sponsoractie was een groot succes!!!!!

Oogoperatie Melina

De sponsoractie was een groot succes, totaal 1.675 euro ontvangen, ongelooflijk! Iedereen heel hartelijk bedankt. We houden dus nog een mooi bedrag over, wat we reserveren als een potje voor medische kosten, dus voor doktersbezoeken, medicijnen enz., want met 20 kinderen kan zo u en dan best eens wat gebeuren. De details hoe de gelden uit dit “medisch potje”worden aangewend, zal ik maandelijks op mijn website verantwoorden.

Afgelopen zondag moesten we in de kliniek zijn voor het afspreken van de definitieve datum van de operatie en voor de betaling. Dus Janak en Bishal naar de kliniek, ik kan beter niet mijn gezicht laten zien want als ze een Europeaan hier zien, krijgen ze allemaal dollartekens in hun ogen en gaat de prijs met een factor 3 of 4 omhoog, blijkt dat die zondag de kliniek dicht is, dus echt weer afspraken op zijn Nepalees en we moeten dus deze week maar weer een keer proberen. Alle noodzakelijk vooronderzoeken zijn wel intussen achter de rug, dus wat mij betreft mag het elke dag gebeuren. We hebben afgesproken dat Janak en Bishal Melina wegbrengen en na de operatie in de kliniek blijven overnachten om zo over Melina te kunnen waken .
Hieronder treft u een groepfoto aan met het uithangbord “Langtang” en het kleine meisje links onder, met de muts, is Melina. Is het geen schatje?




Langtang Children Home

Dit is zoals ik jullie al eerder vertelde de naam van mijn weeshuis. Omdat Viva Bell haar weeshuizen ook noemde naar bergstreken hier, heb ik dit ook maar gedaan en bovendien kon ik deze naam zonder moeite uitspreken..
Langtang werd in 1976 uitgeroepen tot Nepals eerste Nationale Park. Bij helder weer is het massief van de Langtang Himal, bekroond door de met sneeuw bedekte Langtang Lirung (7246 m) zichtbaar vanuit Kathmandu. De hellingen van het park zijn dicht begroeid met o.a. grote rododendrons. Tot de dieren die het park bevolken behoren panters, muskusherten, zwarte Himalayaberen, resusapen, langoeren en bedreigde rode panda’s

Jullie hebben bijna allemaal een naambordje naast de deur hangen, maar ik had nog helemaal niets en daar moest dus iets aan gedaan worden. Hout, verf en kwasten gekocht en een uithangbord gemaakt. Het bord werd door ons met gepaste trots aan onze fotograaf, mijn oudste zus Marjolijn, getoond voordat het aan de gevel bevestigd werd.
Op de achterste rij, tussen “zijn” vrouwen, staat Bishal en over Bishal gaat het volgende verhaal


Bishal
Bishal is 19 jaar en al vanaf de opening in mijn weeshuis, waar hij als manusje-van-alles werkzaam is en vooral een oogje in het zeil houdt bij de kinderen. Bijv. op tijd het bed uit, wassen, aankleden, ontbijten, spulletjes pakken voor school, naar school brengen en halen zijn taken die Bishal steeds verricht en daarnaast doet hij nog vele taken die ik niet kan doen omdat mijn kennis van het Nepalees natuurlijk zeer beperkt is en hij heeft natuurlijk een beter inzicht in de lokale prijzen dan ik.
Bishal is geen wees, zijn beide ouders blijken nog te leven. Bishal komt uit het noord westen van Nepal, een onherbergzaam, afgelegen en geheimzinnig gebied, waar je als toerist uitsluitend in groepsverband mag reizen mits er een vergunning is aangevraagd. In dit barre klimaat is beslist geen sprake van welvaart of enig comfort. De nederzettingen liggen ver uiteen en contacten met andere dorpen betekent lang reizen. Zou Bishal zijn ouders willen bezoeken dan moet hij een 18 uur durende busreis uitzitten, dan houdt de wereld op en mag hij de rest lopen.

