Alweer bijna voorbij....

Hallo iedereen,

Helaas mijn laatste berichtje... Ik wil er echt nog niet aan denken want wordt nu al verdrietig dat ik weg moet! Ik ben net terug van een reisje... Ben eerst naar Chitwan geweest, Sauhara. Daar aangekomen wist ik niet wat ik zag. Het toeristenseizoen was nog niet begonnen daar in het dorpje dus ik was serieus de enige toerist. Ik kreeg een rondleiding door de village en dat was af en toe toch wel even een schok.. Het enige wat je daar had was zelfgebouwde "huizen" van klei en verder niks. Ik schrok hier best van en kon het tegen niemand vertellen. Toen ik hoorde dat een jongen van mijn guesthouse een hond doodsloeg met een steen wilde ik het liefst alleen maar huilen.

De volgende dag heb ik tocht door de jungle gemaakt op een olifant van zo'n 2 uur. Daarna in een kano gezeten en onderweg veel krokodillen gezien. Daarna heb ik een jungletocht gelopen van zo'n 3 uur. Was een beetje jammer dat ik vergeten was om water mee te nemen en dat het daar zo'n 35 graden was en dat ik een lange broek en trui aan had ivm de bloedzuigers. :s AVonds nog naar een optreden geweest van culturele dans en natuurlijk ook zelf gedanst. Ik merk wel dat ik weer even moet wennen om Nederlands te praten dus sorry voor mn kromme zinnen.
De volgende dag op weg naar Pokhara voor mn trekking.....
De eerste dag viel nog enigszins mee en klommen we zo'n 600 meter. Ik begon mn knieen al te voelen maar wilde nog wel doorgaan. De volgende dag klommen we zo'n 1200 meter en heb ik gemiddeld zo'n 6 keer het licht gezien. Fysiek is het zoooo zwaar en iedereen ging kapot. Daarnaast begonnen mn knieen zo'n pijn te doen dat ik bijna niet meer lopen. Aangekomen bij de teahouse kon ik geen stap meer zetten van de pijn. En daar sta je dan op n berg en je kan niet meer lopen... Ik moest dus terug, maar dan wel dezelfde weg terug! Toen ik dat hoorde sprongen de tranen al in mn ogen... Dus heb op dag 3 die 1800 meter in een dag teruggelopen. Deed er in totaal zo'n 10.5 uur over en kon niet stoppen omdat daar geen tijd voor was. De pijn werd erger en erger en kon bijna niks meer.. Door de pijn had ik geen kracht meer in mn benen en ben dus ook nog 2 keer gevallen, waardoor ik ook nog n ontsteking in mn hand had... Verder liep ik alleen met een porter terug die geen Engels sprak en op de terugweg zag ik alleen maar maoisten. Het liefst wilde ik van de berg af springen...

Maar goed ik ben weer veilig thuis in het weeshuis. Alle kinderen waren erg blij om me te zien en ik ook want had ze echt gemist. De jongste meisjes hebben de hele avond voor me gezongen en gedanst. Het was zo schattig om te zien want een meisje zou normaal nooit "serieus" voor me dansen en zingen maar was nu niet te stoppen. Larry zei al: look how happy they are that you are back! Bij het tv kijken was het onderhand ruzie wie bij me op schoot mocht. Echt toe ik dat zag dacht ik ik wil hier echt niet meer weg! De volgende dag zijn we al om 7.00 naar n tempel gegaan, ivm het daisan festival. Is hier erg groot en bijna alles is dicht en is dus erg fijn omdat ik nog souvenirs moet kopen... Vandaag is het de dag to sacrifice a goat or a buffel. Als ik dat zie ga ik echt heeeel hard huilen denk ik.

Maar goed mijn verhalen zijn veel leuker in de live versie dus zullen jullie nog even moeten wachten.
Ik denk alleen niet dat je een goede voorstelling kan maken van hoe het hier is. Af en toe zie ik mensen waar ik echt heel verdrietig van word. Ze zijn zo arm en zien er niet uit, hebben echt totaal niks. Het heeft me zo aan het denken gezet en ben echt van mening dat meer mensen zoiets moeten doen om te kijken hoe het leven ook kan zijn. Aan de ene kant ben ik wel blij om naar huis te gaan en weer in een paradijs te leven, maar aan de andere kant ga ik iedereen hier zo missen en voelde me serieus al thuis hier. In het begin had ik het vaak moeilijk om al die arme mensen te zien zonder ook maar enige toekomst. Daarna ben ik gaan denken...moet ik huilen om al deze ellende of me juist gelukkig prijzen met het leven wat wij gewend zijn te leiden...
Tsja... geloof mij, de wereld is echt oneerlijk verdeeld...

