VIERDE WEEKVERSLAG VAN KOEN

Beste allemaal,

Deze week was de belangrijkste gebeurtenis het Tihar festival ook wel het Lichtfeest genoemd. Alle festivals worden hier wild en met veel awaai gevierd, toch hebben al die festivals een diep religieuze achtergrond. Ook Tihar. Net als bij veel andere huizen zijn ook bij ons de ramen en deuren aan de bovenzijde voorzien van slingers van oranje Afikaantjes en hangen er overal lampjes en branden er 's avonds lampjes. Met een kleurstof wordt van de straat een lijn getrokken naar de ingang van het huis en dit alles om de Godin van de Welvaart te lokken het huis binnen te treden. Kwam goed van pas dat het het Lichtfeest was, want we hadden voldoende kaarsjes ingeslagen en de eerste Tihar dag breekt me er toch een noodweer los, niet gewoon meer. Zelfs met hagel, terwijl we toch op de hoogte van de Canarische eilanden liggen. Dus diverse malen moest de Godin echt haar weg zoeken, want alle electriciteit viel een keer of 4 uit. Ook die dag weer gezellig met "candle light" gedineerd.
Volgende ochtend was de straat bedekt met een dikke laag modder. We moeten zuinig zijn met water en we hebben geen bezems of trekkers, dus ik stond daar met een takkenbos en een emmer water mee te helpen om de straat schoen te maken.
In het huis heeft Janak zaterdag een afbeelding van de Godin geplaatst, met offers als snoep en fruit en hier wordt dan bloembaadjes van de Afrikaantjes over gestrooid en dat alles verlicht door gekleurde flikker lampjes, waarna iedereen, dus ook de kinderen, tot de Godin gingen bidden. Na het bidden kreeg iedereen een tika van Janak, een vermiljoenrode stip op het voorhoofd, als symbool dat het Goddelijke in je is.
Daarna werd het vrolijker, er werd muziek opgezet en volop gedanst en als je niet gelooft dat ik meegedanst heb, er zijn voldoende foto's om dat te bewijzen. Het trappenhuis was helemaal verlicht met kaarsjes en er was er een die te dicht bij de sokken van Punda stond, zodat die ook gezellig mee brandden.

Toen ik zondag vanuit Thamel naar huis liep was het al donker en werkelijk overal brandden de lampjes en de kaarsjes. Ontelbare kinderen gaan dan in groepjes van 6-8 de huizen en winkels langs om te zingen en zes toppen niet voordat ze wat krijgen. Ook thuis hebben we heel wat bezoek gehad, zelfs een groep van z'n 15 jongens en mesijes kompleet met muziekinstrumenten. Wat ze zingen weet ik nog steeds niet, een zingt iets wat klinkt als Bajliena en de groep zingt dan een zin en dan wordt er weer Bajliena geroepen en dan weer een gezongen zin. Heeft wel allemaal met de Godin van de Welvaart te maken, maar het echt weten doe ik niet.
Zondagavond waren we uitgenodigd door de huisbaas. Zoals gebruikelijk in Nepal, woont de hele familie bij elkaar en ik geloof dat er tussen de 11 en 14 mensen op de 3e en 4e etage wonen. Hij is belastinginspecteur, zijn broer is arts en zijn 2e broer is inspecteur bij de BTW. We gingen naar het terras boven de 4e verdieping. Een grandioos terras van misschien wel 150 m2 met een magnifiek uitzicht op de verlichte stoepa van Swyambhunath. En wat doen ze er mee? Alleen de was ophangen! Niet barbecuen of gezellig dineren vroeg ik? Nee, dat doen we in de kitchen. En lekker relaxen in een luie stoel in de zon was een bezigheid die nog niet bij ze was opgekomen. We kregen Nepalese wijn te drinken, dat bocht van boven de 40%. Geen chips of zo erbij, nee schijfjes mierikswortel, komkommer, wortel. Later kwamen er ook nog een soort Nepalese donuts, smaakten lekker. Rond 12 uur middernacht stopt er een bus, komen 20-25 m/v uit met instrumenten, geluidsinstallaties en ales wordt op het terras geinstalleerd en we vieren Tihar op het Nepalees en niemand die zich druk maakt over de buren en geen enkele buur die er wat van zegt, want als hij er wat van zegt, is het alleen of hij mee mag doen. Dit duurde een uur of 2 en ik moest natuurlijk ook weer de dansvloer op. Nu zijn Nepalese muziek en de muziekmaat geen dingen die dansherinneringen bij mij waker maken, bovendien moest ik met mannen dansen wat ook niet op mijn verlanglijstje staat, maar ik kon er niet onderuit. De moeder gaf alle aanwezigen een gift, een appel en daarna kreeg iedereen van haar een ook een tika.
Maandag op momo's getrakteerd. Eerst bij een goede momo handelaar vlees en deeg gehaald. Het vlees is een soort gekruid gehakt van buffelvlees (koe is heilig en mag onder geen voorwaarde geslacht dan wel gegeten worden). Plukjes deeg worden meegeleverd. Het deeg wordt in plakjes gerold en dan worden er bolletjes gehakt in gelegd en het deeg wordt er mooi omgedraaid. Dan gaat dat in een hele grote stoompan met 3 afzonderlijke pannen erboven met de momo's erin. Kinderen vinden momo's een echte tractatie.
Voor 's avonds had ik een busje gehuurd en zijn we met alle kinderen door de verlichte straten gereden. In de bus was het een ongelooflijke herrie, net als het ah's en oh's bij ons bij vuurwerk, maar dan in de overtreffende trap, maar de kinderen genoten volop. Tussendoor nog in het park rond de Bhimsentoren wat gedronken. Deze witte slanke toren werd in 1832 gebouwd als uitkijkpost om de vijand te zien naderen. Ik had tegen Janak gezegd dat we onderweg ook iets zouden drinken, dus ik als domme Hollander denken aan een terras en iedereen een flesje, nee in zo'n klein tentje werd grote Cola flessen gekocht en kleine plastic bekertjes, werd langs de bewaking het park ingebracht en daar opgedronken en de enige die zich er eventueel over verbaasde, was ik zelf. Afgezien van het feit dat Yaayuk op het laatste stukje in de bus moest overgeven, wat niet lekker rook, was het ritje een grandioos succes. Ik had de chauffeur ook vanaf het begin gesommeerd om rustig te rijden, iets wat hier bj de rijders niet in de genen zit. Onderweg moest ook nog iemand langs de weg een plasje doen en ja hoor goed voorbeeld doet goed volgen, zelfs bij de meiden.

