MAANDVERSLAG APRIL 2007
EINDRAPPORTCIJFERS
Het Nepalese nieuwe jaar 2064 begon op 14 april 2007, dus dat betekende ook dat begin april de cijfers van het eindrapport van het vorig schooljaar bekend waren en die waren zonder uitzondering uitstekend. VIJF kinderen waren de nummer 1 van hun klas en één van hen, Sagar, had het allerhoogste % van de school, 98,8%. Iedereen van harte gefeliciteerd met dit succes.
Voor alle vakken krijgen de kinderen een apart cijfer en daarna wordt daaruit een percentage als totale score berekend, van 0% tot het maximum van 100%
Aayusha, 91% en 1e van haar klas.
Aasha, 82% en 11e van haar klas.
Sonam, 91,4% en 1e van zijn klas.
Melina, 86% en 6e van haar klas.
Sanu,92,1% en 4e van haar klas
Mahesh, 92,2% en 3e van zijn klas
Kanchan, 82,7% en 6e van haar klas
Sagar, 98,8%, 1e van zijn klas en ook de absolute topper van de school
Megh, 93,6% en 4e van zijn klas
Sabi, 84,7% en 8e van haar klas
Jyoti, 94,5% en 5e van haar klas
Sukra, 78% en 13e van zijn klas
Amrita, 94,7% en 1e van haar klas
Ramesh, 88,6% en 7e van zijn klas
Mamata, 82,4% en 9e van haar klas
Somrami, 92,9% en 2e van haar klas
Aamush, 97,2% en 1e van zijn klas
Yohan, 81,8% en 11e van zijn klas
Sanam,82,7% en 7e van haar klas
Aayuk, 89,7% en 3e van zijn klas
Mana, 87,9% en 4e van zijn klas
Mana heeft gevraagd een klas over te slaan en dat is toegestaan op voorwaarde dat hij extra zijn best doet in het nieuwe schooljaar.
De kinderen van onze medewerkers die sinds november 2006 ook de school op onze kosten bezoeken, hebben het er veel slechter van afgebracht. Onze kinderen hebben een extra studie uurtje thuis voordat ze naar school gaan en een extra studie uurtje na schooltijd en waarschijnlijk deze kinderen niet omdat hun moeders niet kunnen lezen/schrijven.
Janak gaat onderzoeken wat er gedaan kan worden om deze kinderen beter te laten presteren op school.
Ashok, zoon van Pandu, de in november 2006 overleden kok, 39%
Umesh, dochter van Parvati, een van onze Didi’s, 34%
Deepa, dochter van Parvati, een van onze Didi’s, 44,5%
Dinesh, zoon van Parvati, een van onze Didi’s, 25,5%
Besloten is om Umesh en Dinesh de klas over te laten doen.
INTRODUCTIE VRIJWILLIGSTERS
Op 8 april landde Tamara van Lierop uit Reusel, na een 26 uur durende reis, op Kathmandu Airport, waar ze werd opgewacht door Janak.
Tamara is eindejaarsstudente Sociale Pedagogische Hulpverlening aan de Fontys Hogeschool te Eindhoven, dezelfde studie die ik in 2004 heb afgerond. Tamara gaat in Langtang Children Home haar afstudeerproject maken. Tamara zal in haar scriptie vooral aandacht schenken aan het tonen en verwerken van emoties en gevoelens bij kinderen.
Tamara was lid van het projectteam binnen de Fontys Hogeschool wat eind 2006 een sponsoractie opstartte. Tamara blijft 2 maanden in het weeshuis en hoopt in juni 2007 af te studeren.
Op 27 april landde Maartje van Vugt uit Eindhoven en nu duurde de trip 27 uur en Maartje werd natuurlijk opgewacht door Tamara.
Maartje studeerde in 2006 af, dezelfde studierichting en dezelfde Fontys Hogeschool. Omdat het aanbod van studenten voor het Langtang Children Home afstudeer project toen erg groot was, moest Maartje een ander project kiezen, maar nam zich voor toch mijn weeshuis in 2007 te gaan bezoeken. Maartje blijft ongeveer een maand in mijn weeshuis en reist dan verder door de landen van zuid-oost Azië.