XXX

Hallo iedereen...

Zo weer even een tjdje geleden maar goed. Ik heb het hier prima naar mn zin
en wil eigenlijk niet meer weg! Met de kinderen gaat het allemaal goed en
vind het echt super om bij deze kinderen te zijn. Ze zijn zo blij met dingen
waar kinderen in Nederland niet eens van opkijken. Vanuit Nederland had ik
bijvoorbeeld een skippybal meegenomen, die ik in Nepal opgeblazen heb
natuurlijk. (wacht even...zit in een inetrnetcafe in Sauhara en er liep even
een olifant voorbij...haha) Maar goed de kids hadden natuurlijk nog nooit
een skippybal gezien dus waren door het dolle heen. Ik eerst voordoen wat je
er mee moest doen en later wilde iedereen het proberen. Nu een week later wordt
het ding nog non stop gebruikt en is het altijd lachen als hij weer
tevoorschijn komt. Verder had ik in Nederland van Jacqueline een bos
'bloemen' gehad dat gemaakt was van een satestok met daaraan een spekje of
een ander snoepje. Ik haalde dat tevoorschijn en je had hun reactie moeten
zien... Wow sister how beautiful...wow... Dus ik gaf iedereen een
stokje...nou ik heb nog nooit een kind zo blij gezien met een spekje aan een
stokje. Ze deden er serieus zeker n half uur over eer dat ze het op hadden.
Verder hebben we van de week Momo gemaakt ipv elke dag 2 keer rijst.
Iedereen weer door het dolle heen natuurlijk, inclusief ik want af en toe
komt die rijst mn neus uit. Dat zouden wij in NL eens moeten doen, elke dag
2 keer per dag rijst, Dal Bhat, en dat je hele leven lang. Nee dat zijn wij
niet gewend. Nu merk ik hoe makkelijk het is in Nederland. Als je maar
ergens trek in hebt, pak je het en eet je het op. Wil je bijvoorbeeld cola
dan pak je het. Hier drinken ze geen fris, omdat het te duur is. Dus drink
ik twee keer per dag melkthee en voor de rest water.

Waar ik verder heel erg van schrok, was toen ik de littekens zag op de
kinderen. Voordat zij in dit huis kwamen waren ze heel erg verwaarloosd. Elk
kind heeft littekens op zijn benen en hoofd. Dat is toch echt schrikken als
je dat ziet en weet waardoor dat komt. Als ik dan nu zie hoe gelukkig ze hier
zijn....nee dan wil ik niet meer weg. Zelfs de didi (een soort
schoonmaakster) begint vaak te springen en te zwaaien als een klein kind als
ik weg ga of aan kom...erg grappig.

Verder hebben we voor de oudste en grootste nieuwe kleren gekocht. Alle
kleding was hem te klein en te strak. Hij weet natuurlijk dat dat mogelijk
is door de sponsors. Dus hij was telkens bij me in de buurt te vinden en
lacht continu naar me. Hij was zelfs zo trots op zn kleding dat hij er
letterlijk dag en nacht in liep! Ook heeft een jongen veel witte vlekken in
zijn gezicht dus daar had ik een creme voor meegenomen en op zijn gezicht
gedaan. Nou hij was er zo blij mee dat ik dat voor hem deed. Ook hij kan
niet stoppen met lachen naar me. Voor mijn haar had ik een spray meegenomen
met een soort olie. Ja ja dat is erg ja.. Maar goed ik spoot wat in het haar
van Sabi (meisje), nou zij was zo gelukkig en bleef telkens in mijn buurt
lopen en kon alleen maar lachen naar mij.