Dag erop was het Bhal Tika, een traditioneel broer- en zussendag. Van alle uithoeken van het land reizen dan de broers naar hun zussen om hun zussen een kadootje te geven en van hun zuster de tika te krijgen. Dit zit hier echt helemaal in en wordt ook serieus genomen. Dus ook in het weeshuis. Ik had allerlei kleine dingetjes, als een schrift, een bellenblaas, een lolly, etui kleurpotloden meegenomen en wat spulletjes van bezoekers gehad en dat alles ingepakt in Donald Duck papier.
De meiden gingen in de woonkamer tegenover de jongens zitten. De jongens kregen een schijf appel, hapten er een stuk af en gaven het restant aan de meiden. Daarna gaven de jongens het kadoo aan de meiden. Toen gaf Jyoti, het oudste meisje, de tika aan alle jongens en hing een bloemenkrans van paars geverfde afrikaantjes om hun hals. Alles natuurlijk met het gebaar van platte handen tegenover elkaar en buigen. Later merkte ik een meisje in de slaapkamer op die stilletjes zat te huilen. Ik hoorde dat ze er problemen mee had dat ze haar echte broertjes niet gezien had.

Dag erna heb ik Elly van het vliegveld afgehaald. Was zelfs iets te vroeg en ze had in 1x alle bagage.

Deze week zijn we 2 dagen gaan raften op de Seti rivier. Er waren 2 rafts met 10 gasten en een aantal begeleiders en voor ons uit ging de gids met zo'n kleine kayak. We kregen eerst wat uitleg omtrent de commando's, op zich niet zo moeilijk, alhoewel rechts en links toch bij sommigen problemen kon opleveren. Kort nadat we vertrokken waren, ging onze raft bijna ondersteboven. De raft ging dwars tegen een rots aan, mijn kant werd omhoog geduwd en de andere kant waar Elly zat werd door de kracht bijna onderwater geduwd. Het lukte om los te komen gelukkig. We hebben 2 dagen geraft en al die tijd hebben we door een prachtige natuur gevaren. Hier geen lawaai, geen stof, alleen maar groene jungle en hier en daar een huisje. Lunch werd op de oever klaargemaakt en 's avonds, na het avondeten, in een klein tentje op de oevers overnacht. Mensen uit het naburig dorpje kwamen nog dansen en zingen, dus Elly was weer de klos. Het was pikzwart die nacht en dan merk je pas dat er ook lichtvervuiling kan zijn, want er was geen enkel lichtpuntje in de wijde omtrek, behalve dan een enorme hoeveelheid sterren. De 2e dag na de lunch met de bus terug naar Kathmandu. En die dag kwamen er nog veel mensen terug van hun ouderlijke plek waar ze Tihar hadden gevierd om terug te keren naar hun werk of huis in Kathmandu. Alle bussen zaten vol en dan praat ik toch gauw dat we er ruim 100 voorbij hebben zien rijden en na ruim een uur stopte een lokale bus, met een zitplaats op een baal rijst in het middenpad voor Elly en een puntje voor 1 bil voor mij. Wat een ervaring in zo'n vooroorlogse Tata bus te rijden. Als de bus vol is, gaat iedereen het dak op, daar zitten ook gauw een man of 20 op plus de bagage. Vijf uur duurde de terugreis en er waren zoveel van die bussen op de weg, dat de toegang tot Kathmandu versperd was. Onze chauffeur wist een alternatieve route. Wel de wegen zijn hier bar slecht. maar dit was geen weg, zelfs geen pad. Wat het wel was weet ik niet, want ik moest alle moeite doen om niet door de bus geslingerd te worden.

Op 27 oktober bestond het weeshuis een jaar. Op 27 oktober 2005 kwam het eerste groepje van 5 kinderen aan in het Langtang Children Home. Meer kon Marloes niet in een keer behapstukken. Kinderen werden geschrobd en geboend, i.v.m. ongedierte kaal geschoren, medisch onderzocht, ontwormd, de vodden weggesmeten en volledig opnieuw aangekleed. Binnen enige daten zaten de kinderen ook al school. En dat ging zo door totdat alle 20 kinderen hun plekje in het weeshuis hadden gevonden. Wanneer je foto's uit de beginperiode vergelijkt met de collage die Marjolijn in augustus dit jaar maakte en die in de woonkamer hangt, herken je de kinderen niet meer.
Ter gelegenheid van het eenjarig bestaan, een grote Spidermantaart gekocht.

Ik ga er nu mee stoppen, anders wordt het zo'n lang verhaal en we moeten bovendien terug naar het weeshuis omdat we bezoek uit Holland verwachten, directeur van Fontys Hogeschool Eindhoven met mede reizigers. Marloes heeft aan deze school haar Sociale Studies in 2004 afgesloten en dhet weeshuis is intussen erkend als officiele stageplek voor eindejaarsstudenten.




Tot de volgende week.

DERDE WEEK VAN KOEN IN NEPAL

's Morgens voordat de kinderen achter elkaar richting school vertrekken, houd ik wrattenspreekuur met uit Nederland meegenomen wrattenzalf. Vlak voor mijn vertrek las ik een artikel dat in Amerika hele goede resultaten waren behaald met het luchtdicht afplakken van wratten met duct tape. Kon zelfs transparante duct tape vinden, maar in het artikel stond niet dat Nepalese kinderen zo gebiologeerd zijn door dat tape dat ze konstant eraan zitten om het los te krijgen.
Volgende stap van deze aankomend medicus is het haar van Aasha behandelen met Prioderm lotion, want er zit iets in wat er niet in hoort te zitten.