VERSLAG VAN TAMARA VAN LIEROP
Na de begroeting door Janak op het vliegveld, gaan we met een taxi naar het weeshuis. Een eerste ontmoeting met Nepal die ik niet snel zal vergeten. Het verkeer is één grote chaos. Fietsers, brommers, auto’s, bussen, motoren, voetgangers, alles loopt en rijdt door elkaar heen. Rechts of links inhalen? Geen enkel probleem. Toeteren, bellen, schreeuwen, niets is te gek en een stank van uitlaatgassen komt je tegemoet, maar niemand maakt zich er druk over.
Wat een armoede, bedelaars enz. Ik was blij dat ik in Langtang Children Home aankwam.
Daar begroeten 21 vrolijke kindergezichten mij met “Namaste”, een Nepalese groet, waarbij je beide handpalmen voor je borst tegen elkaar drukt en tegelijkertijd je hoofd buigt. En ik was de taxi rit al snel vergeten.
Ik wist dat je je schoenen uit moest doen bij het betreden van het huis en dat kon je niet gemakkelijk vergeten, want er stonden wel 100 schoenen buiten.
De eerste week hadden de kinderen vrij, einde schooljaar, dus er was genoeg tijd om elkaar te leren kennen en spelletjes te doen.
Het is zo mooi te zien hoe de kinderen zich kunnen vermaken met kleine dingen en echt lol met elkaar hebben! Heerlijk gewoon….
Had voor de kinderen peperkoek uit Holland meegenomen, ze vonden het erg lekker.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit 21 van zulke kinderen bij elkaar heb gezien, beleefd, lief, behulpzaam, echt onvoorstelbaar.
De eerste keer dat ik bhal dhaat at, het standaard Nepalese menu voor ontbijt zowel als diner, witte rijst met linzensoep, groente, soms wat aardappelen en vlees, was ik echt geschokt.De kinderen eten dit nl met hun handen! Ik wist niet wat ik zag, maar ik doe het nu zelf ook. Kwestie van aanpassen, toch?
Gelukkig maken de Didi’s, dames die voor de huishoudelijke dienst zorgen, na een paar dagen al een lekker eitje voor me met boterhammen.
De Didi’s zijn geweldig.Ze verstaan me niet, maar lachen de hele dag voor je klaar, ze houden het huis schoon, doen de was en bereiden het eten. Niets is ze teveel.
Aan één ding zal ik nooit wennen, de mensen spugen en rochelen hier overal, op straat, in restaurants, echt overal en ook in het bijzijn van anderen en de enige die daarvan opkijkt,,,,ben ik.
Mijn maag moest toch wel aan al die veranderingen wennen, want ben een paar dagen goed ziek geweest en kon geen eten binnenhouden.
Natuurlijk allerlei belangrijke punten bezocht, Durbar Square, Pashupatinath, achterop de motor van de broer van Janak in dat chaotische verkeer.
Zaterdag 14 april vierde Nepal het nieuwe jaar 2064. Omdat mijn maag nogal van streek was, heb ik er niet bewust aan deelgenomen.
De kinderen kregen van Janak een tika op hun voorhoofd , hij zegende ze en wenste ze een lang en gelukkig leven. Er werd weer volop gedanst, er was wat snoep en limonade en als feestmaaltijd geitenvlees met gepelde rijst. De kinderen hadden een nieuwjaarskaart gemaakt voor Janak en Pushpa en zongen één voor één een Nieuwjaarslied voor ze. De huiskamer was versierd met bloemetjes en ballonnen en het was dus een echte feestelijke dag.
Dinsdag 17 april was het Moederdag. Is hier een festival en de kinderen zijn dan vrij van school. Janak had mij uitgenodigd deze dag bij zijn ouders te vieren. Bij binnenkomst zitten vader en moeder op de grond met voor ze een kaars, bloemen, water en allerlei etenswaren. Om de beurt gaat elk kind voor hun ouders zitten, gooit een paar druppels water over ze heen en plaatst vervolgens een tika op hun voorhoofd. Vervolgens wordt aan de moeder een ei, een drankje en een cadeau gegeven, ieder afzonderlijk. Tot slot buigt men voor de ouders en bedanken hiermee de ouders voor alles en tonen zo hun respect.