Deze gebieden met bittere armoede zonder enig uitzicht op verbetering worden regelmatig bezocht door lui uit de grote steden die de ouders wijsmaken dat zij het beste met hun kinderen voor hebben, dat zij in de grote stad voor onderwijs, onderdak enz. kunnen zorgdragen en zo hun kinderen de noodzakelijke opvoeding voor een goede toekomst kunnen geven. Daarvoor moet uiteraard wel betaald worden en vaak schrapen dorpelingen het kleine beetje dat ze hebben bij elkaar om een aantal kinderen uit hun dorp die mooie toekomst te kunnen aanbieden. De ouders van Bishal verkochten hun lapje grond om zo aan het geld te komen wat ze voor Bishal en zijn broertje vroegen.
U begrijpt het waarschijnlijk al, van al die mooie beloftes komt niets terecht, kinderen eindigen op straat, worden als sex- of huisslavin verkocht (India heeft meer dan honderdduizend jonge meisjes uit Nepal die op die manier in de seksindustrie terecht zijn gekomen) en soms in weeshuizen met een minimum aan verzorging en een maximum aan ellende en mishandeling. Uit zo’n soort weeshuis heb ik in oktober mijn 20 kinderen gehaald en als je mijn relaas leest over de sport om ukkies met stenen te bekogelen, dan kan je die mentaliteit als Nederlandse niet bevatten.
In een dergelijk weeshuis groeide Bishal en zijn broertje op. Bishal is vorig jaar uit dit weeshuis gegooid, omdat hij de mishandelingen meer dan beu was en terug begon te slaan en dat pikte de “leiding” niet. Geen geld, geen opleiding, geen contacten, waar moest Bishal naar toe? Viva Bell en ik waren toen net begonnen met de situatie in dat weeshuis een beetje in kaart te brengen, dus ik heb Bishal gelijk in mijn weeshuis tewerkgesteld als manusje-van-alles, zijn eerste baantje en ik heb er nog geen seconde spijt van gehad.
Viva Bell heeft het weeshuis daarna wat financiële hulp gegeven, maar nu een ultimatum gesteld dat indien de situatie niet drastisch veranderd is voor eind maart, alle hulp wordt stopgezet. Alle kinderen weten intussen dat indien ze weglopen, ze van harte welkom zijn in bestaande weeshuizen van Viva Bell totdat er een definitieve oplossing gevonden is.

Met Janak samen heb ik lange gesprekken met Bishal gehad hoe hij zijn toekomst zag en wat hij graag wilde worden. In eerste instantie kan Bishal niet geloven dat anderen belang in zijn toekomst stelden, maar na van de schrik bekomen te zijn, vertelde hij dat hij het liefst een medische opleiding zou willen volgen om zich daarna te wijden aan de gezondheidszorg van weeskinderen, inclusief regelmatige controles.
Deze opleiding duurt 7 jaren en de collegegelden voor de totale periode van 7 jaren bedragen bijna 1300 euro en daarvoor moet Bishal 4,5 jaar werken en mag hij geen enkele cent uitgeven. Daarnaast komen nog wat kosten voor boeken en lesmateriaal, dus voor hem totaal onmogelijk.

De school ligt niet ver van het weeshuis, dus tijdens het volgen van de colleges kan Bishal in het weeshuis blijven werken, eten en slapen, dus kost en inwoning en het zakcentje zijn al geregeld en de kinderen zijn hun steun en toeverlaat niet kwijt.
Daarom zoek ik nu sponsors voor Bishal waardoor we de les- en boekengelden kunnen betalen. Dat kan door eenmalige donaties, dat kan ook door maandelijks terugkerende donaties naar bankrekening 1486.71.934 t.n.v. M.E.C. Twilt te Kaatsheuvel. Ik hoop vurig dat ik sponsors kan vinden die met z’n allen dit bedrag kunnen opbrengen, om Bishal een volwaardig lid van de samenleving te laten worden en in dienst van de weeskinderen. Met de bekende contacten, zoals Viva Bell worden nu al acties voor circa 300 weeskinderen gecoördineerd en dat aantal zal alleen maar groeien, dus de klandizie is er al voor hem. Vermeld u a.u.b. bij uw overmaking dat het voor Bishal is. Alle ontvangen donaties voor Bishal blijven voor zijn opleiding gereserveerd en maandelijks vermeld ik de tussenstand met inkomsten en uitgaven van dit project en uiteraard om de zoveel tijd verslag van zijn vorderingen.
Helpt u mij a.u.b., als ik iemand iets goeds gun, dan is het Bishal wel.