Heb de weeshuizen van de Umbrella Group bezocht en met de mensen in Nepal en uit Ierland gesproken en daar de toekomst en de samenwerking tussen hun Group en ons weeshuis doorgesproken. Voorheen was dat allemaal mondeling gegaan, maar toch kunnen zich situaties voordoen dat het beter is dat de afspraken duidelijk zijn voor beide partijen en op papier staan, vooral ook omdat het e-mail verkeer tussen Nederland en de Nepalese medewerkers van de Umbrella Group problematisch kan zijn. Niet dat ze niet van goede wil zijn, maar de grootste handicap blijft toch wel de taal. Nu is dat allemaal doorgesproken met Jacky en Viva van de Umbrella Group die ook in Nepal wonen en werken, Viva al ruim 15 jaren en alles wordt nu door mij op papier vastgelegd.
Voorlopig blijven wij met de Umbrella Group samenwerken, omdat er veel rompslomp aan vast zit om een eigen NGO (Non Government Organization) hier te hebben. Volgens Gyan, Member Secretary Social Children Welfare Board Nepal, een officiele regeringsinstantie en zijn baas de Chief District Officer, was het allemaal een fluitje van een cent, dus ik de tekst op papier gezet voor een General Agreement (3 pagina's) en een Program Agreement inclusief een 5 jaren budget, (12 pagina's). Dat kon allemaal in het Engels, dus dat lukte allemaal wel. Toen voor de oprichting van de NGO zelf kreeg ik een CD met daarop 22 pagina's in het Nepalees, waarbij de opengelaten stukken ingevuld moesten worden. Nu, Nepalees is niet mijn sterkste kant en het Engels is niet de sterkste kant van de meeste Nepalezen, weet dus nu wat er met een Babylonische spraakverwarring bedoeld wordt. Voorlopig blijven we dus lekker 'meeliften' met de Umbrella Group die ons van advies kunnen voorzien en die alle rapporteringen aan allerlei instanties voor hun eigen weeshuizen doet en die voor ons weeshuis en-passant meeneemt. Wel daarna nogmaals gesprekken gehad met Gyan en die zegt weer dat het allemaal zo moeilijk niet hoeft te gaan en dat je de tekst van een contract in Nepal niet zo letterlijk moet nemen. Maar als ik zeg dat als ik iets niet hoef te doen ik die verplichting ook niet op papier wil zien, dan is dat ook niet goed. Zondag heb ik daarom een afspraak met Henk Molhuysen, een Nederlander die hier al een aantal jaren een weeshuis heeft en ik zal zijn ervaringen wel eens aanhoren. Ik geef het nog niet volledig op, want ik heb van de regering al gratis bouwgrond aangeboden gekregen als ik hier een weeshuis bouw. Bouwkosten zijn hier ongelooflijk laag. Voor 5-6 jaar huur bouw je hier een groter weeshuis dan waarover we nu de beschikking hebben. Alleen de grond rond Kathmandu de hoofdstad is natuurlijk duur, maar als we dat kunnen krijgen is dat mooi meegenomen. Gyan is nog steeds vol lof over Marloes en noemt haar naam wel 10x in elk gesprek en dat hij voor Marloes graag alles doet. Gyan heeft in september/oktober 2005 Marloes geholpen met haar rechtszaak tegen het oude weeshuis en heeft haar ook gevolgd toen zij haar eigen Langtang Children Home oprichtte.
Het bouwen is hier zo goedkoop omdat alles met de hand gebeurt en arbeidsloon is een schijntje. Er wordt hier 4 of 5 hoog gebouwd, maar ik heb hier werkelijk nog geen enkele kraan gezien. Alles op de rug via simpele ladders omhoog. De betonspecie wordt beneden in een olievat met de hand geroerd en daarna de ladder op gesjouwd om daar de kolommen en vloerdelen te storten. Zelfde gebeurt met de stenen enz. Heb dan ook nog niemand van de arbeidsinspectie hier gezien.

Nog naar een Dasain feestje geweest bij Raja het adjunct schoolhoofd. Dan komt de hele familie bij een en wordt er doorlopend gegeten. Ben na 2 uur weggegaan, er was slechts 1 die (slecht) Engels sprak en hij verontschuldigde de groep dat zij geen Nepalees spraken, maar Newari, een van de andere vele talen in Nepal, met zelfs 3 verschillende alfabetten. Hij dacht zeker dat ik wel Nepalees begreep.
Kreeg een soort rijstbier. Wat het nu precies is weet ik niet, de een zegt dat er geen alcohol in zit en de ander zegt dat je er wel dronken van kan worden.
Ik vond het niet lekker en toen men mijn beker wilde bijvullen, schudde ik nee, maar nee schudden betekent hier juist "ja" en ja knikken betekent "nee". Gelukkig liepen er kinderen met vliegers rond die mijn beker omstootten. Heb ook nog een slokje Nepalese wijn geproefd, ook niet mijn smaak en die "wijn" brandt als een tierelierals je er een lucifer bijhoudt, dus moet ruim boven de 40% zijn.

Toen ik na een van de besprekingen met de Umbrella Group thuis kwam, was er paniek in de tent. Er waren Nepalezen gekomen met het broertje van Sonam, het jongste jongetje, en een Duits meisje en zij zouden Sonam voor adoptie mee willen nemen.
Toen ik Janak en Pushpa vroeg of dat meisje soms Patricia heette, zei men ja. Patricia was in december 2004 de Duitse vrijwilligster die in dat verschrikkelijke weeshuis werkte waar Marloes de kinderen uit gered heeft, dus het kon allemaal wel waar zijn. Toen er een dag later weer gebeld werd dat ze weer langs wilden komen, zei ik, laat ze maar komen, ik ben er, maar ze komen niet verder dan de woonkamer en Sonam komt onder geen beding de eerste verdieping af. Dus een lief knap Duits meisje wandelt binnen met een Nepalese man en ik vraag ben jij soms Patricia waarop ze verbaasd "nee" zegt. We beginnen te praten en het blijkt het gebruikelijke communicatieprobleem tussen Nepalezen en buitenlanders te zijn.
Vroeger werkte het Duitse meisje als vrijwilligster in een ander weeshuis, maar wel vlakbij het bewuste weeshuis waar de kinderen vandaan komen. Zij vertrok terug naar Duitsland voordat het bewuste weeshuis werd gesloten. Zij had destijds als studente geen geld om de kinderen te helpen en zij vertelde mij de verschrikkelijke verhalen hoe zij de kinderen vaak aantrof, die ik eerder van Marloes hoorde. Nu was ze weer terug in Nepal en ze was al 1,5 maand op zoek, met hulp van Nepalese vrienden, waar die kinderen in hemelsnaam gebleven waren en vooral Sonam wilde zij graag terugzien en dan te onderzoeken of het mogelijk was hem in een goed weeshuis onder te brengen.
Dus niks niet adoptie. Ze vond het zo fantastisch toen ze zag hoe de kinderen hier waren opgevangen en hoe goed ze terecht gekomen waren, dat ze terug kwam met Cola en chocolade. We hebben nog gezellig nagepraat en inmiddels is ze weer 100% gerustgesteld terug naar Duitsland gegaan.
Het verhaal van het broertje van Sonam is simpel, iedereen noemt elkaar hier brother of sister.