De ouders geven vervolgens hun zegen aan het kind door hun handen op de hoofden van hun kinderen te leggen.
Na deze ceremonie gaan we eten en krijg ik ook nog een tika.
Mijn eerste schooldag liep anders dan gepland. Ik had gedacht een dagje mee te kunnen draaien om er zo een beetje in te geraken, maar ik werd in het diepe gegooid.
Werd meteen voor de klas gezet om een Engelse les te geven. Daar stond ik dan, totaal onvoorbereid, met een boek in mijn handen, maar ik heb er toch maar geprobeerd het beste van te maken en hoewel in het begin wat onwennig,viel het uiteindelijk best mee en was het ook een goed leerproces voor mij.
Aan het onderwijs hier kan nog veel verbeterd worden. Voor kinderen die niet bij kunnen blijven is geen tijd voor extra aandacht, want de keerkracht gaat gewoon verder met de lesstof..De kinderen van Langtang Children Home don het overigens erg goed, maar werken hier hard voor!
Ze gaan 6 dagen per week naar school en besteden voor en na schooltijd minimaal 1 uur aan hun huiswerk en worden super goed begeleid door Janak en Pushpa.
Omdat alle kinderen zulke goede rapportcijfers hadden, had Marloes met Janak afgesproken dat ze op schoolreisje mochten.
Vrijdag de 20e moesten we om 5 uur op, want om 6 uur vertrok de bus, want het was wel 2 uren rijden naar de plek van de picknick. Gezellig met de bus, dacht ik, maar ik ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest! Smalle, slechte en onoverzichtelijke wegen, overal verkeer, langs diepe ravijnen, iedereen haalt elkaar in en liefst nog net voor de bocht..
En ja hoor, na een half uur was het raak. Een motorrijder haalde de bus in en knalde op de tegenligger en vervolgens tegen onze bus. Iedereen gilde natuurlijk. Van de motor was niet veel over, maar de motorrijder strompelde weer overeind. Wat hij had is mij niet bekend, want het verkeer was zo druk, dus de bus reed kort daarna door.
De tocht ging in zuidelijke richting naar de omgeving van Pharping, de kronkels en bochten
van de Bagmati rivier volgend, door één van de beroemdste natuurgebieden, de Chobhar kloof.
De plek was zeker de moeite waard, prachtige natuur, diverse tempels en veel speelruimte voor de kinderen. Na alles uitgepakt en geïnstalleerd te hebben, beginnen de Didi’s met de voorbereidingen voor het eten, natuurlijk weer bhal dhaat.
Ik maak wat boswandelingen met de kinderen en we bezoeken wat tempels. De kinderen vermaken zich prima. Ze dansen, spelen bij het water, klimmen in bomen en maken veel boswandelingen. ’s Middags zijn we nog getuige van een huwelijk. Heel apart om een keer mee te maken. Wat een rituelen allemaal.
Ontmoet ook nog 2 Canadezen, we praten wat en ze vertellen dat in de tempels die we ’s morgens bezocht hebben, geiten worden geslacht. Heb nog nooit zoiets vies gezien. Overal bloed en de mensen betreden de tempel met blote voeten en lopen door het bloed heen, Ben weer snel teruggegaan.
Om 17.00 uur, na wederom dhal bhaat gegeten te hebben, terug naar huis. Ik werd uitgenodigd boven op het dak van de bus plaats te nemen om zo van het uitzicht te genieten. In eerste instantie durfde ik niet, maar heb mijn angsten toch overwonnen
Het uitzicht was inderdaad prachtig, maar wat heb ik afgegild!
Wat een dagje, maar ondanks mijn angsten echt super gaaf!
