garde moeten mixen, dus ik heb nog spierpijn, zelfs bij het typen. Ook hebben we pudding gemaakt, volgens moeders recept, maar ik heb toch het idee dat mam de pudding iets anders maakt. Bij mij was het net rijstepap door die klonten bloem, maar het smaakte allemaal best goed en de kinderen smulden en niemand heeft geklaagd.
Na het zwoegen in de keuken hebben Puspa en ik nog een uurtje meegedanst met de kinderen, die al die tijd al aan het dansen waren onder leiding van Janak als dansleraar. Het zag er niet uit!!!, maar iedereen deed hem na en iedereen had de grootste lol.
Alle medewerkers waren gewoon aanwezig die dag, was ook een normale werkdag voor ze, maar mochten van mij niets doen zodat het ook voor hen een feestdag zou zijn. De kok heeft zich uitstekend vermaakt en urenlang gedanst, terwijl wij in zijn keuken het Kerstdiner aan het maken waren.
Voordat we begonnen met het uitpakken van de cadeautjes die onder de kerstboom lagen, moest er eerst gezongen worden. We hadden natuurlijk al behoorlijk geoefend, dus Puspa en ik zongen de coupletten van “Jingle Bells” en de kinderen zongen het refrein en met mijn gitaar begeleidde ik het “zangkoor”. We hadden niet voor alle kinderen iets gekocht, ook i.v.m. geld, maar wel iets waar ze met z’n alles iets aan hadden zoals Caramboard een heel populair speelbord hier met fiches en andere kleine dingen waar iedereen iets aan heeft. Daarnaast had ik op diverse plekken in het huis schaaltjes met chocolade en koekjes neergezet, zodat ze zo nu en dan konden snoepen.
Voor alle medewerkers en ook voor Janak, Puspa en Raja, had ik voor de Kerst een “envelop met inhoud” en voor de kok nog extra een paar nieuwe schoenen, Didi de werkster kreeg er nog een horloge bij en Bishal, de lieve manusje-van-alles, werd verblijd met sigaretten naast zijn envelop.
Waarom schoenen voor de kok? Deze man, die geen woord Engels spreekt, voelt zich helemaal thuis hier. Begint om half zes ’s morgens tot in de avonduren, maar meestal blijft hij ook tijdens de rusturen ’s middags gewoon in het tehuis. Op een dag zag ik een paar schoenen die zo afgetrapt en versleten waren dat ik dacht dat deze schoenen van een van de oudere wezen waren die ze uit het oude weeshuis hadden meegenomen, dus ik kieperde ze de vuilcontainer in. Grote paniek toen de kok ’s avonds naar huis wilde, want hij kon zijn schoenen niet vinden. Bleken het zijn schoenen te zijn. Die hebben we toen maar weer uit de container gevist. Later heb ik de vorm op papier nagetekend en ben daarmee naar de schoenwinkel gegaan en heb schoenen voor hem gekocht.
In Nepal mag je geen cadeautjes uitpakken zolang de gever er bij is. Maar na verloop van tijd, kwam iedereen vele malen buigend terug, de kok natuurlijk op zijn nieuwe schoenen en de werkster wilde gelijk de afwas doen, hoewel ik dat haar die dag verboden had, dus het werd allemaal heel erg gewaardeerd. Voor mij kwam deze gewoonte goed uit, want ik kreeg van Janak 2 ringen, die werkelijk totaal mijn smaak niet waren, dus nu had ik een tijdje de gelegenheid om te proberen mijn teleurstelling niet te tonen.
Examenuitslagen
De examenuitslagen zijn binnen. Afgezien van 1 kind die helaas gezakt is, behoren al mijn kinderen tot de betere leerlingen op school. Veel behoren zelfs tot de top 3 van hun klas. Sonam, dat kleintje waarvan zijn ouders door de Maoïsten zijn doodgeschoten is de nr. 1 van zijn klas met 34 leerlingen!! In ons huis hebben we ook echt vastgestelde studietijden en daar moet iedereen zich aan houden. Maar er is geen dwang nodig, want ze vinden studeren allemaal leuk trouwens. Lekker gezellig in de studeerkamer met de kachel aan!!