Met Janak en Larry wat inkopen voor de keuken gedaan rond Asan Tol. Janak heeft ook totaal geen smaak. De kok had ook een schort gevraagd, maar nergens te krijgen. Een winkelier had er eentje, een kleine van plastic in roze. Ik vroeg Janak of hij zich soms wel goed voelde, een roze voor Pandu!! De kok is al geen Adonis, een iel manneke die de hele dag met een baseballpet oploopt en die wilde hij een roze schortje voor laten doen. Heb hem gezegd dat er 10.000 kleermakers hier zijn en dat hij net zo goed er een kan laten maken.
Asan Tol is een eeuwenoude handelsweg en is eigenlijk het echte centrum van de oude stad. Alle straatjes rondom vormen een grote bazaar waar de lokale bevolking boodschappen doet. Je kijkt je ogen uit en je loopt door een wolk van wierook. We waren daar tussen 5 en 6 en er was geen doorkomen aan en dan rijden er ook nog eens motoren (het vervoermiddel hier) er door heen. In de drukte nog een 100% blinde jongen geholpen die over de gebruikelijke troep hier viel. In de drukte zijn zuster kwijtgeraakt, dus Janak heeft hem bij de arm genomen en we hebben hem naar rustige en bekende straten gebracht, zodat hij op eigen houtje naar huis kon lopen.

Ook een 10 meter lang touw gekocht om touw te springen. Heb het op mijn 64e nog voor moeten doen, eerst 2 kleine sprongetjes, dan een grote over het touw heen. Met Pushpa daarna het "inspringen" voor gedaan. Kreeg het er bloedheet van. En een lawaai in de straat, de kinderen overschreeuwen elkaar van plezier en nu willen ze elke dag touwspringen. Hoef gelukkig nu alleen maar met Larry het touw te draaien. Met de kleintjes ook nog met een 1 persoons touw gesprongen, Aasha was de beste, kon gelijk meer dan 10x springen, Sonam en Melina bakken er nog steeds niets van, maar zitten daar niet mee. Grootste probleem is dat de kinderen zo graag hun best doen en dat mij willen laten zien. Ze springen dan vlak bij mij, dus daar waar het touw boven de grond draait i.p.v. in het midden waar het touw over de grond gaat. En ik kan wel 100 x zeggen "in the middle", maar totaal vergeefs.
Melina is trouwens een echte flirt, klein meisje van een jaar of 5. Dank zij een artikel in de "Maasroute" is zij met geld van donateurs in februari dit jaar door een neurochirurg i.v.m. een verwaarloosde schedelbasisfractuur aan haar ogen geopereerd. Je ziet er niets meer van en ze weet precies hoe ze haar ogen moet gebruiken om de aandacht van "Father" te trekken. 'r Is wel een klein meisje voor haar leeftijd en ik heb gezegd dat ze extra vitamines moet krijgen want ze eet praktisch niets anders dan witte rijst met melk en wat fruit, de rest lust ze niet.

Wat hier ook hard gaat zijn de kaarsen. Om de zoveel tijd klapt de electriciteit er uit en is de hele wijk donker en we hebben maar een emergency light en die wordt op de 1e etage bij de kinderen gebruikt, dus dan komen beneden weer de kaarsjes op tafel. Al een paar keer gedineerd met candle light, best wel gezellig.
Gisteren was het helemaal bar en boos, een ongelooflijk noodweer, zelfs met hagel, terwijl wij qua ligging toch op de hoogte van de Canarische eilanden liggen. En dat allemaal met een niet bestaande, dan wel niet werkende riolering. De straat was vanmorgen een grote modderstroom. Bezems hebben ze niet, dus ik heb meegeholpen de straat wat schoner te maken met dezelfde takkenbossen, die Didi ook binnenshuis gebruikt.

Ook na 3 weken kan ik gelukkig nog herhalen dat ik nog steeds geen ruzie heb meegemaakt en niemand heb zien huilen, behalve dan het dochter van Janak/Pushpa, maar die is circa 3 jaar en ik vind wel dat Pushpa haar dochtertje wat strenger moet aanpakken, want die probeert wel haar moeder haar wil op te dringen. "Onze" kinderen vormen met zijn allen een hechte groep, de ouderen letten op de jongeren zonder dat dit tegen ze gezegd wordt, niemand die tussen wal en het schip raakt en het is gewoon leuk om dat allemaal zo aan te zien en mee te doen.

HULPVRAAG
Het weeshuis is volledig afhankelijk van donateurs. Misschien kunt u uw kring van kennissen op ons weeshuis opmerkzaam maken. Eenmalige donaties zijn meer dan welkom. Maandelijks terugkerende donaties zorgen natuurlijk voor de broodnodige continuiteit. U bepaalt zelf het bedrag en het tijdstip dat u wenst te stoppen. Donaties a.u.b. overmaken naar bankrekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel, waarvoor bij voorbaat onze hartelijke dank.
Heeft u nog vragen, bel/schrijf ons 0416 -278422 of e-mail: langtangchildrenhome@hotmail.com

TWEEDE WEEK VAN KOEN IN NEPAL

Vorige week schreef ik zonder erbij na te denken dat ik aan het overwegen was een 51 cm TV te kopen voordat ik weer terug naar Nederland ging, ter vervanging van één van 37 cm.. Fout dus, werd hard teruggevlogen door een dochter, die het totaal oneens met me was. Meeste kinderen hadden hiervoor nooit TV gekeken zei ze en al was het maar een kleintje, elk kind had zijn eigen plaats voor de TV, de kleintjes vooraan en daarna de groteren en ik moest ze niet “verwesteren”. Boetekleed aangetrokken en er wordt dus geen gekocht.