Zaterdag de 21e naar de verjaardag van een oom van Janak geweest. Na lekker gegeten te hebben komt om 15.00 uur Ram (eigenaar Yeti Guest House en goede vriend van Marloes) me ophalen, want die nacht slaap ik in zijn Guest House omdat ik morgen om 05.30 al op moet vanwege mijn helikoptervlucht! Maar eerst vanavond nog gezellig met 2 Engelse meiden eten.
Besluit echter eerst nog te gaan internetten en het begint zo ontzettend hard te gieten, dat ik nog even in het internetcafé blijf wachten en dan is het donker en loop ik de verkeerde kant uit en verdwaal. Iedereen stuurt me een andere kant op en ik loop tot aan mijn enkels in het water. Gelukkig ontmoet ik een aardige Nepalees, die de weg voor me uittekent
Maar daarna toch nog gezellig met de Engelse meiden wezen eten.
Zondag bracht Ram me naar het vliegveld en helaas na een uurtje was de vlucht alweer voorbij, erg kort en vrij prijzig, maar zeker de moeite waard met al die hoge bergtoppen van de Himalaya..
Ram haalt me ook weer van het vliegveld op en samen bezoeken we de stoepa van Boudha, de grootste stoepa van Nepal.
Melina is haar eerste tandje kwijt en is super blij. Was wel eerst even huilen, maar was van korte duur
VERSLAG VAN MAARTJE VAN VUGT
Na een reis van 27 uur op de 27e april in Kathmandu aangekomen en werd opgehaald door Tamara. Mijn eerste rit in Nepal was hobbelig en ik heb nog nooit zo’n chaotisch verkeer gezien. Ben blij dat ik mijn rijbewijs niet bij me heb.
In het weeshuis aangekomen lagen alle kinderen al in bed, maar ze kwamen er gauw uit om mij met “Namaste” te begroeten. Wat een lieve schattige kindjes, eigenlijk iets te beleefd, maar ze zullen wel snel losser worden. Volgende dag de toerist uitgehangen in Thamel.Wat een lage prijzen! Heb nog wat last van heimwee, maar dat zal hopelijk wel snel overgaan.
Gisterenavond de 28e april naar het Koninginnefeest geweest van de ambassade. Samen met Tamara en nog 3 anderen in een hele kleine taxi naar Patan, was gelukkig niet zo ver. Werd gevierd in een resort, alles versierd met Nederlandse vlaggen en ballonnen. Heel leuk om zoveel Nederlanders in Nepal te zien. Er was muziek, het volkslied werd gespeeld, er was haring, kaas, bitterballen, kipsaté, drankjes enz. en …alles gratis. Kortom een hele gezellige avond
Ik ga op school muziekles geven en individuele begeleiding aan die kinderen die dat nodig hebben en natuurlijk veel spelletjes met de kinderen op hun enige vrije dag van school (zaterdag) doen.
BEZOEKERS.
Deze maand mochten wij voor de 2e keer Anton en Coby Keetels uit Sprang Capelle begroeten. Zij waren al eind maart geweest om kleding te brengen, maar na hun trektocht door het Annapurna gebied, kwamen ze nog op school langs en zijn met de kinderen meegelopen naar huis en hebben daar ook met de kinderen dahl bhaat gegeten. Terug in Nederland kwamen ze nog enthousiast verslag uitbrengen en een CD vol met foto’s afgeven.
Een paar dagen eerder kwamen Lenneke en Thomas Vink op bezoek. Wij kennen elkaar niet, ik weet alleen dat ze ten noorden van Arnhem wonen, maar we hadden contact via internet met elkaar en ik had ze uitgenodigd het huis en school te bezoeken en een routebeschrijving toegestuurd. Zij waren al sinds begin april aan het rondtrekken in Nepal en bezochten de 25e het weeshuis en gingen mee naar school. Ze vonden het erg leuk.
DE ALLERLAATSTE LOODJES
Mijn buik wordt dikker en dikker, maar mijn eigen eerste kindje is er nog niet. Verwacht het wel voor eind mei.
