REISVERSLAG

Voorwoord

Voor mijn 65e verjaardag op 3 september 2007 vroeg ik, i.p.v. de geijkte cadeaux die je een man op gevorderde leeftijd aanbiedt, de bekende envelop met inhoud, uitsluitend en alleen om daarmee een vakantie van een paar dagen te betalen voor de 21 kinderen van het Langtang Children Home te Swoyambhu in Nepal.

Dit tehuis is door mijn dochter Marloes, tijdens haar 2e verblijf als vrijwilligster in Nepal op 27 oktober 2005 opengesteld om liefde, onderdak en een toekomst te bieden aan verwaarloosde kinderen.

Het project is een familieproject geworden. Ook mijn dochters Marjolijn en Liselotte hebben een belangrijke steen bijgedragen aan het succes ervan en zijn ook naar Nepal afgereisd om ter plekke daadwerkelijke hulp te bieden en natuurlijk hebben Elly en ik ook Nepal bezocht om met eigen ogen te aanschouwen wat de “Twilt Sisters” nu allemaal uitgespookt hadden en dat bleek iets te zijn om bijzonder trots op te zijn.
Ook deze reis heb ik weer met diverse Nepalezen gesproken die mij hun eigen ervaringen met mijn dochters vertelden en ik verzeker u dat was heerlijk om te horen.

Er werd uitbundig door u allen gereageerd op mijn vraag en “gewapend” met mijn verjaardagscadeau ben ik op 5 oktober 2007 naar Nepal vertrokken en het verdere verloop treft u hieronder aan.

Zaterdag 13 oktober 2007, dag 1

Zaterdag 13 oktober was het zover. Om half zeven stond de bus voor en rond kwart voor zeven reden we weg, de fuik in. Het Dashain festival is een echte familie aangelegenheid, waarbij alle familieleden samenkomen en volgens mij had iedereen afgesproken dezelfde tijd te vertrekken. De uitgaande weg van Kathmandu naar Pokhara stond volledig vast. Bijkomend probleem is dat de vele minibusjes bij elk groepje mensen stoppen om te vragen of er eventueel nog iemand die richting uitgaat, want vol is hier dus niet vol, maar ja geduld is een schone zaak. Eindelijk toch de stad uitgekomen en in een restaurantje langa de weg hebben we met zijn allen ontbijt genuttigd. Wat het was, weet ik niet, het was in ieder geval Nepalees en gekruid.

Verderop bij het luxe Riverside Springs Resort, bij meeste Pokharagangers wel bekend, de lunch gebruikt, Wij zaten in een schitterende ruimte met prachtig uitzicht over de tuin en de tafels waren keurig gedekt met mes en vork en servet, maar wat moet je daar nu mee doen, in het tehuis gebruiken de kinderen of hun vingers of een lepel en die lik je bovendien af.
Maar de lunch was uitstekend, o.m. toast met echte boter en jam en ommelet. Nog even de tuin bewonderd, het luxueuze zwembad, de vijver met vissen en toen weer op pad. Later hoorde ik dat de bus vermoedelijk bij het verkeerde Resort was gestopt, maar dit heerlijke lunchuurtje kunnen ze ons niet meer afnemen.

Kort daarna nog bij de enige kabelbaan van Nepal gestopt. Deze kabelbaan voert over de Trisuli rivier naar het op 1713 m hoogte gelegen Manakamana, waar zich een van Nepals populairste heiligdommen bevindt, de Bhagwati Mandir, waar mannelijke pelgrims komen bidden voor een mannelijke nakomeling of voor de voorspoedige afloop van een belangrijke aktiviteit. Onze bus mocht helemaal naar beneden rijden tot aan de Trisuli rivier, waar de kinderen nog een tijdje gespeeld hebben, vooral met het keilen van platte stenen over het water. Was wel erg warm in de zon, dus maar weer verder rijden en er werd volop en vals door de kinderen in de bus gezongen, waarbij Mana de boventoon voerde en daarna Aayuk en Ramesh voordeed hoe je in het gangpad van de bus het beste kunt dansen. Kinderen hadden de busreis van hun leven, dus net als bij ons tijdens een schoolreisje.