Voor de rest verbaas ik me nog steeds over de puinzooi in Kathmandu. Het verkeer is één grote chaos. Iedereen die maar ergens een gaatje ziet, schiet er met zijn auto, motor, riksja of fiets in om vast te staan. Toch heb ik nog geen enkel ongeluk zien gebeuren, wel ontelbare bijna-ongelukken. Ik zit meestal voor in de taxi en zie alles vanaf de eerste rij.
De lucht is hier ook echt ongezond, want al die oude motoren zorgen voor veel luchtvervuiling en al het stof wordt constant door het verkeer gecirculeerd. Veel mensen lopen ook met mondkapjes voor en niet voor niets is de gemiddelde levensverwachting, natuurlijk ook door het zware leven hier, voor de vrouw 51 en voor de man 58.
Gelukkig is de lucht rond het weeshuis beter, er is veel minder verkeer en het ligt ook hoger dan de rest van de stad.
Het vuilnis is een verhaal apart. Het wordt los op straat gestort. Loslopende honden, koeien, geiten, schapen of apen vreten het eetbare eruit en het restant wordt vaak door bewoners in brand gestoken omdat het ophalen geld kost. Op een hoek bij ons weeshuis ligt ook zo’n stapel Maar bij ons wordt het vuil tenminste nog opgehaald door een hele oude truck met een grijper. Afvalstoffenheffing voor een huis met totaal 26 bewoners, 45 cent per maand. Wat ze er mee doen weet niemand hier.
Ik heb me laten vertellen dat ons afvalwater ongezuiverd geloosd wordt in de Vishnumati rivier verderop. Zou best kunnen, want het mag dan wel een heilige rivier genoemd worden, het stinkt er enorm. Als ik zo over de brug naar de rivier beneden kijk, zie je ook hoe weinig sommigen hebben als je mensen ziet die deze rioolrivier met schepnetten afzoeken of er nog iets van hun gading is.

Donderdag merkten we dat het water begon op te raken, dus vrijdagmorgen vroeg gebeld om water te laten bezorgen. Waterleiding hebben we hier niet. Ons water komt uit een of andere watercentrale, op 2 uur rijden afstand. Wij kunnen 12.000 liter water opslaan en dat gaat precies in de tankauto. De truck was iets vooroorlogs, 2 man erin, die een grote slang aankoppelen en het grote bassin op de begane grond vullen. Van daaruit wordt het water via een tuinslang naar de watertanks op het dak gepompt en van daaruit gelden de wetten van de zwaartekracht en komt er water uit de kraan. Zoals ik al eerder meldde zuiveren wij het water van de keuken met een of ander apparaat en kunnen we het water uit de keukenkraan gewoon drinken. Na het lossen rijdt de truck weer terug om nieuwe voorraad te halen, want hij kan maar 1 klant per keer behandelen.

De Umbrella Group, die voor ons de administratie en de controle doet wanneer wij niet in Nepal zijn, heeft deze week weer 3 kinderen gered. Deze kinderen verbleven in één van de ruim 600 weeshuizen in Kathmandu, waarvan het overgrote deel totaal niet deugt en waren verkocht als huisslaven. Met hulp van medewerkers van Social Children Welfare de kinderen opgehaald. Kinderen waren hysterisch en schreeuwden moord en brand toen ze meegenomen warden. Later bleek dat de “eigenaars” de kinderen hadden verteld dat ze gehaald warden om te worden gedood. Pas in één van de weeshuizen van de Umbrella Group stopten ze toen ze andere kinderen zagen die hen vertelden dat ze hier een veilig onderkomen, voedsel en verzorging kregen en naar school zouden gaan. Hier op school zitten 2 jongetjes waarover ik vorige keer al berichtte, die in het ziekenhuis slapende werden gehouden en je ziet ze elke dag verbeteren. Ze houden zich nog wel nogal afzijdig, maar dat trekt wel bij.

Het is ongelooflijk hoe het hier tewerk gaat. Het land is arm en loopt achter, maar het platteland loopt nog meer achter. TV, kranten, radio, telefoon kent men daar niet en men weet dus niet wat er buiten hun onmiddellijke leefomgeving gebeurt. Grotere regio’s krijgen van het district kantoor één enkele telefoon en iemand fungeert daar voor de hele omgeving als telefonist. De Maoïsten controleren het platteland en eisen voor “bescherming” geld en oogsten op.met als gevolg dat de bevolking nog verder achterop loopt en vaak niet meer aan voedsel voor hun kinderen kunnen komen, laat staan dat de kinderen een school kunnen bezoeken.
Dan komen de ronselaars. Ze tonen mooie plaatjes van huizen en scholen en hebben nog mooiere praatjes. Voor geld zijn ze bereid de kinderen een fantastische opleiding en professionele opvang in prachtige huizen aan te bieden. Mensen trappen erin, vergeet niet dat het platteland in een totaal andere wereld leeft dan u zich kunt voorstellen. Geld wordt bij elkaar geschraapt. Vaak draagt een hele gemeenschap hun steentje bij om dat ene kind die fantastische opvoeding te kunnen geven en is er onvoldoende geld, dan wordt een stukje land verkocht.
Deze kinderen worden uitgebuit, in India zijn meer dan 100.000 meisjes uit Nepal, jonger dan 12 jaar, tewerkgesteld om de sex industrie.in fabrieken tewerkgesteld. Andere kinderen worden naar fabrieken gestuurd of als huisslaaf verkocht of als zakkenroller of bedelaar de straat opgestuurd en hoe slechter ze eruit zien, hoe meer men, vooral de toerist, geeft. Zelf heb ik afgelopen week nog wat geld aan een jongetje van een jaar of tien gegeven. Hij miste beide handen en pakte het geld met zijn polsstompjes aan. Normaal geef ik niets aan bedelaars, want je help hiermee het system in leven te houden, maar bij dit jongetje kon ik het niet over mijn hart verkrijgen zomaar door te lopen.

In het weeshuis loopt alles op rolletjes, geen enkel probleem, afgezien dat Mana de oudste jongen 2 dagen koorts heeft en na schooltijd spelen we veel buiten. Ik zorg er voor dat er regelmatig wat nieuws is om mee te spelen, zoals stuiterballen, ballonnen, vliegtuigjes van de Zeeman, maar voor de jongens is voetballen toch wel het belangrijkste. Ik voetbal ook mee en als ik het van een jongen niet kan winnen, til ik hem gewoon op en speel verder. Wel verbaas ik me over het geluid dat ze kunnen maken. Als je ‘s middags de studeerruimte binnenloopt is het een lawaai van jewelste en als er weer een kind binnenloopt, probeert hij/zij nog luider dan de rest zijn huiswerk op te zeggen. Een andere verbazing is de hoeveelheid eten wat ze verstouwen. ‘s Morgens en ‘s avonds allemaal een vol bord Bhal Bhat en de kok loopt dan rond om voor de 2e en soms wel de 3e keer op te scheppen. Als volwassene eet ik zelf ongeveer de helft van wat de kinderen eten. Het eten is hier geen rustige bijeenkomst waar iedereen op zijn gemak van het eten geniet en wacht totdat een ieder klaar is. De snelheid waarmee het naar binnen gewerkt is enorm en wanneer men bijna aan het eind is, wordt de rand van het bord aan de mond gezet en schuift men met de vingers of met de lepel het restant naar binnen. Direct daarna worden de vuile spullen naar de keuken gebracht en gaat men weer verder waar men mee bezig was.
Er wordt hier gemiddeld 8 kg rijst per dag gegeten, plus dan alles wat daar nog bijkomt, als groente, aardappels, brood, melk, biscuits, fruit enz.

