Maandverslag Mei 2007
MIJN EERSTE EIGEN KINDJE
Voor mijzelf was de belangrijkste gebeurtenis van de maand mei 2007 de geboorte van onze dochter Dawn op 23 mei 2007.
Dawn betekent “dageraad” of “lichter worden” en Dawn deed haar naam eer aan want ze is ’s morgens om 6 uur geboren.
Alles gaat gelukkig uitstekend en met mijn partner Erik vormen we nu een echt gezinnetje.
POLITIEKE SITUATIE
Het rommelt nog steeds in Nepal. Allerlei bevolkingsgroepen in het zuiden en oosten voelen zich nog steeds achtergesteld en ook de Maoïsten roeren zich weer. Regelmatig demonstraties in Kathmandu en stakingen over het hele land verspreid, waardoor ook weinig verkeer mogelijk, maar dat was op zich niet zo’n probleem want er was toch geen benzine praktisch meer te koop. India, de toeleverancier van olie en benzine had de kraan met 40% dichtgedraaid, omdat de Nepalese regering de olierekeningen niet betaalde. Bijkomende problemen zijn dan wel dat er dan ook een tekort aan kookgas is en door alle stakingen en logistieke problemen de prijzen van voeding enz weer de hoogte ingaan.
De Maoïsten hebben zich nu ook in de onderwijssector genesteld, met als gevolg hoge looneisen (boven de 10%), speciale clausules in de arbeidsvoorwaarden van leerkrachten, waardoor ontslag praktisch niet meer mogelijk is enz. Uiteindelijk werden alle scholen van heel Nepal gesloten gedurende ruim 10 dagen. Problemen natuurlijk nog niet opgelost, alleen een probleem erbij gekomen, wel/niet doorbetalen van salarissen, wel/niet betalen van schoolgelden gedurende de dagen dat de scholen gesloten moesten zijn.
De geplande verkiezingen in juni zijn intussen uitgesteld tot de 3e week in november dit jaar, dus de interim regering met circa 25% Maoïsten blijft in ieder geval tot zolang aan. Of de verkiezingen dan doorgaan is nog steeds een vraag, want de Maoïsten zijn vastbesloten elke verkiezing te boycotten zolang de monarchie nog bestaat, m.a.w. de onrust blijft gewoon bestaan..
VERSLAG VAN VRIJWILLIGSTERS TAMARA VAN LIEROP EN MAARTJE VAN VUGT
Helaas was Maartje in het begin van haar vrijwilligersperiode ziek. Snuffen, puffen, koorts, keelontsteking en ontstoken voorholtes, maar toch zoveel mogelijk meegedaan.
Maartje vindt Nepal een paradijsje, want …..alles is zo goedkoop hier zegt ze. Een nadeel is wel volgens haar dat de Nepalezen allemaal en overal zo luid rochelen en spugen.
Druk pratend en lopend vanuit Thamel zijn Tamara en Maartje waarschijnlijk achtervolgd door een man en net voordat ze de hoek omslaan naar school, slaat hij toe. Man probeert tas van de schouder van Tamara te rukken, maar van schrik trekt Tamara hard terug en man rent weg. Gelukkig maar, want de tas zat vol met geld, waardepapieren, bankpas, paspoort, camera enz. Een goede les, neem alleen mee wat je nodig hebt als je de straat op gaat. Niet dat het gevaarlijk is, maar wanneer de Nepalezen al die rijkdommen zien waar wij mee over straat lopen, denkt men allicht dat zij toch ook wel een aandeel in die rijkdom mogen hebben.
Beide meiden zijn met Pushpa naar een kleding/stoffenzaak gegaan, met honderden verschillende stoffen. Uiteindelijk kregen de meiden door dat het niet gebruikelijk is om werkelijk alles uit te proberen, dus na ruim 30 minuten zoeken hadden beiden toch een kurta naar hun zin gevonden.
