Onverwacht bezoek

In de Maasroute (plaatselijke krant) verscheen 23 november dit bericht van Marjo en Stef Bronsdijk. Zij hebben op 8 november Langtang Children Home bezocht. Het tweede bericht is van Wendy Verheyen, zij is op doorreis in Nepal en India en ook zij is een kijkje gaan nemen. Zie hun verhalen:
Vanaf het begin volgen wij in De Maasroute verhalen van Marloes Twilt en haar famlie over het Langtang Children Home in Kathmandu, Nepal.
Omdat onze vakantiereis door India en Nepal eindigde met een vrije dag in Kathmandu, besloten we het weeshuis te bezoeken.

Na een telefoontje kwam de "vader" van het huis, samen met vrijwilliger Larry, de Kameroense profvoetballer, ons ophalen van ons hotel.
We werden heel gastvrij ontvangen en kregen van Janak en zijn vrouw Pushpa, de "vader en moeder" van alle kinderen, een rondleiding door het huis.
Op andere plaatsen waren wij tijdens onze vakantie onfrisse zaken tegengekomen in bad- en slaapkamers, maar niet hier!!
Alle zes vrijwilligers zetten zich met hart en ziel in voor de kinderen en zorgen dat hun leefomgeving zo fijn mogelijk is.
De meisjeskamers, de jongenskamers en bij beide kamers een aparte badkamer, zagen er fris en verzorgd uit. De keuken was schoon en opgeruimd en in de aangrenzende eetkamer kregen we zoete Nepalese thee aangeboden.
Een aparte studeerkamer is er, waar graag gebruik van wordt gemaakt, want de meeste kinderen kunnen goed leren!
De kinderen waren op school toen wij in het huis waren, daarom mochten we met Janak, die ook directeur van de school is, mee.

Stef en Marjo Bronsdijk hebben alle klassen gezien en alle "Langtang kinderen" mochten even de klas uit om met hun vader op de foto gezet te worden. Het kaartje van het huis zegt: Children are the future. Janak en Pushpa zijn als een echte vader en moeder voor de kinderen, de basis is gelegd.

Help het weeshuis in Nepal.
Het weeshuis in Nepal is helemaal afhankelijk van buitenlandse donateurs. Stef en Marjo Bronsdijk uit Kaatsheuvel hebben tijdens hun verblijf daar met eigen ogen gezien hoe goed iedere donatie terechtkomt. Ze hopen dat door hun verhaal meer mensen geinspireerd worden en hun hart laten spreken.
Donaties zijn welkom op rekeningnummer 1259.42.656. Voor meer informnatie kunnen belangstellenden bellen met 0416-278422. Mailen kan ook naar langtangchildrenhome@hotmail.com

--------------------------------------------------
Verzonden: zaterdag 25 november 2006 11:44:55
Aan: meatloafrules@hotmail.com
Onderwerp: Langtang Weeshuis

Postvak IN

Hey Marloes!

Ik ben vandaag langsgeweest om een kijkje te nemen in je weeshuis, en ik ben nu (uren later) nog steeds sprakeloos.... punt 1 om hoe mooi en goed het huis en de kinderen eruit zagen en punt 2 door het inmense verschil tussen jouw weeshuis en het weeshuis waar ik 2,5 maand heb gewerkt....pffff... ongeloofelijk. De kinderen in Langtang zijn gezond, krijgen gezond eten, hebben eigen bedden en kleren-koffers, tv, ze zijn vrolijk en zelf tegen mij als vreemdeling roepen ze enthousiast "namaste", de vrouw des huizes (sorry, ben haar naam vergeten, begint met een 'p':)) was heel aardig en heeft me compleet rondgeleid en thee en brood gegeven, het sanitair is schoon, warm water, etc. Ik kan echt nog wel even doorgaan met verschillen opnoemen en je de hemel inprijzen! Echt super dat je dat allemaal voor elkaar hebt gekregen, ik heb op de Fontys al vaker een artikel gelezen over je weeshuis, en je was bij Hart van Nederland de dag voor ik naar Nepal kwam, dus ik had al iets gezien over jou en je weeshuis, maar dit ging echt mijn verwachtingen te boven.
Ikzelf (en 2 andere vrijwilligers uit frankrijk en finland) heb zoals ik al zei 2,5 maand in Dhapasi in een weeshuis gewerkt en daar waren 52 kinderen, 3 didi's die geen engels spreken, een keuken die ze niet gebruiken, ze koken op kleioventjes buiten, de kinderen eten buiten op de grond, water komt allemaal van de pomp (ze hebben een filter in de keuken maar gebruiken m niet) de kindjes worden hooguit 1 keer per week aan de pomp gewassen, maar met ondergoed aan (dus echt schoon raken ze niet) ze hebben 20 bedjes voor 52 kinderen, 10 tandenborstels die buiten op de vensterbank liggen en door iedereen gebruikt worden om mee te spelen, de kinderen krijgen 3 keer daags Dal Bhat en af en toe beaten rice, maar niet, ze hebben vrijwel allemaal darmproblemen, hoofdluis, schurft en skin infecties. pfftt ik kan niet eens meer bedenken, maar toen ik jouw weeshuis zag van buiten en binnen was ik SPRAKELOOS, volgens mij dat die vrouw dat ik gek was, maar ik heb echt met open mond rondgelopen en bij alles gevraagd: is dit ECHT voor de kinderen?? Super! Zo horen weeshuizen te zijn.
We hebben met zn drieen geprobeert het langzaam aan beter geregeld te krijgen en de materialen die ze hebben te gebruiken in het weeshuis maar dat is heel moeilijk en heeft tijd nodig, we hebben enkele dingen verbeterd maar het kan nog 1000 keer beter. Bovenstaand verhaal over 'mijn' weeshuis is niet bedoelt om te klagen, alleen om aan te geven hoe een groot verschil ik zag:)