HULPVRAAG
Het weeshuis is volledig afhankelijk van donateurs. Misschien zijn er mensen in uw omgeving die mee willen helpen dit weeshuis draaiende te houden. Eenmalige ,maar vooral maandelijks terugkerende donaties om zo de continuïteit de kunnen waarborgen worden met dankbaarheid tegemoet gezien op rekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel. Voor verdere info, bel/schrijf ons, telefoon 0416–278422, e-mail adres langtangchildrenhome@hotmail.com of schrijf in het gastenboek van deze website.

De 1e week van Koen in Nepal

MIJN EERSTE WEEK IN NEPAL

Exact op tijd aangekomen, alleen de bagage kwam 2 dagen later en ben regelrecht naar het weeshuis gegaan..
Ik was nog niet in dit weeshuis geweest, dus alles was nieuw voor me. Ik stond versteld hoe goed het er allemaal uit zag, vooral als je ziet hoe de gebruikelijke huisvesting hier in Nepal is. Vloerbedekking op de grond, de muren in lichte kleuren geverfd, Twee slaapkamers voor de meisjes, een met 3 stapelbedden en 1 met 2 stapelbedden en hetzelfde voor de jongens, maar wel gescheiden door de gang.
Direct na het opstaan worden de bedden opgeruimd, de dekbedden netjes opgerold aan het voeteneinde en alle losse spulletjes gaan in een eigen kledingbox. Heb het thuis wel eens anders gezien. Dan is er een studeerkamer en een kamer voor het beheerdersechtpaar, plus in het jongens- en het meisjes gedeelte een douche ruimte met toilet. In een van de jongenskamers is een TV met een beeld van 37 cm en daar zit iedereen dan in het ontspanningsuurtje naar te kijken. Misschien koop ik nog wel een 51 cm TV voor mijn vertrek, want deze is echt klein, maar ja veel kinderen hadden toen nog nooit een TV gezien. Dit allemaal op de eerste etage. Op de bovenste 2 etages woont de huisbaas met zijn familie
Op de begane grond hebben we de eetkamer, de keuken, een kamer voor vrijwilligers waar ik nu slaap en een speelkamer, die ‘s nachts in gebruik wordt genomen door Larry, een vrijwilliger uit Kameroen, die voetballes en conditietraining geeft, niet alleen in het weeshuis maar ook op school.

De kinderen kwamen zich één voor één voorstellen, met hun gebruikelijke groet Namaste en de palmen van hun handen tegen elkaar, terwijl ze zeiden “My name is ………, Father”. Ik word dus hier door iedereen Father genoemd, ook door de volwassenen en ontelbare keren per dag hoor ik Good Morning Father, Hi Father, How are you Father, Goodbye Father enz.
Janak, die verantwoordelijk is voor het weeshuis kende ik nog van mijn eerder bezoek, zijn vrouw Pushpa kende ik niet. Ook kende ik de Kok, wordt hier Uncle genoemd niet en ook de dame die het huishoudelijk werk doet en Didi genoemd wordt wat oudere zus betekent, kende ik niet.

Het is een super weeshuis en dit allemaal opgezet door één van mijn eigen dochters, Marloes. Echt fantastisch en natuurlijk gaan ook mijn komplimenten naar Marjolijn en Liselotte die ook aan het huis hun hart verloren hebben.

Als ik het over het weeshuis heb, klinkt het allemaal luxe en dat is het ook zeer zeker voor Nepalese begrippen. Bijvoorbeeld ieder een eigen bed is bijna onbestaand. Waar onze kinderen vandaan kwamen sliepen ze met 53 kinderen als “lepeltjes” op het beton in 2 kleine kamertjes. Westerlingen moeten toch wennen, bijvoorbeeld we hebben douches, maar wel koud water want gas komt uit flessen en die moeten gekocht en betaald worden en als iedereen met koud water doucht, moet ik het ook doen. Omdat het water in tanks wordt opgeslagen, wordt er niet te pas en te onpas doorgetrokken en dat ruik je, maar een kniesoor die daar op let. Drink geen water in de douches, want je bent gegarandeerd ziek. Het toilet beneden is een Frans toilet, in ieder geval goed voor je dijspieren. Stoelen hebben we niet, we ztten op de grond en we eten zittend aan de lage tafels. Belangrijkste is dat het weeshuis een echte gezinssfeer kent.

Wat mij opvalt is de discipline en de onderlinge verhoudingen. Wanneer er fruit uitgedeeld wordt, staat iedereen in de rij, kleintjes eerst en er wordt niet voorgedrongen.
Bij het rijst eten zorgen de oudste kinderen dat de jongste kunnen eten en beginnen dan pas zelf. Er is voldoende eten en er wordt een 2e of zelfs een 3e keer rondgegaan en iedereen maakt zijn/haar bord schoon, inclusief uitlikken. Iedereen brengt zijn eigen bord en beker naar de keuken en rapen de rijstkorrels van de grond
Ik heb deze week niemand zien ruzie maken en niemand zien huilen.

Het dagelijkse aktielijstje voor kinderen en medewerkers hangt duidelijk aan de muur, met de tijden enz. En ieder houdt zich eraan. De kok heeft een schema met niet alleen de tijden dat er gegeten moet worden, maar ook wat, zodater voldoende varieteit is. Er wordt begonnen na het opstaan om 06.30 met melkthee waarin brood of biscuits worden gedoopt, dan op 08.30 rijst met groente of iets anders en linzensaus. Op school krijgen de kinderen een tussendoortje. Na schooltijd weer melkthee met brood/biscuits of fruit en daarna het diner, rijst met groente en linzensaus en 1x in de week, i.v.m. de prijs, vlees.
Het eten smaakt echt lekker en is soms redelijk pittig gekruid, de kok gebruikt veel specerijen, maar als ik s’ morgens vroeg het restantje geit van de vorige avond krijg bij mijn rijst, moet ik wel wennen, hoewel de smaak reuse meeviel.
De kok spreekt geen Engels, maar ik hoor hem rond 6 uur ‘s morgens al zingen. Je ziet ook dat hij goed met de kinderen kan opschieten, kinderen zitten vaak in de keuken of om te helpen of met hem te praten. Het koken gebeurt op een 2-pits gasstel en flessengas. Het gaat wel iets anders dan bij ons, Hier geen Lassie toverrijst, maar al het eten als rijst en linzen enz. worden eerst op een grote schaal gestort om alle ongerechtigdheden en steentjes eruit te zoeken. Er wordt hier door iedereen uitsluitend melkthee of water gedronken, waarbij melkthee uitsluitend op gezette tijden en daarna kun je kiezen tussen water en water. We hebben wel een electronische waterzuiveraar geinstalleerd, dus het water uit de keuken kun je zonder problemen drinken en sinds het laatste bezoek van Marjolijn is er een koelkast geinstalleerd en de kinderen vinden koud water een traktatie.