Op school is het ook erg grappig. Ik ga vaak naar de nursery (dat zijn de
allerkleinste) om met de kinderen te spelen. Nou telkens als ik daar aankom
word ik onderhand aangevallen door alle kinderen omdat iedereen met me wil
spelen. En de kinderen van Langtang voelen zich dan heel stoer als ze kunnen
zeggen: That's our sister! Alle kinderen willen me kussen, aanraken etc.
Maar veel kinderen zijn zo smerig dat ik altijd jeuk heb nadat ik daar
vandaan kom. Veel kinderen zitten ook onder de wonden en dingen waarvan ik
niet eens weet wat het is. Ik zou zo graag ook deze kinderen mee naar huis
nemen, ze douchen en kleren geven.
Wat ook erg apart is dat er in een klas die eigenlijk bestemd is voor 4
jarigen ook gewoon kinderen zitten van ongeveer 9 a 10 jaar. Zij hebben zo'n
achterstand dat ze helemaal onderaan moeten beginnen. Een meisje komt uit
een village en zit in de laagste klas en kan niet praten, ook geen Nepali.
Zij komt uit dorp waar wij niet eens een voorstelling van kunnen maken en zo
uneducated.

Maar goed ik kan nog wel uren doorvertellen maar moet zo weer gaan....

Xxx Lisa (my name here)

PFFFF .... MIJN EERSTE DAG IN NEPAL

Nou ik ben in ieder geval goed aangekomen in Nepal... Nou ja goed... Toen ik in het weeshuis aankwam moest ik eerst gaan rusten van Larry en Janak. Toen ik wakker werd dacht ik nou ik ga even naar Thamel (de stad) om wat spulletjes te kopen.. Ik had een briefje bij van Marloes met adressen waar ik heen kon gaan en had het visitekaartje mee van het weeshuis. Geloof het of niet maar geen van beiden zitten nog in mn broekzak en ik zit hier dus nu in Thamel.
Maar zou ten eerste niet weten waar ik ben en weet al helemaal niet hoe ik terug
moet naar het weeshuis. Dus dit is weer n leuke eerste dag. Gelukkig zag ik een internet cafe en via MSN kreeg ik kontakt met een vriendin die mijn vader belde om ook op MSN te komen. Ik moest een taxi pakken naar Swayambhunath (hoe komen ze aan zo'naam?) en van dat punt kreeg ik aanwijzingen hoe te lopen. Verder ben ik hier volgens mij de enige blonde die in haar eentje rond loopt en dus iedereen komt bij me bedelen...

Oh ja ik liep mn slaapkamer in en wilde even n uurtje slapen...3 keer raden wat er natuurlijk naast mn bed op de muur zat...een spin. Ik met al mn moed hem proberen dood te maken, wilt ie gewoon niet dood!

HEB MIJN PERFECT RICHTINGSGEVOEL TOCH WEER TERUGGEVONDEN

Heb gister voor het eerst les gegeven, aan de oudste jongens Het was gelukkig een kleine klas want toen ik bij de jongere kinderen naar binnen liep wist ik niet wat ik zag! Zaten wel meer dan 40 kinderen in een ruimte van 2 bij 3! Maar goed het is best lastig om les te geven want ze spreken en lezen wel Engels maar volgens mij begrijpen ze er geen .... van. De oudste gelukkig wel een beetje dus heb ze 45 minuten lang geprobeerd iets wijzer te maken. Daarna hadden ze nog een les: Nepali! Maar goed mijn Nepalees is dan net even wat minder dan mn Nederlands.... Dus wilde ik dat ze vertelden over Nepal, cultuur, religie enz. Daarna zei ik tegen een jongen dat ie een radio moest gaan halen bij de principal. We zetten wat Nepalese muziek op en gingen met zn allen dansen. De deur moest natuurlijk wel dicht want het zijn jongens van een jaar of 13 en dan ga je natuurlijk niet in het openbaar dansen. Op een gegeven moment kwamen Janak en Larry kijken hoe ik het deed, stonden we daar allemaal te dansen! Volgende keer gaan we zingen heb ik ze gezegd! Ze vroegen ook meteen wanneer ik weer terug kwam. Ja dat snap ik ook wel als je hun leraressen ziet. Jezus! Schreeuwen alleen maar en als je iets verkeerds durft te zeggen krijg je nog een hengst van de juf met haar boek.... Ik heb hier ook al vaak gehoord dat ik zo'n mooi lachend gezicht heb, erg vriendelijk! goed he?

Maar begin al n beetje te wennen hier. Elke avond zitten er echt mega dikke spinnen in de 'badkamer' en toch ga ik gewoon naar de wc... (lees: boven een gat hangen) Ze vinden het zonde om elke keer door te trekken...wat zeker ten goede komt aan de heerlijke geur die uit de wc komt. Verder eet ik hier alleen maar Dhal Bhat, rijst met linzensoep..
Aan sommige dingen moet ik nog wel wennen...ik ging vammorgen even lekker
een sigaretje roken voor het huis. Kijk ik naar rechts...zit er ineens een
grote aap naast me op de muur!!