Natuurlijk ook weer een spelletjesochtend georganiseerd. Alle kinderen werden in groepen verdeeld en een competitie werd gepland, maar dat werd misschien niet goed uitgelegd. Alle kinderen waren fanatiek bezig, maar dat je sneller moest zijn dan het andere team, dat had niet iedereen begrepen. Maar het was een gezellige ochtend spijkerpoepen, snoephappen, estafette met lepel en ui, lege flessen omgooien enz.
Tussendoor zijn Tamara en Maartje nog 3 dagen op safari naar Chitwan geweest.
Huu (verkort) verslag:
Zes uur met de bus en toen werden we met een jeep naar het hotel gebracht. We keken onze ogen uit, primitieve rieten hutjes, geiten en koeien voor de deur, maar wat een rust, geen verkeer en alles heel gemoedelijk en relaxed.
Na het Elephant Breeding Centre bezocht te hebben, waar de jonge olifantjes ook getraind worden om te werken, liepen we naar de rivier en hebben daar, met meegebrachte Pringles, van de zonsondergang genoten.
De volgende dag een kanotocht langs de krokodillen gemaakt en daarna een wandeling van 3 uur door de jungle met een gids. ’s Middags was het tijd voor de olifantenrit. Met een jeep naar de plaats van bestemming gebracht en daar stond hij, onze olifant, wat een beest! Op zijn rug een bakje waar we in gaan zitten, heel gaaf, heel hoog en je kunt alles goed overzien, alleen krijg je regelmatig takken in je gezicht. Na 10 minuten al raak, we staan oog in oog met een neushoorn. .De gids stapt nog van de olifant af om van dichtbij foto’s te maken, maar de neushoorn komt uit het water, wat zijn die beesten groot, dik en ….snel en de gids weet niet hoe snel hij weer op de olifant moet zijn,. In totaal zijn we 4 neushoorns tegengekomen en natuurlijk krokodillen, apen en heel veel vogels.
DE DOOS VOL GEVOELENS
Tamara had voor haar afstudeerproject de “Doos vol Gevoelens” meegenomen en een groot deel van haar tijd is ze met deze doos en de kinderen bezig geweest. Begonnen op school, moest ze toch besluiten om voortijdig af te haken, want alle scholen in Nepal waren door stakingen gesloten, dus ook die van Janak. Tamara heeft zich toen geconcentreerd op mijn kinderen en in het weeshuis zelf en dat was een groot succes.
Tamara meldde ook het enorme verschil in de kennis van de Engelse taal en dat “mijn” kinderen duidelijk een betere kennis van Engels hadden dan de overige kinderen van de school. Maar dat komt doordat ik vanaf het begin ingesteld heb, dat de kinderen ’s morgens en ’s middags een studie uurtje hebben. Daarnaast is er het voordeel dat Janak en Pushpa er zijn, mochten er vragen zijn en natuurlijk de vrijwilligers, want daar kun je toch goed de Engelse taal mee oefenen.
Het uitgangspunt is dat de kinderen spelenderwijs en op een kinderlijke manier de 4 basis emoties, blij, verdrietig, boos en bang kunnen (h)erkennen, benoemen en differentiëren. Er wordt gebruik gemaakt van gevoelsplaten, waarbij Tamara verhaaltjes vertelde en de kinderen de emoties benoemden en er over spraken en gevoelshuisjes.. Er was heel veel communicatie onderling en de kinderen werden ook steeds uitgenodigd te praten over deze emoties. Bijvoorbeeld een pijl werd rondgedraaid en over het plaatjes waar de pijl stil stond moest elk kind een verhaal vertellen aan de groep, welke emotie zagen ze, wat was misschien de oorzaak enz. Ook moesten de kinderen emoties tekenen, bijvoorbeeld een gezicht van iemand die blij of boos is enz. en daar ook weer bij vertellen het hoe en waarom. Ook maakten de kinderen maskers die deze emoties uitbeeldden, waar mee ze dan mee mochten rondlopen.. Wat heel belangrijk was, was het twee richtingen verkeer in de communicatie. Normaal staat een leerkracht in Nepal zijn lesje voor de klas op te zeggen ongeacht of er iemand luistert, maar nu moesten de kinderen goed luisteren want daarna moesten zij hun eigen mening en gedachten uitspreken richting de groep. Ook de creatieve kant was erg leuk voor de kinderen. Gewoon je fantasie er op los laten met potlood en papier. Normaliter wordt er in Nepal alleen maar nagetekend, nu mag je alles zelf bedenken en tekenen! Kinderen waren zeer enthousiast en vroegen Tamara steeds wanneer ze het “sad – bad” spelletje weer gingen spelen. Met de emoties boos, bang en verdrietig afzonderlijk te benoemen hadden de kinderen in het begin wat moeite, vermoedelijk door hun ervaringen in het vorige weeshuis, waar boze volwassenen dingen konden doen waar je bang voor was en waardoor je je verdrietig voelde.