Uit de laatste foto van deze serie van 3 blijkt wel hoe “ondersteboven” Bishal was toen hij hoorde dat ik mijn best voor hem zou doen.







Situatie in het weeshuis
Alles loopt op rolletjes en de kinderen zijn gelukkig, ze hebben veel plezier, lachen veel en zijn dol op leren. Toen ze in oktober vorig jaar in mijn weeshuis aankwamen zag je duidelijk dat het “ieder voor zich om te overleven” was. Nu is het echt één grote familie en iedereen helpt elkaar. De kok heeft de tijd van zijn leven hier, begint ’s morgens al voor zessen met zijn voorbereidingen voor het ontbijt en heeft er zo’n zin in dat hij luidkeels zingend zijn werk doet. Op zich natuurlijk hartstikke leuk, maar de keuken ligt naast mijn slaapkamer en dan is 6 uur wel heel erg vroeg.
Rita de werkster is intussen ook al helemaal ingewerkt. Heb haar geleerd hoe te stofzuigen. In het dorp waar zij vandaan komt, zijn geen stofzuigers, dus ze had er nog nooit één gebruikt!
De was voor iedereen doet Rita met de hand, we hebben geen wasmachine of droger, dus daar had ze gelukkig wel ervaring mee.
Mijn oudste zus Marjolijn is op bezoek met Thea en nu maken ze een trip naar het nationale park Chitwan, waar je op de rug van olifanten de jungle in kan gaan op zoek naar in het wild levende olifanten, neushoorns, krokodillen enz. In 2004 ben ik daar ook geweest en heb toen met de olifanten gebaad in de rivier. Heel vies, want die olifantendrollen zijn best groot, maar echt gaaf.
Marjolijn heeft allerlei spelletjes voorbereid en meegenomen en a.s. zaterdag houden we voor alle kinderen een ouderwetse Hollandse Spelletjesdag, inclusief koekhappen. Hopelijk weer lachen, gieren en brullen.

Situatie buiten het weeshuis
Na de verkiezingen kwam er gelijk een eind aan de stakingen en de avondklok en het leven buiten is weer redelijk normaal. De Koningsgezinden zijn blij dat de verkiezingen doorgegaan zijn en de Maoïsten zijn blij dat hun boycot succesvol was, want de opkomst was maar 20%, dus iedereen is tevreden schijnt het. Wel zijn er zojuist brandstofprijs verhogingen afgeroepen van 15% en meer, dus er zal wel weer een staking in het verschiet liggen.
Hier zullen ze niet zo gauw als in Nederland zeggen dat er meer blauw op straat moet. Vorige week was ik mijn haren aan het borstelen, hoorde een hoop lawaai en rende met Puspa naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. Twee politiemannen achter een man aan. Sloegen hem tegen de grond en terwijl hij daar lag werd hij geslagen en geschopt door beiden in zijn gezicht en over zijn hele lichaam. Daarna haalden ze zijn riem uit zijn broek, sloegen hem daarmee overal, ook in zijn gezicht, boeiden hem er toen mee en sleepten hem weg naar het politiebureau.