Gister ben ik ook nog naar de familie van Janak geweest en hebben we echt Nepalees gegeten... twas een beetje jammer dat ik vroeg wat dat voor vlees was en dat het een buffel was. Dus telkens toen ik n hapje nam, moest ik aan een buffel denken...
Verder was er vandaag een groot protest van de Maoisten. Er is een grote optocht, iedereen heeft vlaggen met teksten erop en schreeuwen allemaal iets.. Kreeg n beetje zo'n Nazi idee. Maar ik ga zo maar even ergens wat drinken want het is buiten zo'n 600 graden en ik heb dorst. Van die vieze lucht hier krijg je sowieso dorst...
De lucht hier is zo vervuild, mn neus blijft dichtzitten!

LANGTANG CHILDREN HOME STICHTING

De Stichting is nu formeel in het leven geroepen en staat in het handelsregister van de Kamer van Koophandel Midden-Brabant onder nr. 18084654 ingeschreven.
De Stichting is voor onbepaalde tijd opgericht en heeft haar zetel op het familie adres: Burgemeester van Erplaan 11, 5171 JZ Kaatsheuvel.

Artikel 2 van de oprichtingsakte vermeldt het Doel, t.w.
1. De Stichting heeft ten doel de instandhouding van het weeshuis met de naam Langtang Children Home gevestigd te Swoyambhu, Kathmandu in Nepal.
2. De Stichting tracht haar doel te verwezenlijken door:
a. de exploitatie van het weeshuis Langtang Children Home;
b. het geven van onderwijs;
c. het verlenen van medische zorg;
d. al hetgeen te doen dat een bijdrage kan leveren aan de verwezenlijking van het doel van de Stichting.

Het Bestuur bestaat uit de volgende personen:
a. Marloes Twilt, Voorzitter;
b. Marjolijn Twilt, Vice Voorzitter;
c. Koen Twilt, Secretaris/Penningmeester;
d. Elly Twilt-van Esch, Bestuurslid.

Daarnaast hebben wij een centraal e-mail adres aangemaakt, zodat alle correspondentie betreffende de Stichting via een enkel centraal punt geschiedt. Het nieuwe e-mail adres is langtangchildrenhome@hotmail.com
Natuurlijk kunt u ons ook bellen op nr. 0416 - 278422

Indien u een afschrift van de oprichtingsakte wenst, kunt u uw verzoek middels bovenstaand e-mail adres kenbaar maken.


RAPPORT UITSLAGEN

De kinderen hebben intussen hun schoolrapport ontvangen. Hieronder staan, per klas, de uitslagen. Het systeem dat gehanteerd wordt is dat voor elk vak een percentage genoemd wordt (100 = maximum) en dat van alle vakken in totaal een gewogen gemiddelde wordt berekend. Met deze procentuele einduitslag wordt ook berekend de hoeveelste je van jouw eigen klas bent. Leuk als je de eerste bent, maar het systeem is natuurlijk enorm frusterend voor de wat minder begaafde leerlingen.
Ik heb hieronder alle details per kin weergegeven. Naast de naam van de leerling(e), staat de aanduiding jongen/meisje, zijn/haar vermoedelijke geboortejaar, de klas, het totaal percentage en de score. Het geboortejaar kan niet altijd met zekerheid gezegd worden, kinderen waren vaak door de oorlogstoestanden gedwongen hun dorpen te verlaten en weten zelf vaak niet hun verjaardag noch hun geboortejaar.
Veel kinderen hebben voorheen geen of practisch geen onderwijs gevolgd, zodat dit de klas en de score kan beinvloeden. Wel kunnen we nu het verdere verloop van hun ontwikkeling beter volgen.