Groetjes en tot volgende maand,
MARLOES TWILT
EINDRAPPORTCIJFERS
Het Nepalese nieuwe jaar 2064 begon op 14 april 2007, dus dat betekende ook dat begin april de cijfers van het eindrapport van het vorig schooljaar bekend waren en die waren zonder uitzondering uitstekend. VIJF kinderen waren de nummer 1 van hun klas en één van hen, Sagar, had het allerhoogste % van de school, 98,8%. Iedereen van harte gefeliciteerd met dit succes.
Voor alle vakken krijgen de kinderen een apart cijfer en daarna wordt daaruit een percentage als totale score berekend, van 0% tot het maximum van 100%
Aayusha, 91% en 1e van haar klas.
Aasha, 82% en 11e van haar klas.
Sonam, 91,4% en 1e van zijn klas.
Melina, 86% en 6e van haar klas.
Sanu,92,1% en 4e van haar klas
Mahesh, 92,2% en 3e van zijn klas
Kanchan, 82,7% en 6e van haar klas
Sagar, 98,8%, 1e van zijn klas en ook de absolute topper van de school
Megh, 93,6% en 4e van zijn klas
Sabi, 84,7% en 8e van haar klas
Jyoti, 94,5% en 5e van haar klas
Sukra, 78% en 13e van zijn klas
Amrita, 94,7% en 1e van haar klas
Ramesh, 88,6% en 7e van zijn klas
Mamata, 82,4% en 9e van haar klas
Somrami, 92,9% en 2e van haar klas
Aamush, 97,2% en 1e van zijn klas
Yohan, 81,8% en 11e van zijn klas
Sanam,82,7% en 7e van haar klas
Aayuk, 89,7% en 3e van zijn klas
Mana, 87,9% en 4e van zijn klas
Mana heeft gevraagd een klas over te slaan en dat is toegestaan op voorwaarde dat hij extra zijn best doet in het nieuwe schooljaar.
De kinderen van onze medewerkers die sinds november 2006 ook de school op onze kosten bezoeken, hebben het er veel slechter van afgebracht. Onze kinderen hebben een extra studie uurtje thuis voordat ze naar school gaan en een extra studie uurtje na schooltijd en waarschijnlijk deze kinderen niet omdat hun moeders niet kunnen lezen/schrijven.
Janak gaat onderzoeken wat er gedaan kan worden om deze kinderen beter te laten presteren op school.
Ashok, zoon van Pandu, de in november 2006 overleden kok, 39%
Umesh, dochter van Parvati, een van onze Didi’s, 34%
Deepa, dochter van Parvati, een van onze Didi’s, 44,5%
Dinesh, zoon van Parvati, een van onze Didi’s, 25,5%
Besloten is om Umesh en Dinesh de klas over te laten doen.
INTRODUCTIE VRIJWILLIGSTERS
Op 8 april landde Tamara van Lierop uit Reusel, na een 26 uur durende reis, op Kathmandu Airport, waar ze werd opgewacht door Janak.
Tamara is eindejaarsstudente Sociale Pedagogische Hulpverlening aan de Fontys Hogeschool te Eindhoven, dezelfde studie die ik in 2004 heb afgerond. Tamara gaat in Langtang Children Home haar afstudeerproject maken. Tamara zal in haar scriptie vooral aandacht schenken aan het tonen en verwerken van emoties en gevoelens bij kinderen.
Tamara was lid van het projectteam binnen de Fontys Hogeschool wat eind 2006 een sponsoractie opstartte. Tamara blijft 2 maanden in het weeshuis en hoopt in juni 2007 af te studeren.
Op 27 april landde Maartje van Vugt uit Eindhoven en nu duurde de trip 27 uur en Maartje werd natuurlijk opgewacht door Tamara.
Maartje studeerde in 2006 af, dezelfde studierichting en dezelfde Fontys Hogeschool. Omdat het aanbod van studenten voor het Langtang Children Home afstudeer project toen erg groot was, moest Maartje een ander project kiezen, maar nam zich voor toch mijn weeshuis in 2007 te gaan bezoeken. Maartje blijft ongeveer een maand in mijn weeshuis en reist dan verder door de landen van zuid-oost Azië.