Hulpvraag Melina heeft resultaat

Het is gelukt! Er zijn voldoende toezeggingen binnen om de geplande oogoperatie van Melina uit te laten voeren. Voor meer details omtrent dit probleem klik de maand januari 2006 aan. Alle betrokkenen heel hartelijk dank, ik durfde niet op dit succes te rekenen en ik was heel blij verrast met het resultaat. Indien het totaal bedrag aan ontvangen bedragen de kosten van de oogoperatie van Melina overtreft, zal dit overschot separaat als een extra "potje" exclusief voor medische kosten aangemerkt worden. Er is hier geen verzekering en doktoren eisen "boter bij de vis" en met 20 kleine kinderen zijn er natuurlijk regelmatig kosten i.v.m. dokters bezoek, medicijnen enz. Alle kinderen heb ik al na aankomst uitgebreid medisch laten onderzoeken, inclusief rontgen foto's en waar nodig heeft iedereen een anti-biotica kuur en ontwormingskuur ondergaan, maar een ongeluk ligt in een klein hoekje.
Alle "Melina" sponsors krijgen, zoals beloofd, persoonlijk bericht omtrent de operatie enz. en overige aanwending van het medische "potje". Van diverse sponsors ken ik alleen de naam en het bankrekening nummer, maar mijn vader probeert uw naam en adres te achterhalen, dus krijgt u dit verzoek, antwoord dan a.u.b.

In mijn verslag van januari leest u omtrent de verschrikkingen die mijn kinderen in het vorige weeshuis in Patan moesten ondergaan, dus wat schetst mijn verbazing toen ik afgelopen week bij mijn thuiskomst een van de beheerders van dat gesloten weeshuis in mijn eigen weeshuis zag praten met Janak. Hij had zich uiteraard niet bekend gemaakt aan Janak. Ik ben nog nooit zo boos geweest en heb hem er onmiddellijk uitgezet en heel duidelijk gemaakt dat als hij nog een keer in de buurt van de kinderen durft te komen, ik hem wat aandoe. De hufter!.
Ben direct daarna naar het politiebureau van Swoyambhu gestapt, wat hier een paar honderd meter vandaan ligt en waar ik vele goede contacten heb overgehouden na de rechtszaak i.v.m. mijn aanklachten die ik in september 2005 had neergelegd omtrent kindermishandeling in het vorige weeshuis en de politie garandeerde mij dat mocht deze man nog eenmaal zijn gezicht durven laten zien, een enkel telefoontje voldoende was om hem op te laten pakken.
Hoe hij aan mijn adres gekomen was, is mij een raadsel. Aan de andere kant zijn er natuurlijk hier ook niet veel jonge Nederlandse meiden met een weeshuis hier.

Bishal
Ik weet dat Bishal, mijn hulp van 19 jaar, dolgraag naar school gaat om straks voor zijn eigen toekomst te kunnen zorgen. Toen ik er over begon wat zijn plannen waren, was hij zo ondersteboven dat iemand zoveel interesse in hem toonde, dat hij geen woord meer kon uitbrengen. Ik heb daarom ook Janak gevraagd om met Bishal in het Nepalees hierover te spreken en uit te vissen hoe Bishal zijn toekomst ziet en wat daarvoor nodig is. Ik kom hier zo spoedig mogelijk op terug. Een ding is zeker, Bishal verdient het geholpen te worden en ik zal het nodige doen om hem te helpen zijn eigen toekomst te realiseren.

De situatie in het weeshuis
Gelukkig weinig te melden, alles loopt op rolletjes en op school geen problemen. De kok is nu elke ochtend enthousiast bezig om voor een ieder o.a. verse wafels als ontbijt te bakken met behulp van de grote garde en het professionele wafelijzer wat mijn ouders hadden opgestuurd. De kok, was verbaasd te horen dat hij al 51 jaar was, kan gelukkig heerlijk koken en ik begin al zijn dhal bhaat, rijst met linzen enz., het traditionele eten hier, lekker te vinden. Een keer in de week, i.v.m. de kosten, eten we hier vlees, kip of buffalo want de koe is heilig hier en ook het vlees kan hij heerlijk kruiden en braden. Geregeld een eitje, dagelijks melk, fruit, thee met iets er bij verzorgt de kok ook, dus de kinderen hebben het nog nooit zo goed gehad. En dat allemaal dank zij de hulp van sponsors, kan niet vaak genoeg gezegd worden. Fantastisch!
Grootste probleem was toch wel dat de afstanden tussen de diverse kleuren van het Twisterspel wat door thuis was opgestuurd te groot waren voor de allerkleinsten, hoe erg ze ook hun best deden. Maar niemand had daar echt problemen bij, want we hadden de grootste lol.