Klas 3
Aayuk Tamang (1) , jongen, 1995, 87,7% en 3e van de klas
Sanam Tamang (2), meisje, 1995, 80,8% en 6e van de klas
Mana Tamang, jongen, 1993, 79,9% en 7e van de klas

Klas 2
Aamoush Tamang, jongen, 1995, 93,14% en 1e van de klas
Somrami Ghising, meisje, 1997, 89,35% en 2e van de klas
Ramesh Lakai (3), jongen, 1996, 89,14 en 3e van de klas
Mamata Tamang (4), meisje, 1994, 82,42% en 5e van de klas
Yohan Tamang, jongen, 1997, 80,78% en 7e van de klas

Klas 1
Wehg Bahadur Tamang, jongen, 1996, 90,78% en 2e van de klas
Amrita Tamang (4), meisje, 1996, 89,93% en 3e van de klas
Jyoti Tamang, meisje, 1995, 87,14% en 5e van de klas
Sabi Tamang, meisje, 1997, 82,42% en 10e van de klas
Sukra Tamang, jongen, 1995, 75,36 en 19e van de klas

Kleuterschool
Sagar Lama, jongen, 1999, 87,84% en 1e van de klas
Mahesh Lakai (3), jongen, 1999, 94,75% en 3e van de klas
Sanu Tamang (4), meisje, 1999, 92,61% en 8e van de klas
Kanchan Tamang (1), meisje, 1998, 85,84% en 8e van de klas
Sonam Jhiljhil, jongen, 2001, 87,4 en 15e van de klas
Aasha Thapa, meisje, 2000, 81,2% en 19e van de klas
Melina Rai, meisje, 2000, 81% en 20e van de klas

Creche
Aayusha Kapali, dochter van beheerdersechtpaar Janak en Pushpa, 93,6% en 5e van de klas

Zoals jullie zien zijn er veel met de zelfde achternaam. Toch heeft dit geen familie van elkaar te zijn. Zo zijn er bijvoorbeeld diverse "Tamang" dorpen.
(1) = broer en zus
(2) = zusjes
(3) = broer en zus
(4) = nichtjes



LISELOTTE OP WEG NAAR NEPAL

Liselotte, mijn jongste zus, 23 jaar, vertrekt op 3 september voor een maand naar het weeshuis. Zij is dit jaar aan de NHVT te Breda geslaagd en mag zich nu noemen "Bachelor Business Administration in Leisure Management". Mondvol maar het heeft te maken met Vrijetijdsmanagement.
Liselotte heeft dit jaar 5 maanden stage gelopen op Curacao en veel huwelijken en feesten geregeld, dus dikke pret natuurlijk en daarom nu als afwisseling de armoe en ellende van Nepal, maar ze heeft er reuze zin in.
Na het behalen van haar propedeuse heeft Liselotte destijds de PABO vaarwel gezegd, maar desondanks staat ze straks toch voor de klas, maar dan wel in Nepal. Daarnaast gaat Liselotte een naslagwerk maken voor stagiaires en vrijwilligers die in het weeshuis voor enige tijd willen gaan werken.


HET WEESHUIS OFFICIEEL ALS STAGE PLEK

De Fontys Hogeschool, richting Sociale Studies te Eindhoven, waar ikzelf ook in 2004 ben afgestudeerd, heeft het weeshuis erkend als stage plek voor 4e jaars studenten van deze HBO studie richting, mits de studenten dan ook werkelijk hun stage tijd in het weeshuis doorbrengen.
Afgelopen jaar zijn een aantal studenten al afgestudeerd met hun eindscriptie over de financiering van het weeshuis en mijn vader en ik zijn er bij geweest toen zij hun scriptie verdedigden. Heel mooi en het leverde ook nog eens het mooie bedrag van 1.200 euro aan donaties op.
De afstudeerkrant van de Nederlandse Fontys Hogescholen van juni 2006 bevatte een 2 pagina groot artikel over mijn weeshuis, dus PR genoeg. Een 4e jaars student heeft al foto's enz. gevraagd en ontvangen om een wervingsposter te maken en we hebben al een paar verzoeken voor informatie binnen, dus ik ga ervan uit dat we in 2007 nieuwe Nederlandse gezichten in het weeshuis mogen verwelkomen.
Voor lezers die ook interesse hebben, houd er wel rekening mee dat het weeshuis voor de volle 100% afhankelijk is van donateurs. Ook alle reis- en verblijfskosten van mij en de familieleden worden volledig uit eigen middelen betaald. D.w.z. dat ook van stagiaires/vrijwilligers verwacht wordt dat zij hun eigen kosten betalen, een retour ticket, afhankelijk van de periode kost ca 700-800 euro, het visum 40 euro, eventuele noodzakelijke injecties ca 125 euro. Voor kost en inwoning vragen wij 25 euro per week p.p., van deze kosten houden we iets over, maar dan mogen de stagiaires/vrijwilligers 1x tijdens hun verblijf in het weeshuis een feestje met de kinderen met iets te knabbelen en te drinken organiseren, of eens wat extra vlees en fruit voor de kinderen kopen. Uiteraard is het niet mogelijk een stage vergoeding uit te betalen.
Maar je krijgt er heel wat voor terug. Vrolijke, gelukkige, dankbare kinderen, die je een lach, een kushand en hun liefde geven, kortom een fantastische ervaring die je je hele leven bijblijft.