Didi die het huishoudelijk werk doet spreekt geen woord Engels, dus we lachen maar vaak tegen elkaar.
Het slapen op een matras op de grond gaat me goed af. Wel moeten vrijwilligers rekening houden met het feit dat de kok iets na zessen zingend en al begint en de keuken is naast de vrijwilligerskamer en Didi begint om 7 uur op de galerij naast mijn kamer met wassen, d.w.z. koud water en met de hand borstelen en dat is ook hoorbaar omdat ik met de ramen open slaap. Maar je went snel.

De medewerkers krijgen deze maand opslag omdat er al weer een jaar voorbij is en de kok, met het hoogste inkomen, verdient dan 3750 roepies dit is circa 41 euro per maand, voor 6 werkdagen in de week met rum 12 uur aanwezigheid per dag (inclusief rusttijden, maar niemand gaat naar huis). Het beheerdersechtpaar krijgt geen salaries, wel kost en inwoning (1 kamer), maar zij hebben hun inkomen als hoofd en lerares van de school waar onze kinderen naar toe gaan.

Ben deze week in de 4 andere weeshuizen van de Umbrella Group geweest, de Umbrella Group doet voor ons de administratie. Daar zag ik kinderen van zeg 4 tot 7 jaar op een aparte kamer die zojuist uit het ziekenhuis kwamen. De kinderen waren uit een weeshuis gered en waren er zo slecht aan toe dat ze ruim 10 dagen slapende in het ziekenhuis zijn gehouden met infuus e.d. om hun system weer een beetje op orde te krijgen. Ze konden zelfs geen water meer drinken. Als je die kinderen aankeek, zag je een enorme leegte en je vraagt je af wat die kinderen in godsnaam hebben meegemaakt.
Daarom ook een special woord van dank aan onze donateurs. Onze kinderen kwamen ook uit de hel en dankzij de donateurs hebben wij 20 kinderen kunnen redden en ze een goed huis, liefde, verzorging, eten, kleding, scholing, medische hulp enz. kunnen aanbieden. Van de verhalen van Marloes weet ik dat onze kinderen uit een hel kwamen en er ook verschrikkelijk uitzagen, nu zijn het allemaal kinderen die er goed, gezond, gelukkig, goed gekleed uitzien, die lachen, spelen enz. zoals het ook hoort
Slaan schijnt hier nog veel voor te komen. Toen ik vanmorgen met de kinderen naar school liep, werd een jonge vrouw door haar man herhaaldelijk met zijn schoen in haar gezicht geslagen terwijl hij haar met zijn hand in haar haar vasthield en ze liet alles over zich heen gaan. Hun kind kreeg er ook van langs.

Heb deze week ook 2 afgevaardigden van de regering ontmoet. Een was Gyan, Member Secretary of the Children Welfare Council, de ander zijn baas.die rechtstreeks aan een Minister (Home Affairs) rapporteert. Zij kennen de problemen van kinderen als geen ander en zij zien ook wat buitenlanders tot stand hebben gebracht en er werd mij uitdrukkelijk gezegd, dat hun deur altijd open staat. Gyan is een oude bekende van Marloes, hij heeft Marloes veel bijgestaan tijdens haar problemen in 2005 en haar rechtzaak tegen het vorige weeshuis.

De eerste week was het Dasain festival nog gaande, het belangrijkste Hindoe festival van het jaar en alle families komen dan bij elkaar om dit te vieren. Van ons tehuis mocht niemand weg omdat het niet ongebruikelijk is dat niet iedereen terugkomt en waar de achterblijvers daarna zijn weet dan niemand. Dus we vieren het in het huis, met iets specials met het eten en vaker vlees. Met vlees eten moet je wel voorzichtig zijn. Bijvoorbeeld een geslachte kip wordt op een plank gelegd en met een hakmes in stukjes geslagen, dus met bot, nek en al en alles gaat daarna de pan in.

Ter afsluiting van Dasain had de Umbrella Group een feestdag georganiseerd. Er was heel toevallig een trio van 3 Ierse clowns op uitnodiging van Unicef in Nepal en zij waren bereid om gratis voor de kinderen (circa 250 kinderen inclusief de kinderen van de medewerkers) op te treden. Daarna diverse dansacts van de kinderen met een hiphop voorstelling waarbij Sukra uit ons huis zijn beste beentje voorzette.
Na alle voorstellingen was het tijd om te eten, uiteraard weer rijst met linzensaus en nu (heel luxe) kip, daarbij water en, 2e luxe, limonade. Als toetje had ik alle kinderen yoghurt en een sweetball aangeboden. De sweet ball is een lekkernij hier, wat het is weet ik niet, maar het wordt van een bloem gemaakt en kon ik met Pushpa zonder probleem kopen. Yoghurt was een problem, veel winkels afgegaan voor 250 porties, maar geen kans. Uiteindelijk in een steeg een yoghurt makerij gevonden, maar die leverde alleen 2 liter verpakkingen.
Afgesproken dat ze 250 van die witte plastic bekertjes zouden vullen en dan zie ik op het feest dat ze de plastic bekertjes leeg kieperden en verdeelden over de bordjes. Nou ja, de bedoeling was goed.
Na het eten was het tijd om te dansen op het podium en daar werd vooral door onze kinderen volop gebruik gemaakt. Je kon goed merken dat de “Twilt Sisters” hier geweest waren en de kinderen danspasjes hadden geleerd.

Kinderen lopen graag hand in hand hier met ouderen en als ze dan mijn hand vast houden, strelen ze met hun andere hand mijn onderarm. Optillen en stoeien vinden ze natuurlijk helemaal het einde. Je merkt dat ze trots zijn dat ze mij Father kunnen noemen, niet dat ik nu zo bijzonder ben, denk meer het gevoel van verbondenheid met een volwassene.