Ik vertrek nu voor ruim een maand naar India maar ik ben eind Januari weer terug in Kathmandu. Het zou me leuk lijken om dan nog eens langs te gaan in LangTang, of misschien zelfs enkele weken als vrijwilliger helpen, als afsluiting van mijn 6 maanden Nepal. Ik kan alleen nu nog niet zeggen hoeveel weken of wanneer precies, in ieder geval in Februari, maar tegen die tijd zal ik je mailen en kunnen we het er misschien eens over hebben? Het weeshuis en de familie waar ik nu heb gewerkt en eigenlijk zou blijven werken tot februari is wegens omstandigheden niet langer meer een gastgezin, dus daar hebben alle vrijwilligers vorige week binnen een dag moeten inpakken en wegwezen. De anderen werden echter door hun organisatie overgeplaatst, maar ik heb geen organisatie achgter me, ik ben hier op eigen houtje, kortom ik ben dus 'werkeloos' tot februari:) Maargoed, ik ga eerst naar India, en zodra ik weet hoeveel en welke weken ik vrijwilligerswerk zou willen doen laat ik het je weten en kunnen we het bespreken?

zo... dit is een lange mail geworden, maar ik was ook erg onder de indruk! Super wat je doet en gedaan hebt en de kinderen en het weeshuis zien er perfect uit! mijn complimenten!

Groetjes, Wendy
------------------------------------------------

het 6e en ons laatste verslag alweer

Toen we terugkeerden van de trekking, hadden we nog een paar drukke dagen voor de boeg. We moesten nog iets kopen voor het thuisfront, we wilden ons natuurlijk nog bezig houden met de kinderen.

Twee dagen hebben we de school bezocht, de kleuterschool en de lagere school, beide o.l.v. Janak en we hebben een bezoek gebracht aan de school waar Bishal op zit en met het hoofd gesproken over zijn vorderingen. Zelf had ik de scholen reeds diverse malen bezocht in de eerste 3 weken van mijn verblijf, maar Elly nog niet. Het is wel duidelijk dat de kinderen niet gewend zijn om vrijuit Engels te spreken. De teksten worden in het hoofd gestampt, zonder precies te weten wat het is en ook het spreken in het Engels wordt niet echt in de praktijk gebracht. Een braakliggend terrein voor vrijwilligers dus!. Een uurtje per dag met de kinderen samen zitten, in kleine groepjes in het tehuis, en dan uitsluitend Engels praten, dat moet toch lukken.
Met Bishal gaat het goed op school en hopelijk heeft hij volgend jaar zijn leerachterstand in gehaald en kon hij aan zijn medische opleiding beginnen.
Na schooltijd nog volop met de kinderen buiten gespeeld. Het lange springtouw is een geweldig succes en vele voorbijgangers blijven ook stilstaan om te kijken. Er wordt hier niet echt op straat gespeeld, is misschien ook nooit de gewoonte geweest, maar de kinderen genieten echt van het spelen. Dus a.s. vrijwilligers, koop maar een boekje uit Oma’s tijd met straatspelletjes en verdiep je erin. Het hinkelen was hier ook totaal onbekend, maar nu wel een topper en je hebt alleen maar een stuk stoepkrijt nodig. Voor voetballen met de jongens en skippy ballen met de kleintjes was altijd meer dan voldoende belangstelling.



Inmiddels weer thuis. Reis verliep voorspoedig, alleen deed al onze bagage er wat langer over, maar dat is ook inmiddels terecht.