Door de warmte en het felle zonlicht was er niemand, behalve de chauffeur dan (hoop ik) die, tijdens het vervolg naar Pokhara, ondanks de geweldige natuur, niet even zijn/haar ogen gesloten heeft.

Na ontelbare malen mijn hoofd geschud te hebben over de rijstijl van de Nepalezen, arriveerden wij uiteindelijk rond 17.15 uur in Pokhara. De 200 km afstand over de snelweg tussen Kathmandu en Pokhara aldus afgelegd te hebben in 10 uur, of wel een goed gemiddelde van 20 km per uur. Voor de ongelovigen onder u, probeer het zelf eens uit in Nepal met een bus over deze “snelweg”. Onze Nepalese chauffeur reed geweldig goed moet ik wel zeggen, dus niet als een Nepalees, maar dat had ik dan ook heel duidelijk gemaakt tijdens het boeken dat ik geen Nepalese capriolen met een bus vol kinderen wilde hebben. De chauffeur, zijn assistent en de reisleider waren echte kindervrienden en hebben heel wat meegelachen tijdens de reis en zich ook leuk met de kinderen bezig gehouden. Een assistent van de chauffeur (?) zult u zich misschien afvragen, maar op de Nepalese wegen is het vaak centimeter werk en de assistent hangt dan uit de bus of loopt er naast en door op een bepaalde manier te kloppen op de carrosserie, weet de chauffeur of hij nog wat manoevreerruimte heeft.
Behalve deze 3 mensen gingen 21 kinderen mee, plus de “ouders” van het tehuis, Janak en Pushpa, een van de Didi’s, Marielle de vrijwilligster uit Maastricht die sinds begin september in het tehuis vertoefde, een nichtje van mijn contactpersoon bij Children Social Welfare Board Nepal en Marianne, 22 jaar uit Amsterdam en pas afgestudeerd voor het theoretische deel van de Geneeskunde, en ik. Totaal dus 30 personen in de bus, inclusief de chauffeur en reisleiding. Marianne had ik nog nooit ontmoet, maar ik kreeg in Nepal een e-mail van haar of ik hulp nodig had. Van Engely Versteeg die ook een tehuis iets ten noorden van Bakthapur heeft, had Marianne gehoord dat ik in Nepal was. Dus even bellen en al snel zei ik, waarom ga je niet mee?. Een goede beslissing, want Marianne heeft een natuurlijke gave om met kinderen om te gaan.

Pokhara, de eerste bestemming van onze reis, was voorheen een kleine boerengemeenschap. Eerst in 1952 zag men er voor het eerst een wiel (!) toen een vliegtuigje op een grasveld landde. Pas in de zeventiger jaren konden ossenwagens en andere voertuigen Pokhara bereiken door de aanleg van de weg tussen Kathmandu en Pokhara en zo kwam Pokhara, versneld, in de 20e eeuw terecht. Voorheen was Pokhara vanuit Kathmandu uitsluitend lopend bereikbaar tijdens een 9 daagse voettocht. Door Nepalezen wel te verstaan, voor Westerlingen moet je minimaal op het dubbele rekenen. Deze voetweg bestaat nog steeds en is een mooie route.
Pokhara is een aantal graden warmer dan Kathmandu. De grond is vruchtbaar en Pokhara kent een regenval van meer dan 4 meter per jaar en daardoor heeft de vallei van Pokhara een subtropische flora.
Nu is Pokhara de uitvalsbasis voor “trekkings” in het Annapurna gebied en geliefd bij Nepalgangers. Het heeft nu ook een belangrijke regionale bestuurlijke functie en het is goed toeven in Pokhara en veel, rijkere, Nepalezen vestigen zich daar.