Maartje heeft nog een 12 daagse trekking gedaan op een hoogte tussen de 1000 en 3950 meter over een afstand van zo’n 125 km. Vol moed, energie en zin vanuit Pokhara begonnen. Eerste 3 dagen was ze blij dat ze aan het eind van de dag kon rusten, want de eerste 3 dagen waren ontzettend zwaar!! Maar na 3 dagen begon ze toch te genieten van alles, Prachtige uitzichten, schitterend groene bergen en overal groeiden kleurrijke bloemen. Naarmate ze hoger kwam werden de bergen ruiger. Maartje schreef dat het een indrukwekkend gevoel gaf als klein mensje door de hoge rotsachtige bergen te lopen, afgezonderd van de rest van de wereld. Raar om dan te beseffen dat de mensen die er wonen zo geïsoleerd leven en op elkaar aangewezen zijn.
BEZOEKERS
Hans en Marieke, ouders van een vriend (Koen, maar niet mijn vader) van Tamara zijn op bezoek geweest en namen vingerverf voor de kinderen mee. Een schot in de roos, niet alleen de kinderen vonden het prachtig, maar ook de Didi’s en Janak en Pushpa begonnen enthousiast te verven. Omdat het trappenhuis wel erg kaal beton was, zijn nu een hoop schilderijen aan de muur gehangen en het ziet er allemaal heel fleurig uit. Ook hebben de kinderen een welkomstbord voor mijn dochtertje geverfd met de tekst “Namaste Dawn”.
ESTAFETTELOOP VAN MOERGESTEL NAAR SINT JAN IN DEN BOSCH EN TERUG
Jongerenclub de Kurkskes uit Moergestel heeft op Hemelvaartsdag van Moergestel naar de St. Jan in Den Bosch gelopen en terug, een totale afstand van 46 km. Leiding was bij Lies van Dijk-Frommé die in 2006 de TV uitzending over mijn weeshuis op Hart van Nederland had gezien en besloten had met de jongeren een sponsor looptocht te organiseren. Om 6 uur ’s morgens vertrok men in de regen en het regenen hield pas op toen men rond 11.30 bij de St. Jan arriveerde. Na iets gedronken te hebben en natuurlijk een Bossche bol te hebben genuttigd, vertrok men weer huiswaarts en rond 18.30 was iedereen moe en beplakt met pleisters weer thuis.
De symbolische cheque met de opbrengst van de estafetteloop werd tijdens de mis in de Parochiekerk van Moergestel op 3 juni overhandigd, € 1.515,65 en de pastoor had beslist dat de collecte opbrengst van die dag, tevens de viering van het 75 jarig jubileum van de Parochiekerk, ook voor mijn weeshuis zou zijn en zo kwam er ook nog eens € 684,78 bij, zodat de totale opbrengst € 2200 bedroeg.
Jongens en meisjes van de Kurkskes, Lies en alle anderen die meegeholpen hebben en ook mijnheer Pastoor, heel hartelijk dank voor jullie inzet en het fantastische bedrag.