VERSLAG VAN TAMARA VAN LIEROP
Na de begroeting door Janak op het vliegveld, gaan we met een taxi naar het weeshuis. Een eerste ontmoeting met Nepal die ik niet snel zal vergeten. Het verkeer is één grote chaos. Fietsers, brommers, auto’s, bussen, motoren, voetgangers, alles loopt en rijdt door elkaar heen. Rechts of links inhalen? Geen enkel probleem. Toeteren, bellen, schreeuwen, niets is te gek en een stank van uitlaatgassen komt je tegemoet, maar niemand maakt zich er druk over.
Wat een armoede, bedelaars enz. Ik was blij dat ik in Langtang Children Home aankwam.
Daar begroeten 21 vrolijke kindergezichten mij met “Namaste”, een Nepalese groet, waarbij je beide handpalmen voor je borst tegen elkaar drukt en tegelijkertijd je hoofd buigt. En ik was de taxi rit al snel vergeten.
Ik wist dat je je schoenen uit moest doen bij het betreden van het huis en dat kon je niet gemakkelijk vergeten, want er stonden wel 100 schoenen buiten.
De eerste week hadden de kinderen vrij, einde schooljaar, dus er was genoeg tijd om elkaar te leren kennen en spelletjes te doen.
Het is zo mooi te zien hoe de kinderen zich kunnen vermaken met kleine dingen en echt lol met elkaar hebben! Heerlijk gewoon….
Had voor de kinderen peperkoek uit Holland meegenomen, ze vonden het erg lekker.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik nog nooit 21 van zulke kinderen bij elkaar heb gezien, beleefd, lief, behulpzaam, echt onvoorstelbaar.
De eerste keer dat ik bhal dhaat at, het standaard Nepalese menu voor ontbijt zowel als diner, witte rijst met linzensoep, groente, soms wat aardappelen en vlees, was ik echt geschokt.De kinderen eten dit nl met hun handen! Ik wist niet wat ik zag, maar ik doe het nu zelf ook. Kwestie van aanpassen, toch?
Gelukkig maken de Didi’s, dames die voor de huishoudelijke dienst zorgen, na een paar dagen al een lekker eitje voor me met boterhammen.
De Didi’s zijn geweldig.Ze verstaan me niet, maar lachen de hele dag voor je klaar, ze houden het huis schoon, doen de was en bereiden het eten. Niets is ze teveel.
Aan één ding zal ik nooit wennen, de mensen spugen en rochelen hier overal, op straat, in restaurants, echt overal en ook in het bijzijn van anderen en de enige die daarvan opkijkt,,,,ben ik.
Mijn maag moest toch wel aan al die veranderingen wennen, want ben een paar dagen goed ziek geweest en kon geen eten binnenhouden.
Natuurlijk allerlei belangrijke punten bezocht, Durbar Square, Pashupatinath, achterop de motor van de broer van Janak in dat chaotische verkeer.
Zaterdag 14 april vierde Nepal het nieuwe jaar 2064. Omdat mijn maag nogal van streek was, heb ik er niet bewust aan deelgenomen.
De kinderen kregen van Janak een tika op hun voorhoofd , hij zegende ze en wenste ze een lang en gelukkig leven. Er werd weer volop gedanst, er was wat snoep en limonade en als feestmaaltijd geitenvlees met gepelde rijst. De kinderen hadden een nieuwjaarskaart gemaakt voor Janak en Pushpa en zongen één voor één een Nieuwjaarslied voor ze. De huiskamer was versierd met bloemetjes en ballonnen en het was dus een echte feestelijke dag.
Dinsdag 17 april was het Moederdag. Is hier een festival en de kinderen zijn dan vrij van school. Janak had mij uitgenodigd deze dag bij zijn ouders te vieren. Bij binnenkomst zitten vader en moeder op de grond met voor ze een kaars, bloemen, water en allerlei etenswaren. Om de beurt gaat elk kind voor hun ouders zitten, gooit een paar druppels water over ze heen en plaatst vervolgens een tika op hun voorhoofd. Vervolgens wordt aan de moeder een ei, een drankje en een cadeau gegeven, ieder afzonderlijk. Tot slot buigt men voor de ouders en bedanken hiermee de ouders voor alles en tonen zo hun respect.