De kinderen brachten hun uitslagen mee naar huis om door mij te laten ondertekenen omdat mijn naam in de administratie van de school als ouder van alle kinderen vermeld staat.
Onderzoeken
Alle kinderen zijn medisch onderzocht. Dit houdt in dat alle 53 kinderen die we uit het weeshuis in Patan gehaald hebben en waarvan ik er 20 in mijn weeshuis heb en Viva Bell de overige 33 onder haar hoede genomen heeft, medisch zijn onderzocht. Er werden longfoto’s, urinetesten, bloedtesten enz. gedaan. Alle 53 kinderen schijnen longproblemen te hebben en hadden duidelijk vlekjes op hun longen, zelfs ik kon ze goed zien. Waarschijnlijk door de smerige leefsituatie daar, de kou en gebrek aan warme kleding. Alle 53 kinderen hebben nu een antibioticakuur. Hierna zijn we van plan om van alle kinderen een psychologische test af te nemen.
Vrijwilligster
Op 1 januari arriveert Georgina Ward, de eerste vrijwilligster die mij gaat helpen. Georgina heeft met kinderen gewerkt in een ziekenhuis in Nottingham, Engeland. Ik heb mijn kamer wat gereorganiseerd en plaats voor haar bed gemaakt. We kennen elkaar niet, maar hebben wel al veel e-mail contact met elkaar gehad. Ik hoop dat het “klikt” met haar en dat we samen nog veel plezier met de kinderen zullen hebben.
Algemene situatie hier
Door alle ellende hier is er nu een watertekort en kunnen we ons niet douchen en hebben geen stromend en/of warm water. Ik heb dan ook een watertank van 500 liter (met een slot erop) moeten kopen die we op de begane grond hebben geplaatst. Als je betaalt komt men de tank weer bijvullen. Het water dat we nodig hebben om te wassen, te koken, de toiletten te spoelen enz., halen we dan met emmers beneden uit de tank. Als het probleem nog langer duurt, zal ik toch nog een extra tank moeten kopen, want 500 liter water voor 25 personen is niet te veel.
De Maoïsten hadden per 3 september jl een “staakt-het-vuren” uitgeroepen voor 3 maanden en dit per 3 december wederom verlengd met een extra maand. Het nut van de verlenging is niet duidelijk, want ondanks het “staakt-het-vuren” zijn er toch nog 75 doden in de eerste 3 maanden gevallen, t.o.v. 483 doden in de 3 maanden ervoor en de Maoïsten gaan door met hun gewelddadige acties. Zij zullen ook de gemeentelijke verkiezingen van begin februari gaan dwarsbomen en zij dreigen o.m. met “persoonlijke acties” tegen kandidaten en officials die zich met de verkiezingen bezig houden en overal zijn dan ook demonstraties aanwezig. Ook de acties van het leger hebben voor veel onrust gezorgd, zie mijn eerder verslag omtrent de moordpartij in Nakargot en ook in Pokhara (waar veel trekkings beginnen) is op de jeugd geschoten.
Het ziet er naar uit dat in januari het hele land plat gaat gedurende een hele week, dat zelfs alle verbindingen met de buitenwereld dan worden verbroken, zodat het hele land volledig wordt afgezonderd van de rest van de wereld. Probleem is dat door het gebrek aan goede snelwegen, een stad als Kathmandu gemakkelijk te isoleren is door die paar toegangswegen die er zijn te blokkeren en dat kan dan weer problemen geven voor de bevoorrading van deze hoofdstad.
Goede voornemens
Ben je nog op zoek naar een goed voornemen voor 2006? Denk er eens aan mijn project te sponsoren. Je kunt dit doen door een eenmalige bijdrage te storten, maar ook (liefst) door maandelijkse overmakingen of op kwartaalbasis, om zo de toekomst van het tehuis veilig te stellen. Het tehuis is 100% afhankelijk van sponsors. Mijn rekening nr. is 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel. Alvast bedankt.
posted by Marloes at 07:46