BEZOEK EN HULP AAN WEESHUIS IN BOUDHA
Op ons verzoek zijn Janak, Tamara en Maartje op bezoek geweest bij een weeshuis voor 8 meervoudig gehandicapten in Boudha, circa 5 km ten noordoosten van Kathmandu om te controleren of wij eventueel wat hulp konden bieden. Het grootste probleem was toen gebrek aan geld om voedsel, medicijnen en kleren voor de kleinsten te kopen, dus werden er inkopen gedaan en de hulpgoederen werden 2 dagen later afgeleverd en met enthousiasme ontvangen. Ook kregen we een bedank e-mail. Plan is om toekomstige vrijwilligers te vragen maandelijks langs te gaan om te kijken of er dringend hulp noodzakelijk is. Het is niet onze bedoeling dit tehuis financieel te steunen, maar wanneer er hulp in de vorm van bijvoorbeeld voedsel, medicamenten of kleding noodzakelijk is, zullen we indien mogelijk dit tehuis van die hulpgoederen voorzien.
BEZOEK AAN EEN LEPRA KLINIEK
Tamara en Maartje hebben tussendoor ook nog de lepra kliniek New Sadle bezocht, waar een vriend van Tamara, Koen (zie hierboven) werkte. Het zag er allemaal, dank zij buitenlandse hulp, heel goed uit. Men probeerde er ook om alle patiënten zelfstandig werkzaamheden binnen de kliniek te laten verrichten. Het was een hele ervaring en wat ook erg opviel was dat de mensen, medewerkers maar ook patiënten zo enorm vriendelijk waren.
DE MOESSON KOMT ERAAN
De temperatuur is hier toch elke dag 30-35 graden en het heeft in Nepal al diverse malen fiks geregend en geonweerd en dat gaat hier dan echt hard!!!!
Maar dat krijg je als het regenseizoen, de moesson, er aan gaat komen!
HELP MIJN KINDEREN
Het weeshuis is volledig afhankelijk van sponsors. Donaties zijn welkom op rekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel.
Eenmalige donaties zijn meer dan welkom, maandelijks terugkerende donaties helpen de continuïteit te verstevigen.
Voor meer inlichtingen, bel of mail 0416 – 278422, langtangchildrenhome@hotmail.com
GROETJES VAN MARLOES
Voor mijzelf was de belangrijkste gebeurtenis van de maand mei 2007 de geboorte van onze dochter Dawn op 23 mei 2007.
Dawn betekent “dageraad” of “lichter worden” en Dawn deed haar naam eer aan want ze is ’s morgens om 6 uur geboren.
Alles gaat gelukkig uitstekend en met mijn partner Erik vormen we nu een echt gezinnetje.
POLITIEKE SITUATIE
Het rommelt nog steeds in Nepal. Allerlei bevolkingsgroepen in het zuiden en oosten voelen zich nog steeds achtergesteld en ook de Maoïsten roeren zich weer. Regelmatig demonstraties in Kathmandu en stakingen over het hele land verspreid, waardoor ook weinig verkeer mogelijk, maar dat was op zich niet zo’n probleem want er was toch geen benzine praktisch meer te koop. India, de toeleverancier van olie en benzine had de kraan met 40% dichtgedraaid, omdat de Nepalese regering de olierekeningen niet betaalde. Bijkomende problemen zijn dan wel dat er dan ook een tekort aan kookgas is en door alle stakingen en logistieke problemen de prijzen van voeding enz weer de hoogte ingaan.
De Maoïsten hebben zich nu ook in de onderwijssector genesteld, met als gevolg hoge looneisen (boven de 10%), speciale clausules in de arbeidsvoorwaarden van leerkrachten, waardoor ontslag praktisch niet meer mogelijk is enz. Uiteindelijk werden alle scholen van heel Nepal gesloten gedurende ruim 10 dagen. Problemen natuurlijk nog niet opgelost, alleen een probleem erbij gekomen, wel/niet doorbetalen van salarissen, wel/niet betalen van schoolgelden gedurende de dagen dat de scholen gesloten moesten zijn.
De geplande verkiezingen in juni zijn intussen uitgesteld tot de 3e week in november dit jaar, dus de interim regering met circa 25% Maoïsten blijft in ieder geval tot zolang aan. Of de verkiezingen dan doorgaan is nog steeds een vraag, want de Maoïsten zijn vastbesloten elke verkiezing te boycotten zolang de monarchie nog bestaat, m.a.w. de onrust blijft gewoon bestaan..