Terugkijkend op het verblijf in Nepal, kunnen we niets anders zeggen dat de situatie in Langtang Children Home onze verwachtingen overtrof, vooral als je ook met eigen ogen gezien hebt hoe arm dit land is en hoe hard het leven hier is, vooral in de vele bergdorpen, waar de kinderen allemaal vandaan komen en wij zijn de donateurs dan ook bijzonder dankbaar dat zij met hun bijdragen meegeholpen hebben om dit tehuis op dit niveau te brengen en daarbij 20 kinderen een fijne jeugd en een kans op een goede toekomst te geven..Wij hopen dit nog in lengte van dagen vol te houden. Elk kind, afhankelijk van zijn capaciteiten, willen wij nl een op hem/haar afgestemde opleidingsmogelijkheid geven, zodat zij straks als een volwaardig lid, op eigen benen en met vertrouwen, de Nepalese wereld kunnen intrekken.

HULPVRAAG
Het tehuis is volledig afhankelijk van donateurs. U kunt het tehuis helpen door uw donatie over te maken naar rekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel, waarvoor bij voorbaat onze dank.. Eenmalige donaties zijn meer dan welkom, maandelijks terugkerende donaties zijn belangrijk voor de continuïteit van het tehuis. Er is geen minimum of maximum en u kunt te allen tijde uw doorlopende betaalopdracht intrekken. Heeft u nog vragen, bel/bezoek/schrijf ons gerust, 0416-278422 Burgemeester van Erplaan 11 te 5171 JZ Kaatsheuvel of e-mail langtangchildrenhome@hotmail.com

Betaal je niet, dan word je teruggestuurd

Beste allemaal,

Hierbij inmiddels het 5e verslag. We zijn deze week niet al te veel in het weeshuis geweest, omdat we een trekking hebben gemaakt van 6 dagen. Omdat het weeshuis van Marloes naar het berggebied "Langtang" is genoemd, wilden wij het Langtang Nationale Park en het dorpje Langtang Village graag bezoeken.
Langtang ligt hemelsbreed misschien nog geen 50 km verwijderd, het is een volle dag reizen met een bus en dat geeft meteen een indicatie omtrent het wegennet hier. We hadden gereserveerde zitplaatsen in een lokale bus, zo niet dan heb je kans dat je op een zak rijst in het gangpad mag zitten naast de kippen, of op het dak vervoerd wordt, of desnoods de hele dag staan in een bus die niet gebouwd is om de langere Europeanen te vervoeren. De wegen zijn er zo slecht dat het grootste deel stapvoets ging. We werden nog tegengehouden door de Maoisten, rebellen die van Nepal een communistische republiek willen maken en wij moesten 100 roepies per persoon per dag afdragen aan hun kas. Betaal je niet, dan word je teruggestuurd, zo simpel gaat het hier. En als je nu denkt dat het leger of de politie hiertegen optreedt heb je het mis, want de tafel met de Maoisten eraan, duidelijk herkenbaar aan hun grote rode sjerp met tekst en grote ster, zie je al van verre zitten, maar niemand doet iets ertegen.
Later werd de weg zo slecht, er waren nog niet zo lang geleden aardverschuivingen geweest en de grond met puin was nog niet "vast" gereden en alle passagiers op het dak en alle staande passagiers in de bus moesten de bus verlaten en lopend het probleemdeel afleggen. De weg was zo slecht dat men het zwaartepunt van de bus zo laag mogelijk wilde houden. De afgrond naast je ging echt meer dan vijfhonderd meters recht naar beneden en dat was voldoende om Elly schrik aan te jagen.
Na de eerste nacht in een hotelletjedoorgebracht te hebben vertrokken we al vroeg op tocht. Ook deze "paden" meestal nog geen meter breed, soms maar 30-40 cm, steil, glad of uitsluitend rotsblokken, lopen zeer vaak direct naast diepe afgronden, dus je moet hier geen hoogtevrees kennen. Het gebied is wel aantrekkelijk voor bepaalde liefhebbers. De marihuana groeit hier namelijk volop en in het wild. De tweede avond in de bergen in een lodge geslapen. De wanden zijn van hout van maximaal 5 mm dikte met wat scheuren en spleten, dus privacy volop. Maar de lodge was gezellig, was ook heerlijk warm want al het eten wordt ook op houtvuur klaargemaakt en je komt onderweg regelmatig dezelfde mensen tegen die dezelfde trekking doen, dus 's avonds nog gezellig wat drinken en praten. Voor het vinden van het toilet in de donkerte hadden we een lamp gekocht die je met een band om het hoofd bond. Zo kon je alles goed in het gat zien verdwijnen. De eerste dag was niet makkelijk, het pad was echt moeilijk, bijna 1.000 meter hoogteverschil overbrugen, veel steile hellingen, dan weer afdalingen en dan weer verder omhoog. De dag erop naar Langtang Village gelopen, ligt op ruim 3.500 meter hoogte, dus weer eens ruim 1.000 meter hoogte verschil overbruggen en het pad bestond weer grotendeels uit rotsblokken en dat met bepakking op je rug, dus weer absoluut geen makkie. Ik was vastbesloten om Langtang Village te bezoeken, omdat het weeshuis die naam heeft, maar als 64 jarige, insuline afhankelijke diabeet was ik in Langtang Village ook vastbesloten deze trip niet nog eens over te doen want ook de ijle lucht maakt het niet makkelijk en ik moest toch regelmatig even stoppen om mijn hartslag weer normaal te krijgen. In Langtang Village was het bovendien berekoud, is boven de 3500 meter en het is al november en ik kreeg stijve vingers bij het kaarten. Terug ging het voor mij een stuk makkelijker, alleen Elly heeft bij het afdalen problemen met haar knieeen, maar we hebben het gehaald, om daarna weer die zelfde slechte weg terug te reizen. Maar je ziet natuurlijk wel veel van het land op deze manier. Alleen de dag erna, hadden we toch een spierpijn, niet normaal meer.
Als je zo door dit land trekt, realiseer je je pas hoe arm dit land is, alles maar dan ook alles wat je als welvaart kan bestempelen, zelfs primaire dingen als voedsel, moet allemaal door mensen op de rug naar boven worden gedragen. De dragers hebben lasten van vaak boven de 50 kg op de rug en sjouwen dat met een band om hun hoofd naar boven. Zal vast niet goed voor de nekwervels zijn en dit harde leven verklaart misschien ook de lage levensverwachting. Boven groeit niet zoveel eetbaars op die hoogte, alleen veel yaks, die dan voor vlees, wol en melk zorgen, maar dan houdt het ook op. Wanneer hier geen toeristen komen, zou het voor de lokale bevolking een doffe ellende zijn. Als we het gewild hadden zou het weeshuis overvol geweest zijn. Regelmatig kregen we vragen of we kinderen alsjeblieft in Kathmandu wilden laten wonen en ze daar school laten bezoeken.

