Marjolijn: ik viel van schrik van mijn krukje

Van Aamush ben ik gisteren wel geschrokken, hoge koorts, ernstig vermagerd. Hij is uiteindelijk geopereerd in het gewone ziekenhuis. Ik heb naderhand de arts nog niet gesproken, maar vandaag is Janak in het ziekenhuis, dus ik hoop dat hij met de arts kan praten.
Met de rest van de kinderen gaat het goed. Sommige zitten wel onder de uitslag van de warmte, maar ik poeder ze elke dag in met talkpoeder, iets wat ze heerlijk vinden.
Sonam had een huidinfectie met grote zweren op zijn neus, oog en hoofd. De meeste zijn nu weg, heb bij de pharmacy een zalfje en een vitaminepreparaat gehaald.
Sukre heeft enorm zijn teen gestoten en loopt nu mank, kijk het even aan en anders langs dokter. Moest wel lachen want het zwol op en toen wilde ze hem in warm water laten zitten. Toen ik zei dat ze juist moest koelen, keken ze me aan alsof ik niet wijs was. Toch mijn zin doorgezet!
Volgende week ga ik een korte cursus: "Positief omgaan met de kinderen op school" geven. Het volume dat de leerkrachten opzetten tegen de kinderen is afgrijselijk. Ik schrik er steeds van en ben zelfs van schrik van een krukje gevallen. Ik was in de 'nursey' een paar kinderen aan het helpen en plotseling schreeuwde de teacher tegen zo'n kleintje. Volledig onverwacht (en onnodig) dus ik schrok zo dat ik op de grond donderde. Ik kreeg zo de slappe lach in mijn eentje, want alle kinderen keken me met grote ogen aan. Grinnikend zei ik tegen de leraar dat haar gehreeuw in ieder geval op iemand effect had!

Aanstaande zaterdag gaan we een klein feestje bouwen. De examens zijn dan voorbij en de kinderen willen dolgraag eens een keer iets anders eten dan dal en rijst. Ze willen heel graag momo eten, dus we gaan dat zaterdag met zijn allen maken. Ik wil misschien 'smiddags nog met ze naar de bioscoop en dan 's avonds lekker dansen in het huis.
Ik ben van plan ze dan ook de barbies en vliegtuigjes te geven. Ik heb alleen voor Mana en Aayuk en Aamusch (de oudste 3 knullen) een horloge gekocht. Zij spelen niet meer met speelgoed en nemen vaak de rol van Bishal over als hij er niet is. Mana is echt fantastisch. Hij sluit nu de deuren 's avonds, zorgt dat de jongens op tijd klaar staan en geeft Sonam elke dag zijn medicijnen. echt schattig om te zien.
Jyoti doet dit bij de meisjes. Maar ik heb voor elke meid een Barbie en ik weet zeker dat zij daar ook blij mee is. Ik zal haar wel als eerste laten kiezen. Ik wil wel voor haar nog wat ondergoed kopen en hemdjes, want ze begint enigszins te groeien. ik heb van de week haar ook al een nieuw setje kleding gegeven (van de grote stapel)
Er zijn vrij veel shirts nog aanwezig, maar broeken zijn er niet zoveel meer. Dus verzamelen.... Ik zal voordat ik wegga nog een volledige lijst maken met alle aanwezige kleding.
Ik moet ook nog slippertjes kopen, want er zijn nu ongeveer 8 paar voor 20 kinderen, dus elke keer ruzie als ze buiten willen spelen op hun slippers. Ik ga dat samen met Puspa kopen.

Nog meer nieuws vanuit Nepal

Hallo allemaal daar ben ik weer.

Het regent hier nog steeds flink en de wegen worden de met de dag slechter. Ik heb ondertussen de moed opgegeven dat mijn voeten hier ooit schoon zullen worden. Na 's ochtends te hebben gedouched, zijn ze ongeveer 1 uur schoon en daarna ga ik met de kinderen naar school en ben ik nog geen 5 meter onderweg of de blubber zit al tussen mijn tenen. Verder is het ook bloedheet, maar ik heb begrepen bij jullie ook, dus dat treffen we met z'n allen.