De ouders geven vervolgens hun zegen aan het kind door hun handen op de hoofden van hun kinderen te leggen.
Na deze ceremonie gaan we eten en krijg ik ook nog een tika.
Mijn eerste schooldag liep anders dan gepland. Ik had gedacht een dagje mee te kunnen draaien om er zo een beetje in te geraken, maar ik werd in het diepe gegooid.
Werd meteen voor de klas gezet om een Engelse les te geven. Daar stond ik dan, totaal onvoorbereid, met een boek in mijn handen, maar ik heb er toch maar geprobeerd het beste van te maken en hoewel in het begin wat onwennig,viel het uiteindelijk best mee en was het ook een goed leerproces voor mij.
Aan het onderwijs hier kan nog veel verbeterd worden. Voor kinderen die niet bij kunnen blijven is geen tijd voor extra aandacht, want de keerkracht gaat gewoon verder met de lesstof..De kinderen van Langtang Children Home don het overigens erg goed, maar werken hier hard voor!
Ze gaan 6 dagen per week naar school en besteden voor en na schooltijd minimaal 1 uur aan hun huiswerk en worden super goed begeleid door Janak en Pushpa.
Omdat alle kinderen zulke goede rapportcijfers hadden, had Marloes met Janak afgesproken dat ze op schoolreisje mochten.
Vrijdag de 20e moesten we om 5 uur op, want om 6 uur vertrok de bus, want het was wel 2 uren rijden naar de plek van de picknick. Gezellig met de bus, dacht ik, maar ik ben nog nooit in mijn leven zo bang geweest! Smalle, slechte en onoverzichtelijke wegen, overal verkeer, langs diepe ravijnen, iedereen haalt elkaar in en liefst nog net voor de bocht..
En ja hoor, na een half uur was het raak. Een motorrijder haalde de bus in en knalde op de tegenligger en vervolgens tegen onze bus. Iedereen gilde natuurlijk. Van de motor was niet veel over, maar de motorrijder strompelde weer overeind. Wat hij had is mij niet bekend, want het verkeer was zo druk, dus de bus reed kort daarna door.
De tocht ging in zuidelijke richting naar de omgeving van Pharping, de kronkels en bochten
van de Bagmati rivier volgend, door één van de beroemdste natuurgebieden, de Chobhar kloof.
De plek was zeker de moeite waard, prachtige natuur, diverse tempels en veel speelruimte voor de kinderen. Na alles uitgepakt en geïnstalleerd te hebben, beginnen de Didi’s met de voorbereidingen voor het eten, natuurlijk weer bhal dhaat.
Ik maak wat boswandelingen met de kinderen en we bezoeken wat tempels. De kinderen vermaken zich prima. Ze dansen, spelen bij het water, klimmen in bomen en maken veel boswandelingen. ’s Middags zijn we nog getuige van een huwelijk. Heel apart om een keer mee te maken. Wat een rituelen allemaal.
Ontmoet ook nog 2 Canadezen, we praten wat en ze vertellen dat in de tempels die we ’s morgens bezocht hebben, geiten worden geslacht. Heb nog nooit zoiets vies gezien. Overal bloed en de mensen betreden de tempel met blote voeten en lopen door het bloed heen, Ben weer snel teruggegaan.
Om 17.00 uur, na wederom dhal bhaat gegeten te hebben, terug naar huis. Ik werd uitgenodigd boven op het dak van de bus plaats te nemen om zo van het uitzicht te genieten. In eerste instantie durfde ik niet, maar heb mijn angsten toch overwonnen
Het uitzicht was inderdaad prachtig, maar wat heb ik afgegild!
Wat een dagje, maar ondanks mijn angsten echt super gaaf!