Kathmandu is niet veranderd sinds mijn laatste bezoek in 2005, dezelfde vieze binnenstad, een stofbende, veel verkopers en bedelaars, iedereen toetert en belt en niemand die er aandacht aan schenkt. Ben nog niet veel verder geweest dan Thamel en rond New Road om te winkelen. s’ Avonds geen gelegenheid om uit dineren te gaan en iets te drinken, want dan moet ik sowieso naar Thamel toe en het hek van het weeshuis gaat om 10 uur dicht, dus moet voor die tijd binnen zijn.

Zo dat was mijn eerste week. Niks echt spannends gebeurt, meer bezig geweest met kinderen en gesprekken met Janak en anderen over de toekomst van het huis, maar ik heb het werk van mijn dochters gezien en dat maakt dat ik een apentrotse vader ben.

HULPVRAAG
Het weeshuis is volledig afhankelijk van donateurs. Zonder uw hulp kan dit weeshuis niet bestaan. Wij hebben bij de opening, nu een jaar geleden, een langlopende verplichting op ons genomen, nl de kinderen groot te brengen totdat zij in staat zijn hun eigen toekomst te kunnen bepalen, dus ook voortgezette opleiding is onderdeel van onze verplichting.
Wij zijn dus vooral op zoek naar donateurs die bereid zijn maandelijks een donatie over te maken. Eenmalige donaties zijn natuurlijk meer dan welkom, maar maandelijkse donaties bieden vastigheid voor de toekomst. Elk bedrag is welkom, vele kleintjes maken een grote. Donaties kunt u overmaken naar bankrekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel, waarvoor bij voorbaat onze dank.

Helaas mijn laatste berichtje...

Ik wil er echt nog niet aan denken want wordt nu al verdrietig dat ik weg moet! Ik ben net terug van een rondreis... Ben eerst naar Chitwan geweest, Sauhara. Daar aangekomen wist ik niet wat ik zag. Het toeristenseizoen was nog niet begonnen daar in het dorpje dus ik was serieus de enige toerist. Ik kreeg een rondleiding door de village en dat was af en toe toch wel een schok... Het enige wat je daar had was zelfgebouwde "huizen" van klei en verder niks. Ik schrok hier best van en kon het tegen niemand vertellen. Toen ik hoorde dat een jongen van mijn guesthouse een hond doodsloeg met een steen wilde ik het liefst alleen maar huilen.

De volgende dag heb ik een tocht door de jungle gemaakt op een olifant van zo'n 2 uur. Daarna in een kano gezeten en onderweg veel krokodillen gezien. Vervolgens heb ik een jungletocht gelopen van zo'n 3 uur. Was een beetje jammer dat ik vergeten was om water mee te nemen en dat het daar zo'n 35 graden was en dat ik een lange broek en trui aan had ivm de bloedzuigers. :s AVonds nog naar een optreden geweest van culturele dans en natuurlijk ook zelf gedanst. Ik merk wel dat ik weer even moet wennen om Nederlands te praten dus sorry voor mn kromme zinnen.
De volgende dag op weg naar Pokhara voor mn trekking.....
De eerste dag viel nog enigszins mee en klommen we zo'n 600 meter. Ik begon mn knieen wel te voelen maar wilde nog wel doorgaan. De volgende dag klommen we zo'n 1200 meter en heb ik gemiddeld zo'n 6 keer het licht gezien. Fysiek is het zoooo zwaar en iedereen ging kapot. Daarnaast begonnen mn knieen zo'n pijn te doen dat ik bijna niet meer kon lopen. Aangekomen bij de teahouse kon ik geen stap meer zetten van de pijn. En daar sta je dan op een berg... Ik moest dus terug, maar dan wel via dezelfde ellendige weg! Toen ik dat hoorde sprongen de tranen in mn ogen... De volgende dag heb ik dus die 1800 meter die we al afgelegd hadden in één dag terug gelopen. Deed er in totaal zo'n 10.30 uur over en kon niet stoppen omdat daar geen tijd voor was. De pijn werd erger en erger en kon bijna niks meer.. Door de pijn had ik geen kracht meer in mn benen en ben dus ook nog 2 keer gevallen, waardoor ik ook nog n ontsteking in mn hand had... Verder liep ik alleen met een porter terug die geen Engels sprak en op de terugweg zag ik alleen maar maoisten. Het liefst wilde ik van de berg af springen...

Maar goed ik ben weer veilig thuis in het weeshuis. Alle kinderen waren erg blij om me te zien en ik ook want had ze echt gemist. De jongste meisjes hebben de hele avond voor me gezongen en gedanst. Het was zo schattig om te zien want één meisje zou normaal nooit "serieus" voor me dansen en zingen maar was nu niet te stoppen. Larry zei al: look how happy they are that you are back! Bij het tv kijken was het bijna ruzie wie bij me op schoot mocht. Echt toen ik dat zag dacht ik, ik wil hier echt niet meer weg! De volgende dag zijn we al om 7.00 naar een tempel gegaan, vanwege het daisan festival. Is hier erg groot en bijna alles is dicht en is dus erg fijn omdat ik nog souvenirs moet kopen... Vandaag is het de dag to sacrifice a goat or a buffel. Als ik dat zie ga ik echt heeeel hard huilen denk ik.

Maar goed mijn verhalen zijn veel leuker in de live versie dus zullen jullie nog even moeten wachten.
Ik denk alleen niet dat je een goede voorstelling kan maken van hoe het hier is. Af en toe zie ik mensen waar ik echt heel verdrietig van word. Ze zijn zo arm en zien er niet uit, hebben echt totaal niks. Het heeft me zo aan het denken gezet en ben echt van mening dat meer mensen zoiets moeten doen om te kijken hoe het leven ook kan zijn. Aan de ene kant ben ik wel blij om naar huis te gaan en weer in een paradijs te leven, maar aan de andere kant ga ik iedereen hier zo missen en voelde me serieus al thuis hier. In het begin had ik het vaak moeilijk om al die arme mensen te zien zonder ook maar enige toekomst. Daarna ben ik gaan denken...moet ik huilen om al deze ellende of me juist gelukkig prijzen met het leven wat wij gewend zijn te leiden...
Tsja... geloof mij, de wereld is echt oneerlijk verdeeld...

XXX en tot snel