Momenteel is er 1 jongen uit het weeshuis in het ziekenhuis opgenomen, Aamosh. Zoals ik al vertelde was hij al eerder opgenomen met een blindedarmontsteking en had toen een week antibiotica gehad. Nu ben ik geen medisch expert, maar het lijkt mij niet de juiste behandeling. Hij was nu 4 weken thuis en het ging weer mis. Hij heeft nu ook koorts. Ik heb tegen Janak gezegd dat hij echt moest aandringen op een operatie, want ik heb ondertussen hier met een Nederlandse dame gesproken die arts was en die zei dat koorts kon wijzen op een buikvliesontsteking of iets van perforatie. De arts wilde wachten tot de koorts gezakt was, maar als het goed is wordt hij vandaag ( de 19e) of morgen uiteindelijk geopereerd.
We mogen met z'n allen toch wel heel blij zijn dat we in Nederland leven, want je wilt niet weten hoe vies het ziekenhuis is. Laten we aub nooit meer klagen over een ziekenhuisluchtje, want hier is het niet om vol te houden, het is zo'n vieze, smerige lucht, die je niet uit je neus krijgt. Er moet constant iemand bij hem blijven, want de verpleging zorgt niet voor de patienten. Eten koop je maar ergens op straat voor de patient en wassen en dergelijke doe je ook maar zelf. Bishal is een paar dagen bij hem gebleven, maar werd zelf ziek, dus nu zit Janak er met Mana (een van de oudste jongens).

De dochter van Janak en Puspa is ook ziek, dus Puspa blijft thuis, met als gevolg dat ik dus in mijn eentje de kinderen naar school breng en alle lessen van Janak en Puspa en Raja (is adjunct-directeur, maar veel buitenshuis momenteel) overneem en de gesprekken en dergelijke met mensen moet doen. Hoe bedoel je voor de leeuwen gegooid!!! Maar ik geniet er zo van.
Ik geef Engelse les, rekenen, schrijven en tekenles aan verschillende groepen. Het is wel erg wennen, want je kan niet even iets kopieren, er zijn geen materialen en ga zo maar door.
Van de week moest ik een rekenles geven over Nepalees geld. Ik leerde er zelf ook nog van want ik heb nooit geweten dat er in 1 rupee 100 paisa zitten. Nu moest ik alleen nog gokken welke muntjes in paisa bestonden en ik kon de les draaien. Gelukkig ben ik een financieel rekenwonder (hihihi) dus het ging me gemakkelijk af.
Verder probeer ik de kinderen veel Engels te laten praten. Ze leren hier elk woord te spellen, maar kunnen het vervolgens niet als woord uitspreken.
De kinderen weten echt niet wat ze overkomt als je vriendelijk bent en ze complimenten geeft. Ze kijken je dan schaapachtig aan, weten niet hoe ze moeten reageren of snappen me gewoon niet (kan natuurlijk ook heel goed)
Het leven van een leerkracht of een directeur is hier wel erg anders. De leerkrachten komen en gaan tegelijkertijd met de kinderen. Voorbereiden of vergaderen of beleid uitstippelen is er niet bij. Je volgt gewoon het boek en als de kinderen het niet begrijpen ga je harder praten en als ze het dan nog niet begrijpen dan schreeuw je gewoon. Als ik bij het nakijken tijdens de les een zonnetje teken in hun schrift of een bloemetje dan kunnen ze van schrik/vreugde meteen niet meer verder en willen gelijk alle kinderen dat je hun werk nakijkt.
Volgende week hebben de kinderen hun examen. Voor elk vak krijgen ze examen, zelfs de kleintjes. ja de kleuters zitten ook al de hele dag in een bankje en leren al schrijven, rekenen etc. Wat nou leren of een spelenderwijze!!! Je kan maximaal 100 punten krijgen per vak en dat wordt dan weer omgezet in een percentage. Dat percentage wordt dan per klas op een rij gezet en dan wordt er gekeken de hoeveelste je van de klas bent. Ook sneu voor de laatste. Dan weet iedereen dat je de domste bent, niet helemaal mijn systeem.
Oja, maar nog even over het directeurschap. De adjunct-directeur, raja, heb ik alleen nog met zijn nieuwe mobiele telefoon zien spelen, onder uit hangend in zijn stoel, of hij was er gewoon niet. Janak is er nu niet, maar als hij er was, heb ik hem eigenlijk voornamelijk stil achter zijn computer zien zitten. Heb hun geprobeerd uit te leggen dat er toch enig verschil zat tussen het beroep hier in Nepal en bij ons in Nederland. Ze vielen van hun stoel af toen ik vertelde dat je minstens 4 jaar een opleiding moest volgen om voor de klas te kunnen. Hier kan je gewoon beginnen, maar dat is ook wel te merken aan de pedagogische en didactische kwaliteiten.