Zaterdag de 21e naar de verjaardag van een oom van Janak geweest. Na lekker gegeten te hebben komt om 15.00 uur Ram (eigenaar Yeti Guest House en goede vriend van Marloes) me ophalen, want die nacht slaap ik in zijn Guest House omdat ik morgen om 05.30 al op moet vanwege mijn helikoptervlucht! Maar eerst vanavond nog gezellig met 2 Engelse meiden eten.
Besluit echter eerst nog te gaan internetten en het begint zo ontzettend hard te gieten, dat ik nog even in het internetcafé blijf wachten en dan is het donker en loop ik de verkeerde kant uit en verdwaal. Iedereen stuurt me een andere kant op en ik loop tot aan mijn enkels in het water. Gelukkig ontmoet ik een aardige Nepalees, die de weg voor me uittekent
Maar daarna toch nog gezellig met de Engelse meiden wezen eten.
Zondag bracht Ram me naar het vliegveld en helaas na een uurtje was de vlucht alweer voorbij, erg kort en vrij prijzig, maar zeker de moeite waard met al die hoge bergtoppen van de Himalaya..
Ram haalt me ook weer van het vliegveld op en samen bezoeken we de stoepa van Boudha, de grootste stoepa van Nepal.
Melina is haar eerste tandje kwijt en is super blij. Was wel eerst even huilen, maar was van korte duur
VERSLAG VAN MAARTJE VAN VUGT
Na een reis van 27 uur op de 27e april in Kathmandu aangekomen en werd opgehaald door Tamara. Mijn eerste rit in Nepal was hobbelig en ik heb nog nooit zo’n chaotisch verkeer gezien. Ben blij dat ik mijn rijbewijs niet bij me heb.
In het weeshuis aangekomen lagen alle kinderen al in bed, maar ze kwamen er gauw uit om mij met “Namaste” te begroeten. Wat een lieve schattige kindjes, eigenlijk iets te beleefd, maar ze zullen wel snel losser worden. Volgende dag de toerist uitgehangen in Thamel.Wat een lage prijzen! Heb nog wat last van heimwee, maar dat zal hopelijk wel snel overgaan.
Gisterenavond de 28e april naar het Koninginnefeest geweest van de ambassade. Samen met Tamara en nog 3 anderen in een hele kleine taxi naar Patan, was gelukkig niet zo ver. Werd gevierd in een resort, alles versierd met Nederlandse vlaggen en ballonnen. Heel leuk om zoveel Nederlanders in Nepal te zien. Er was muziek, het volkslied werd gespeeld, er was haring, kaas, bitterballen, kipsaté, drankjes enz. en …alles gratis. Kortom een hele gezellige avond
Ik ga op school muziekles geven en individuele begeleiding aan die kinderen die dat nodig hebben en natuurlijk veel spelletjes met de kinderen op hun enige vrije dag van school (zaterdag) doen.
BEZOEKERS.
Deze maand mochten wij voor de 2e keer Anton en Coby Keetels uit Sprang Capelle begroeten. Zij waren al eind maart geweest om kleding te brengen, maar na hun trektocht door het Annapurna gebied, kwamen ze nog op school langs en zijn met de kinderen meegelopen naar huis en hebben daar ook met de kinderen dahl bhaat gegeten. Terug in Nederland kwamen ze nog enthousiast verslag uitbrengen en een CD vol met foto’s afgeven.
Een paar dagen eerder kwamen Lenneke en Thomas Vink op bezoek. Wij kennen elkaar niet, ik weet alleen dat ze ten noorden van Arnhem wonen, maar we hadden contact via internet met elkaar en ik had ze uitgenodigd het huis en school te bezoeken en een routebeschrijving toegestuurd. Zij waren al sinds begin april aan het rondtrekken in Nepal en bezochten de 25e het weeshuis en gingen mee naar school. Ze vonden het erg leuk.
DE ALLERLAATSTE LOODJES
Mijn buik wordt dikker en dikker, maar mijn eigen eerste kindje is er nog niet. Verwacht het wel voor eind mei.
Groetjes en tot volgende maand,
MARLOES TWILT
posted by Marloes at 05:37