VERSLAG VAN VRIJWILLIGSTERS TAMARA VAN LIEROP EN MAARTJE VAN VUGT
Helaas was Maartje in het begin van haar vrijwilligersperiode ziek. Snuffen, puffen, koorts, keelontsteking en ontstoken voorholtes, maar toch zoveel mogelijk meegedaan.
Maartje vindt Nepal een paradijsje, want …..alles is zo goedkoop hier zegt ze. Een nadeel is wel volgens haar dat de Nepalezen allemaal en overal zo luid rochelen en spugen.
Druk pratend en lopend vanuit Thamel zijn Tamara en Maartje waarschijnlijk achtervolgd door een man en net voordat ze de hoek omslaan naar school, slaat hij toe. Man probeert tas van de schouder van Tamara te rukken, maar van schrik trekt Tamara hard terug en man rent weg. Gelukkig maar, want de tas zat vol met geld, waardepapieren, bankpas, paspoort, camera enz. Een goede les, neem alleen mee wat je nodig hebt als je de straat op gaat. Niet dat het gevaarlijk is, maar wanneer de Nepalezen al die rijkdommen zien waar wij mee over straat lopen, denkt men allicht dat zij toch ook wel een aandeel in die rijkdom mogen hebben.
Beide meiden zijn met Pushpa naar een kleding/stoffenzaak gegaan, met honderden verschillende stoffen. Uiteindelijk kregen de meiden door dat het niet gebruikelijk is om werkelijk alles uit te proberen, dus na ruim 30 minuten zoeken hadden beiden toch een kurta naar hun zin gevonden.
Natuurlijk ook weer een spelletjesochtend georganiseerd. Alle kinderen werden in groepen verdeeld en een competitie werd gepland, maar dat werd misschien niet goed uitgelegd. Alle kinderen waren fanatiek bezig, maar dat je sneller moest zijn dan het andere team, dat had niet iedereen begrepen. Maar het was een gezellige ochtend spijkerpoepen, snoephappen, estafette met lepel en ui, lege flessen omgooien enz.
Tussendoor zijn Tamara en Maartje nog 3 dagen op safari naar Chitwan geweest.
Huu (verkort) verslag:
Zes uur met de bus en toen werden we met een jeep naar het hotel gebracht. We keken onze ogen uit, primitieve rieten hutjes, geiten en koeien voor de deur, maar wat een rust, geen verkeer en alles heel gemoedelijk en relaxed.
Na het Elephant Breeding Centre bezocht te hebben, waar de jonge olifantjes ook getraind worden om te werken, liepen we naar de rivier en hebben daar, met meegebrachte Pringles, van de zonsondergang genoten.
De volgende dag een kanotocht langs de krokodillen gemaakt en daarna een wandeling van 3 uur door de jungle met een gids. ’s Middags was het tijd voor de olifantenrit. Met een jeep naar de plaats van bestemming gebracht en daar stond hij, onze olifant, wat een beest! Op zijn rug een bakje waar we in gaan zitten, heel gaaf, heel hoog en je kunt alles goed overzien, alleen krijg je regelmatig takken in je gezicht. Na 10 minuten al raak, we staan oog in oog met een neushoorn. .De gids stapt nog van de olifant af om van dichtbij foto’s te maken, maar de neushoorn komt uit het water, wat zijn die beesten groot, dik en ….snel en de gids weet niet hoe snel hij weer op de olifant moet zijn,. In totaal zijn we 4 neushoorns tegengekomen en natuurlijk krokodillen, apen en heel veel vogels.
DE DOOS VOL GEVOELENS
Tamara had voor haar afstudeerproject de “Doos vol Gevoelens” meegenomen en een groot deel van haar tijd is ze met deze doos en de kinderen bezig geweest. Begonnen op school, moest ze toch besluiten om voortijdig af te haken, want alle scholen in Nepal waren door stakingen gesloten, dus ook die van Janak. Tamara heeft zich toen geconcentreerd op mijn kinderen en in het weeshuis zelf en dat was een groot succes.