janak en ik hebben een nieuwe koelkast en stofzuiger gekocht. Nou, dat was dolle pret. Toen we er eindelijk een hadden gevonden die naar mijn zin was, moest een man hem op zijn rug mee naar het weeshuis sjouwen. Daar moesten we wel 220 rupees (ongeveer 2 1/2 euro) extra voor betalen, maar die arme man is minstens 45 minuten onderweg geweest met zo'n megakoelkast op zijn rug. Janak wou hem niet eens een fooi geven (ik wilde 250 rupees geven, geneureus als ik ben)
Nou, de kok (fantastische man trouwens, zingt me elke ochtend wakker al om 6.00 uur!!!) was helemaal van de kaart en kon zijn geluk niet op. Hij heeft de koelkast zeker 10x in en uitgeruimd. Daarna stonden Janak en hij ongeveer een kwartier te bekijken hoe het lichtje nu uit moest. Ik heb eerst ze lekker staan klooien, want ik moest zooo lachen. Daarna heb ik ze uitgelegd dat ze het vanzelf ging als de deur dicht ging. Nou, ze zaten bijna met hun neus tussen de deur te kijken of ik wel gelijk had.
De stofzuiger was het tweede avontuur. De werkster ("didi") had er haar hele leven nog nooit een gezien, laat staan gehoord of aangeraakt. Toen ik hem aanzette, zat ze zowat met haar hoofd door het plafond. Ze durfde hem eerst niet aan te raken, en snapte niet waar het stof bleef waar ze over heen gleed. Ze hield de hele slang op de grond. Ik vond het zo zielig, maar ik kreeg zo de slappe lach! Het zag er niet uit.

Met de kinderen ben ik veel aan het dansen. Zaterdag heb ik ze allemaal een buisje met bellenblaas gegeven. Nou, daar zijn we de hele zaterdag mee bezig geweest. het was een feest om achter al die bubbels aan te rennen, ze proberen te vangen of te kijken hoe hoog ze konden komen.




Nou, ik zal nu maar stoppen anders wordt het zo'n lyrisch verhaal! Ik loop nu al te balen dat ik over 3 weken al weer naar huis moet en probeer al te bedenken wanneer ik weer terug kan. Ik geniet zo van de kids, ze zitten 's avonds lekker bij me als we tv kijken, ik doe elke ochtend hun haren, haal elke avond neetjes bij ze weg als een moederaap, want er zitten een aantal meisjes onder, maar Prioderm ofzo kennen ze hier niet. Gewoon eruit pulken. ALs ik thuis kom doe ik voor de zekerheid wel even een prioderm behandeling door mijn haar.