BEKEND VAN PERS, RADIO EN TV

Je leest die kreet wel eens meer, maar ik had nooit gedacht dat ik dat over mijzelf zou kunnen zeggen. Intussen is het wel zo, deze zomer al 2 keer een interview op Radio Maasstad plus op 23 augustus een reportage in de nieuwsuitzending van TV Omroep Brabant en op 3 september komt er een reportage in de nieuwseditie om 22.30 uur van "Hart van Nederland" van SBS 6.
Daarnaast publiceer ik elke week een column met foto in het regionaal weekbald "de Maasroute" en hebben er reportages in het Brabants Dagblad en de Margriet gestaan.

Hopelijk levert dit donateurs op, want het geld is niet alleen nu dringend nodig, maar ook in de vele jaren voor ons. Toen ik dit huis op 27 oktober 2005 open stelde voor 20 kinderen uit de meest verschrikkelijke leefomstandigheden, heb ik vooraf lange gesprekken met mijn vader gevoerd, dankzij Internet. We hebben toen de knoop doorgehakt en ik heb toen die 27e oktober de voordeur wijd geopend. Beiden realiseerden wij ons wel dat dit een langdurige verplichting met zich mee bracht, maar we hoopten dat vele mensen ons zouden willen steunen. Je kunt niet deze kinderen uit de doffe ellende halen om daarna na korte tijd al te zeggen, bekijk het maar. Wij zijn vast besloten, met uw hulp, deze kinderen voor te bereiden om straks een volwaardig lid van de Nepalese samenleving te kunnen worden, inclusief eventuele vervolg/vakopleiding. Dit klinkt misschien niet zo bijzonder, maar houd er wel rekening dat mijn 20 kinderen normaliter geen enkel recht op onderwijs of opvoeding hebben. Dit houdt natuurlijk in (extra) kosten in de jaren voor ons en daarom zijn deze akties via radio en TV zo belangrijk, omdat we daardoor een groter publiek kunnen bereiken, zodat ook de kans op donateurs groter wordt..


KLEDING

Maandag 28 augustus arriveerde er weer een doos met ca 20 kilo kleding in Kathmandu. Deze zending geschiedde per luchtvracht, een enorm kostbare vorm van transporteren, maar helaas de enige mogelijkheid. Maar dank zij DHL kon ik deze zending wederom volledig gratis laten plaatsvinden, waarvoor mijn hartelijke dank.
Er bereiken mij regelmatig vragen of ik behoefte heb aan kleding, speelgoed enz. en het antwoord is JA, maar helaas moet ik vaak NEE zeggen omdat de kosten van luchtvracht gewoonweg te hoog zijn. Wanneer ik gratis kleding krijg, maar ik moet een veelvoud van de aankoopprijs in Nepal als transportkosten betalen, is de conclusie eenvoudig, helaas, dank u wel. Aan donaties hebben we dan veel meer, dan geschieden de aankopen in Nepal zelf waarbij de lokale bevolking er profijt van heeft en wij zijn per saldo goedkoper uit. Voor speelgoed/knuffels zal het antwoord helaas meestal NEE moeten zijn, want vaak zijn de transportkosten door het volume nog veel hoger.

Wanneer familieleden naar Nepal gaan, nemen zij altijd zoveel mogelijk bagage mee voor de kinderen, dus de lezers onder u die het plan hebben om naar Nepal te gaan en bereid zijn een paar kilo mee te nemen voor de kinderen, meldt u a.u.b. aan op ons email adres langtangchildrenhome@hotmail.com
Naast kinderkleding willen wij graag wat schoolspullen en simpele medische artikelen meegeven, als steriel verband, pleisters, luizen/neten lotions. desinfecterende handgel enz. Het weeshuis ligt in Swoyambhu in Kathmandu, vlakbij de Monkey Temple en de toeristenwijk Thamel, die u sowieso zal bezoeken. U kunt deze paar kg hulpgoederen dan persoonlijk in het weeshuis afgeven, zodat u met eigen ogen kunt zien, waartoe donaties vanuit Nederland hebben kunnen leiden.