Terug in Kathmandu werden we door de gids op Belgische friet getracteerd. Een Belgische vrouw woonde ruim 5 jaren in Kathmandu, waarna ze van haar Nepalese man scheidde en hij de patatzaak voortzette. Smaakte goed!

Terug naar Ram van Yeti House, die Marloes erg goed kent en die ook voor ons de trekking de trekking organiseerde en wie zat daar? SINT NICOLAAS.
Vorig jaar heeft Marloes samen met Henk Molhuyzen, een Nederlander die ook een weeshuis hier heeft, voor hun kinderen een Sint Nicolaasfeest georganiseerd, overigens totaal onbekend hier. Ze zagen hier in Thamel een man rondlopen met lange witte haren en een witte baard. Bleek toevallig een Hollander te zijn, hem gevraagd en ja hoor hij was bereid voor Sint Nicolaas te spelen. Ik had toen nog CD's met Sinterklaasliedjes opgestuurd en rode mantels zijn er genoeg in Nepal, dus het werd een zeer geslaagd Sint Nicolaasfeest.
Gisterenavond hebben we met de Sint en zijn vriendin gezellig wat gedronken en gebabbeld en morgenmiddag zien we elkaar weer en laten we hem het weeshuis zien. We zullen ook proberen hem te strikken als Kerstman, want ze blijven tot in januari. We hebben nog een opblaasbare kerstboom en wat kerstklokken en Marjolijn is in het weeshuis met de Kerst, dus ze kan wat lametta, slingers of sneeuwspray enz. meenemen. Kerst kent men ook niet hier, gros van de bevolking is Hindoe en de rest is Bhoeddist, maar ze kennen het verschijnsel natuurlijk wel van plaatjes of zo.

HULPVRAAG
Het weeshuis is volledig afhankelijk van donateurs. Wilt u, of anderen in uw omgeving, het weeshuis steunen, dan wordt u vriendelijk verzocht uw bijdrage over te maken naar rekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel. Eenmalige bijdragen zijn meer dan welkom, maandelijkse donaties zijn een garantie voor de continuiteit van ons weeshuis. M.u.v. bankkosten i.v.m. buitenlandse betalingen en de jaarlijkse contributie aan Kamer van Koophandel (26 euro) gaan alle baten voor de volle 100% naar het weeshuis. Alle overige kosten, inclusief reis- en verblijfkosten worden volledig uit eigen middelen betaald.
Bij voorbaat hartelijk dank voor jullie steun.