Ik ga stoppen, laat snel weer wat van me horen

Dikke knuffel.
Lijn

Majolijn vanuit Nepal

Hallo allemaal,

hier een berichtje uit het warme (zeg gerust hete) en vochtige (zeg gerust kletsnatte) Nepal. Ik heb me zoals altijd heel goed voorbereid voordat ik op vakantie ga. Ook nu heb ik weer de juiste kleding bij, althans qua kleding gaat het wel. ik heb thuis een prachtige regenponcho die ik nog nooit eerder gedragen heb, en die ligt nog keurig thuis in het zakje, daarnaast heb ik alleen slippertjes bij me dus zijn mijn voeten 2 grote blubberschuiten. De wegen (welke wegen) zijn modderpaden en we glibberen elke dag naar school.
Ik ben nu 2 dagen meegeweest naar de school en heb volop genoten. De eerste dag was er al een lkr. absent dus ik kon al snel voor de klas. Heerlijk zo'n taalbarriere, want we snappen elkaar 80% van de tijd niet. Daarnaast zijn ze mijn lesstijl niet gewend en ik ben hun manier niet gewend. Als je binnenkomt, gaan ze allemaal opstaan en schreeuwen : Good morning, mam. Ik zeg gedag terug, maar alles blijft staan. Pas op mijn sein gaan ze pas weer zitten. dan zitten ze ook nog eens in vooroorlogse banken met 3 of 4 gepropt en zijn de lokalen zo klein dat je geen een kast erin hebt, en niet eens tussen de banken kan lopen. En ik maar klagen over mijn kleine lokaal in de hangaar (lees: mijn vorige baan op de Piloot)
daarnaast volgen de kinderen een soort LOI cursus want echt les krijgen ze niet. Ze weten ook niet wat ze overkomt als ik iets uitleg (denk ook niet dat ze me begrijpen, want hun Engels is niet van een hoog niveau. Ja, ze kunnen het wel schrijven, maar als ik ze vraag iets op te lezen of iets te zeggen dat zwijgen ze. Ja, dat is ook zoiets, als ik ze vraag iets te antwoorden, dan staan ze op. Ik elke keer naar beneden wijzen, dat ze moesten gaan zitten, maar dan willen ze me iets vragen ofzo.
Ik heb 4 klassen al engelse liedjes geleerd en met ze bewogen (op de vierkante centimeter). ik heb ook al tekenlessen gegeven en de kinderen schrokken zich rot, dat ze niet iets moesten overtrekken en dan inkleuren, maar zelf iets moesten verzinnen. Ik heb ze met allerlei schrijffiguren een draak laten tekenen (voor de insiders, met arcades en dergelijke). Na het even spannend en eng te vinden en te proberen mij na te tekenen van het bord (dat ik steeds snel uitveegde) durfden ze steeds meer en begonnen het zelf leuk te vinden. Ik ben in ieder geval een bezienswaardigheid voor de klas, want de kinderen moeten vaak naar het toilet, maar ook de leerkrachten staan vaak te gluren. Wel lachen hoor, maar wat zou ik hier veel willen en kunnen verbeteren. Ik heb nog zoveel ideeen dat ik ze eerst op een rijtje wil zetten, voordat ik me wil focussen op 1 onderdeel. wordt dus vervolgd



Een van de kinderen moet morgen worden opgenomen. Hij is al eerder opgenomen geweest met een blindedarmontsteking, maar toen na 6 dagen losgelaten na een antibioica kuur. Vandaag liep hij weer dubbel van de pijn. Morgen gaat hij weer ter observatie het ziekenhuis en zullen we om beurten bij hem moeten zijn, want er wordt in principe niet voor je gezorgd. Dat moeten de mensen doen die bij je zijn. de verpleging geeft alleen prikken en doet controles.

Dit weekend gaan we ook een koelkast kopen, want met die warmte is de melk binnen een dag zuur. Ook moet er een nieuwe stofzuiger komen en wil ik voor elk kind een paar slippertjes kopen, want die hangen van ellende aan elkaar.

De kinderen zien er trouwens erg goed uit. Ze zijn een stuk gevulder, ze hebben weer haar op hun hoofd en ze stralen. Ik heb gisteren wel anderhalf uur met ze gefrisbeed en achter honden aangezeten die onze frisbee steeds stalen. hup, daar ging ik dan weer met joelende kids achter me aan.
De kinderen zijn me ook Nepalees aan het leren. Ik ben nu met de lichaamsdelen bezig en weet ook al wat 'stil zijn" (handig voor ind e klas) is, nl chup, chup.
Ze liggen in een deuk om mijn uitspraak terwijl ik toch steeds denk dat het eigenlijk hetzelfde klinkt.
Maar in ieder geval, ik geniet met volle teugen, ben blij dat ik nog zo lang kan blijven en jullie horen snel weer van me

Dikke knuffel van

Lijn

GEORGINA IN NEPAL

Georgina was op 8 juli voor 3 weken naar Nepal vertrokken. Alles liep nog steeds zoals perfect. De kinderen waren intussen weer wat aangekomen en de kinderen wiens haar ik heb moeten afscheren toen ik ze in huis nam, i.v.m. het vele ongedierte, hadden weer een behoorlijke bos haar terug.