Tamara meldde ook het enorme verschil in de kennis van de Engelse taal en dat “mijn” kinderen duidelijk een betere kennis van Engels hadden dan de overige kinderen van de school. Maar dat komt doordat ik vanaf het begin ingesteld heb, dat de kinderen ’s morgens en ’s middags een studie uurtje hebben. Daarnaast is er het voordeel dat Janak en Pushpa er zijn, mochten er vragen zijn en natuurlijk de vrijwilligers, want daar kun je toch goed de Engelse taal mee oefenen.
Het uitgangspunt is dat de kinderen spelenderwijs en op een kinderlijke manier de 4 basis emoties, blij, verdrietig, boos en bang kunnen (h)erkennen, benoemen en differentiëren. Er wordt gebruik gemaakt van gevoelsplaten, waarbij Tamara verhaaltjes vertelde en de kinderen de emoties benoemden en er over spraken en gevoelshuisjes.. Er was heel veel communicatie onderling en de kinderen werden ook steeds uitgenodigd te praten over deze emoties. Bijvoorbeeld een pijl werd rondgedraaid en over het plaatjes waar de pijl stil stond moest elk kind een verhaal vertellen aan de groep, welke emotie zagen ze, wat was misschien de oorzaak enz. Ook moesten de kinderen emoties tekenen, bijvoorbeeld een gezicht van iemand die blij of boos is enz. en daar ook weer bij vertellen het hoe en waarom. Ook maakten de kinderen maskers die deze emoties uitbeeldden, waar mee ze dan mee mochten rondlopen.. Wat heel belangrijk was, was het twee richtingen verkeer in de communicatie. Normaal staat een leerkracht in Nepal zijn lesje voor de klas op te zeggen ongeacht of er iemand luistert, maar nu moesten de kinderen goed luisteren want daarna moesten zij hun eigen mening en gedachten uitspreken richting de groep. Ook de creatieve kant was erg leuk voor de kinderen. Gewoon je fantasie er op los laten met potlood en papier. Normaliter wordt er in Nepal alleen maar nagetekend, nu mag je alles zelf bedenken en tekenen! Kinderen waren zeer enthousiast en vroegen Tamara steeds wanneer ze het “sad – bad” spelletje weer gingen spelen. Met de emoties boos, bang en verdrietig afzonderlijk te benoemen hadden de kinderen in het begin wat moeite, vermoedelijk door hun ervaringen in het vorige weeshuis, waar boze volwassenen dingen konden doen waar je bang voor was en waardoor je je verdrietig voelde.
Maartje heeft nog een 12 daagse trekking gedaan op een hoogte tussen de 1000 en 3950 meter over een afstand van zo’n 125 km. Vol moed, energie en zin vanuit Pokhara begonnen. Eerste 3 dagen was ze blij dat ze aan het eind van de dag kon rusten, want de eerste 3 dagen waren ontzettend zwaar!! Maar na 3 dagen begon ze toch te genieten van alles, Prachtige uitzichten, schitterend groene bergen en overal groeiden kleurrijke bloemen. Naarmate ze hoger kwam werden de bergen ruiger. Maartje schreef dat het een indrukwekkend gevoel gaf als klein mensje door de hoge rotsachtige bergen te lopen, afgezonderd van de rest van de wereld. Raar om dan te beseffen dat de mensen die er wonen zo geïsoleerd leven en op elkaar aangewezen zijn.
BEZOEKERS
Hans en Marieke, ouders van een vriend (Koen, maar niet mijn vader) van Tamara zijn op bezoek geweest en namen vingerverf voor de kinderen mee. Een schot in de roos, niet alleen de kinderen vonden het prachtig, maar ook de Didi’s en Janak en Pushpa begonnen enthousiast te verven. Omdat het trappenhuis wel erg kaal beton was, zijn nu een hoop schilderijen aan de muur gehangen en het ziet er allemaal heel fleurig uit. Ook hebben de kinderen een welkomstbord voor mijn dochtertje geverfd met de tekst “Namaste Dawn”.