De situatie buiten het weeshuis
1 februari was het hier "Black Day"omdat het exact een jaar geleden was dat Koning Gyanendra de absolute monarchie opeiste met alle reacties vandien van de kant van de Maoisten en de oppositie. Precies die dag moest ik ook de stad in om mijn visum te laten verlengen. Als ik dat niet doe, loop ik kans op een hoge boete en dat ik mogelijk het land niet kan verlaten, dus ik moest wel. Het was allemaal heel eng en ik deed het bijna in mijn broek van angst want de straten waren vol met tientallen gevechtswagens, legertanks enz., overal liepen gewapende soldaten rond of zaten achter barricades op kruispunten en op strategische plekken stonden grote aantallen oproerpolitie.met hoge schermen en uiteraard ook gewapend.
Om de verkiezingen van 8 februari te boycotten hadden de Maoisten vanaf afgelopen zondag een landelijke staking uitgeroepen.en de bevolking geintimideerd met vele aanslagen. Na eerst het platteland, wat toch zo'n 80% van Nepals grondgebied uitmaakt, geterroriseerd te hebben, kloppen de Maoisten nu aan de poorten van de steden. In Tansen vond de meest bloedige aanslag plaats, waarbij 4000 rebellen een 7 uur durend gevecht aangingen met als gevolg vele doden, gewonden, vermissingen en vernietiging van culturele erfgoederen . De pas gekozen burgemeester van Tansen kon zijn leven redden door te vluchten naar Kathmandu, vermomd als de kok van de Chief District Officer. Het nieuws staat hier vol van (bom)aanslagen met zoveel dodelijke slachtoffers dat ik de tel kwijt ben, maar het loopt in de honderden

De opkomst bij de verkiezingen, althans volgens de laatste berichten, was zeer laag, ook omdat men veel onlusten verwachtte. Minister Thapa had wederom instructies gegeven om iedereen die de verkiezingen boycotte, neer te schieten. Zoals het er nu uitziet waren er van de 4.146 zetels er nog maar 618 beschikbaar met in totaal 1.682 candidaten. Voor de overige zetels waren geen candidaten meer beschikbaar!!
In Kathmandu mocht vanaf 6 uur 's morgens van de verkiezingsdag alleen door de overheid goedgekeurd verkeer rijden, zoals door de regering gevorderde bussen, ambulances enz. Motoren en brommers waren al een paar dagen verboden, omdat veel aanslagen door deze berijders plaats schijnen te vinden.
Bijkomend probleem was dat diverse mensen nodeloos kwamen te overlijden doordat ze niet tijdig het ziekenhuis konden bereiken, waaronder zwangere vrouwen.
De staking, die oorspronkelijk zou duren tot de 11e februari is intussen door de Maoisten op de avond van de 8e afgeblazen i.v.m. het historische en geplande boycott effect op de verkiezingen.

George W. Bush vernederde Koning Gyanendra, door hem te dreigen niet uit te nodigen voor het door hem aangeboden jaarlijks banket aan staatshoofden die de Algemene Vergadering van de VN bijwonen en de Koning heeft de eer aan zich zelf gehouden en de reis op het laatste nippertje geannuleerd.

Alle ellende heeft natuurlijk ook zijn effect op de belangrijkste bron van inkomsten, het toerisme en er is een dramatische terugval in het aantal buitenlandse bezoekers. De 2e belangrijkste inkomsten bron, de agri cultuur, goed voor 40% van het nationaal product, kampt met problemen door de droogste winter sinds 16 jaren. De staatsinkomsten tonen een groei die onder het inflatieniveau ligt, m.a.w. een negatieve groei, de uitgaven zijn t.o.v. vorig jaar gestegen met het dubbele van het inflatie percentage, ondanks het feit dat het investeringsniveau slechts rond de 13% van dat van vorig jaar ligt en de prijzen in de winkels rijzen de pan uit. Buitenlandse investeringen zijn met ruim 60% verminderd. De Nepalese electriciteitsbedrijven zijn begonnen met een verlaging van de spanning gedurende 17 uren per week en er is geen enkel project in de pijplijn voor de eerstkomende 5 jaren om het energie tekort te verhelpen. Wie o wie kan dit prachtige land redden?