Toen Georgina er 2 dagen was, begon Aamush, een jongetje van 9 jaar, te kronkelen van de pijn in zijn buik en werd hij naar het ziekenhuis gebracht. Daar werd Aamush onderzocht, inclusief röntgen foto’s, echo’s en bloedtesten en de diagnose was een blindedarmontsteking. Ik schrijf dit wel even zo snel op, maar die onderzoeken duurden wel 22 uur en al die tijd verging Aamush van de pijn. Na 22 uur werd Aamush in een bed gelegd, zie foto’s en werd er een infuus met antibiotica ingebracht en het plan was dat hij de dag erop geopereerd zou worden, dus hij kreeg niets te eten noch te drinken. De volgende dag kreeg Georgina te horen dat Aamush waarschijnlijk uit het ziekenhuis ontslagen zou worden. In Nepalese ziekenhuizen wordt geen voedsel verstrekt, dat moet de thuisblijvende familie maar organiseren, dus weer geen eten totdat Aamush ontslagen zou worden, want dan kon hij thuis eten. Echter, de beslissing werd teruggedraaid en Aamush zou de dag erop geopereerd worden, dus….weer geen eten en/of drinken. En zou ging dat 3 dagen door, totdat Georgina zo boos werd dat er uiteindelijk een dokter kwam. Die vertelde dat het abces te groot was om nu te opereren, dat Aamush antibiotica had, dat hij toch naar huis mocht en dat hij over 6 weken terug moest komen om een scan te laten maken om te kijken of hij dan wel geopereerd kan worden. Omdat ik voor de oogoperatie van Melina eerder dit jaar meer sponsorgelden had ontvangen dan de kosten van de operatie zelf, had ik het meerdere apart gezet voor een medisch potje, dus dat kwam goed van pas want daardoor kan ook deze operatie dus uitgevoerd worden. Toen we beiden in Nepal waren, hebben we samen vaak gelachen om de reacties van de lokale bevolking als wij als 2 Europese meiden met 20 Nepaleesjes in de stad aan het wandelen waren. Of we buitenaardse wezens waren, zo lang werden we nagestaard. Maar zegt Georgina, dat was nog allemaal niets in vergelijking met mijn ervaringen als ik met Nepaleesjes een Nepalees ziekenhuis inga

Voor de rest waren de kinderen goed gezond meldde Georgina, wel waren er een paar met een nare hoest en daarmee is Georgina naar de dokter gegaan en medicijnen gekregen (ook weer uit het medisch potje) en Janak geeft de kinderen nu dagelijks hun medicijnen (zie foto)

Tijdens het verblijf van Georgina hadden de kinderen ook nog eens 2 weken vrij van school, dus ze had volop de gelegenheid met de kinderen te spelen, waarbij voetballen toch wel tot de favoriete spelletjes behoorde (zie foto’s). De conditie van het voetbalveld en het professionalisme van de spelers waren niet zo goed als op het WK, maar het enthousiasme was minstens even groot. De uitslagen zijn niet bekend, maar volgens Georgina zijn er aan beide kanten doelpunten gemaakt. Omdat er geen scheidsrechter voorhanden was, zijn er geen gele en/of rode kaarten getrokken.

De voetballer in de professionele outfit, zie foto, is Bishal. Bishal is begonnen met zijn (gesponsorde) opleiding, heeft ook sport op school en draagt met trots zijn voetbaltenue


MARJOLIJN NAAR NEPAL

Op 10 juli vertrekt mijn oudste zus voor een maand naar Nepal. Marjolijn heeft mij al 2 keer in Nepal bezocht en heeft ook haar hart aan de kinderen verloren. De eerste keer in het vorige weeshuis rond de jaarwisseling 2004/2005, waar zij een indrukwekkend “worsteltoernooi” jureerde. De laatste keer dat Marjolijn er was, was in februari dit jaar en toen heeft zij een oer-Hollandse Spelletjesdag georganiseerd voor de kinderen van 2 weeshuizen en alle medewerkers.

Kadootjes heeft ze al gekocht, barbie’s voor de meiden, vliegtuigjes voor de jongens en Hollandse souvenirs voor de volwassenen.