ESTAFETTELOOP VAN MOERGESTEL NAAR SINT JAN IN DEN BOSCH EN TERUG
Jongerenclub de Kurkskes uit Moergestel heeft op Hemelvaartsdag van Moergestel naar de St. Jan in Den Bosch gelopen en terug, een totale afstand van 46 km. Leiding was bij Lies van Dijk-Frommé die in 2006 de TV uitzending over mijn weeshuis op Hart van Nederland had gezien en besloten had met de jongeren een sponsor looptocht te organiseren. Om 6 uur ’s morgens vertrok men in de regen en het regenen hield pas op toen men rond 11.30 bij de St. Jan arriveerde. Na iets gedronken te hebben en natuurlijk een Bossche bol te hebben genuttigd, vertrok men weer huiswaarts en rond 18.30 was iedereen moe en beplakt met pleisters weer thuis.
De symbolische cheque met de opbrengst van de estafetteloop werd tijdens de mis in de Parochiekerk van Moergestel op 3 juni overhandigd, € 1.515,65 en de pastoor had beslist dat de collecte opbrengst van die dag, tevens de viering van het 75 jarig jubileum van de Parochiekerk, ook voor mijn weeshuis zou zijn en zo kwam er ook nog eens € 684,78 bij, zodat de totale opbrengst € 2200 bedroeg.
Jongens en meisjes van de Kurkskes, Lies en alle anderen die meegeholpen hebben en ook mijnheer Pastoor, heel hartelijk dank voor jullie inzet en het fantastische bedrag.
BEZOEK EN HULP AAN WEESHUIS IN BOUDHA
Op ons verzoek zijn Janak, Tamara en Maartje op bezoek geweest bij een weeshuis voor 8 meervoudig gehandicapten in Boudha, circa 5 km ten noordoosten van Kathmandu om te controleren of wij eventueel wat hulp konden bieden. Het grootste probleem was toen gebrek aan geld om voedsel, medicijnen en kleren voor de kleinsten te kopen, dus werden er inkopen gedaan en de hulpgoederen werden 2 dagen later afgeleverd en met enthousiasme ontvangen. Ook kregen we een bedank e-mail. Plan is om toekomstige vrijwilligers te vragen maandelijks langs te gaan om te kijken of er dringend hulp noodzakelijk is. Het is niet onze bedoeling dit tehuis financieel te steunen, maar wanneer er hulp in de vorm van bijvoorbeeld voedsel, medicamenten of kleding noodzakelijk is, zullen we indien mogelijk dit tehuis van die hulpgoederen voorzien.
BEZOEK AAN EEN LEPRA KLINIEK
Tamara en Maartje hebben tussendoor ook nog de lepra kliniek New Sadle bezocht, waar een vriend van Tamara, Koen (zie hierboven) werkte. Het zag er allemaal, dank zij buitenlandse hulp, heel goed uit. Men probeerde er ook om alle patiënten zelfstandig werkzaamheden binnen de kliniek te laten verrichten. Het was een hele ervaring en wat ook erg opviel was dat de mensen, medewerkers maar ook patiënten zo enorm vriendelijk waren.
DE MOESSON KOMT ERAAN
De temperatuur is hier toch elke dag 30-35 graden en het heeft in Nepal al diverse malen fiks geregend en geonweerd en dat gaat hier dan echt hard!!!!
Maar dat krijg je als het regenseizoen, de moesson, er aan gaat komen!
HELP MIJN KINDEREN
Het weeshuis is volledig afhankelijk van sponsors. Donaties zijn welkom op rekening 1259.42.656 t.n.v. Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel.
Eenmalige donaties zijn meer dan welkom, maandelijks terugkerende donaties helpen de continuïteit te verstevigen.
Voor meer inlichtingen, bel of mail 0416 – 278422, langtangchildrenhome@hotmail.com
GROETJES VAN MARLOES
posted by Marloes at 05:12