Marjolijn zit al heel wat jaren in het speciaal onderwijs en werkt op een school voor kinderen met zware psychiatrische problemen. Zij heeft o.m. leerlingen met een traumatisch verleden, kinderen met een stoornis in het autistisch spectrum enz. Dagelijks wordt ze geconfronteerd hoe belangrijk rust, veiligheid en structuur is voor kinderen. Ook bestaat haar werk uit het zoeken naar individuele aanpakken voor kinderen, uitzoeken hoe ze tot leren komen, welke onderwijsstijl/aanpak het best bij een kind past. Mijn kinderen hebben in het verleden niet altijd onderwijs gevolgd, dus er zijn best wel leerachterstanden. Marjolijn zal ook haar steentje bijdragen in Nepal tot het welzijn van de kinderen. Het is de bedoeling dat ze op de school van Janak de kinderen les gaat geven, maar ook gaat onderzoeken of de kinderen extra hulp nodig hebben op het cognitieve vlak. Daarna zal ze de leerkrachten voorlichten over de diverse aanpakken. U hoort hier nog meer over.



FONTYS HOGESCHOOL EINDHOVEN

In 2004 studeerde ik af bij de Fontys Hogeschool, Sociaal Pedagogische Hogeschool (SPH), inmiddels opgegaan in Fontys Hogeschool Sociale Studies. Mijn mentor was Ellen Verkooijen en ik had en heb nog steeds veel contact met haar, ook voor wat betreft alle gebeurtenissen in Nepal.

Op voorstel van Ellen hebben 5 SPH studenten, Wendy, Noortje, Malinda, Jaella en Petra in 2006 mijn Langtang Children Home als afstudeerproject gekozen en op 21 juni hebben mijn vader en ik de presentatie van hun scriptie bijgewoond. Was een indrukwekkende presentatie waarin veel tijd gestoken was en waaruit ook een warme belangstelling voor de kinderen bleek. Mijn enthousiasme werd nog groter toen mij aan het eind van de presentatie een symbolische cheque werd overhandigd van 1.200 Euro voor het weeshuis. Dit bedrag was niet alleen van sponsors maar bevatte ook de opbrengsten van collecte bussen op school en het resultaat van poffertjes bakken op school. Meiden hartstikke bedankt en ik ben ervan overtuigd dat jullie slagen.

Maar de verrassing was nog niet over. Voor 2007 is mijn weeshuis nl door de Fontys Hogeschool Eindhoven erkend als een officieel afstudeerproject, waar dan ook stage gelopen moet worden, mits de politieke situatie dat natuurlijk toelaat, maar die gaat nu met de dag vooruit. Dus wie weet, heeft Langtang Children Home in 2007 de beschikking over Nederlandse vrijwilligers die gemotiveerd terugkomen en via hun netwerk nieuwe donateurs proberen te vinden. De directrice van Fontys Hogeschool was ook aanwezig bij de presentatie van de scriptie en zij vertelde mij dat zij aan het directie comité een voorstel zal indienen om het Children Langtang Home als het goede doel van de Fontys Hogeschool Eindhoven aan te merken. Fantastisch toch!

Ook via Ellen Verkooijen heb ik een interview gehad met Peter Elshout, Teamleider Nieuwsvoorziening Fontys Hogescholen, met als resultaat dat in “ALUMNI” het afstudeerblad uitgave 2006-2007 voor afgestudeerde Fontysstudenten, dus met een landelijke verspreiding, een twee pagina groot artikel met foto’s staat over mijn belevenissen in Nepal, dus weer meer bekendheid en hopelijk ook weer meer donateurs.


ROTARY CLUB LOON OP ZAND/KAATSHEUVEL

Zoals ik al eerder berichtte hebben de leden van de Rotary Club Loon op Zand/Kaatsheuvel in april dit jaar de 95 km van de Nacht van Loon in estafette vorm gelopen voor het Langtang Children Home. Nog niet zo lang geleden kreeg ik een telefonische uitnodiging om een vergadering van de Rotary Club bij te wonen. Wie schetst mijn verbazing toen mij verteld werd dat er ook een wereldwijd Rotary fonds is en dat ik een rapport moet opstellen omtrent het weeshuis met als uiteindelijk doel dat het hoofdkantoor in Amerika het bedrag verdubbelt en volgens mijn vader hebben ze wel een heel gunstige omrekenkoers van euro’s naar dollars gehanteerd.