Aangekomen in het hotel kregen we gelijk een hapje tussendoor, gebakken rijst met groente en veel kruiden. Alle kinderen werden persoonlijk door mijnheer de ober bediend en lieten het zich goed smaken.

De kamer indeling duurde even, Uit kostenoverweging sliepen meer dan 2 kinderen op een kamer, dus we moesten zorgen dat alles “evenwichtig” ingedeeld werd. We hadden goede en ruime kamers, alle met badkamer. Een aantal kamers had zelfs een ligbad en dat zagen alle kinderen wel zitten, alleen bleek de warmwatervoorziening niet al te best, maar daar verbaasde ik mij niet over, want we zaten per slot van rekening in Nepal. Voor de Pokhara kenners, ons hotel lag in Lakeside, op minder dan 100 m van het grote Pewa meer.

Daarna in de tuin van het hotel spelletjes gedaan, waaronder verstoppertje en de Nepalese versie van “zakdoekje leggen, niemand zeggen”. Denk dat de hotelgasten het wel leuk vonden, want veel vreemden maakten foto’s van de spelende kinderen.

Om 19.30 uur was het tijd voor het diner. Bestond uit een warm buffet, bestaande uit spaghetti, wiite rijst, verschillende soorten groenten en sauzen, kip, pappadum, kruiden om het lekker pittig te maken en als dessert een verse fruitsalade. Het was allemaal heel romantisch, want de elektriciteit lag er geregeld uit, dus we dineerden bij kaarslicht.
Na het diner gingen de kinderen naar de kamer, want ze hadden gezien dat elke kamer van een TV was voorzien, echter de elektriciteitsvoorziening werkte niet mee, maar ook dat zijn we in Nepal gewend.

Zondag 14 oktober 2007, dag 2

Na het ontbijt reden we naar Sarangkot, een plek iets ten noorden van Pokhara waar je een prachtig 180 graden panoramisch uitzicht over de Himalayas kunt hebben die op 30-40 km afstand liggen en die meer dan 7000 meter uit de vallei van Pokhara loodrecht omhoog schijnen op te rijzen, terwijl de vallei zelf al op 900 meter hoogte ligt. Hoogteverschillen die gewoon niet te bevatten zijn.
Het was mooi, warm weer, maar met wat bewolking die rond de toppen hing, maar we hebben in ieder geval de Annupurna 1 en de Machhapuchhre, giganten van ruim 8000 meter, gezien.
Ter informatie, van de 10 toppen ter wereld die meer dan 8.000 m hoog zijn, liggen er 8 op Nepalees grondgebied, met als absolute topper natuurlijk de Mount Everest met 8854 m..

Daarna naar de Bat grotten gereden en gewapend met schijnwerpers naar binnen gegaan.
Na de Bat grotten naar de grotere Mahendra grotten, kalkstenen spelonken achtergelaten door oude onderaardse meren. De plaatselijke naam is “Huis van de Vleermuizen” en die waren er dus ook. Door het licht van de schijnwerpers begonnen een aantal vleermuizen rond te fladderen en dat vonden de kleintjes toch wel eng. Weer buiten 2 grote flessen Sprite gekocht en iedereen had een glaasje. Normaliter drinkt iedereen, dus ook ik, water, maar nu waren we uit, dus het mocht wat kosten.

Na de grotten bezochten we de diepe kloof van de Seti rivier. Leuk om dit te zien vooral omdat Elly en ik vorig jaar op de Seti rivier geraft hebben. Hier stort de rivier zich 30 m naar beneden in een 9 m brede spleet in de aarde, om daarna al kronkelend een weg te banen onder de zachte bodem van de vallei.

Doorgereden naar een omvangrijk Hindoe tempelcomplex, waar met muziek, zang en dans de God Krishna, 8e incarnatie van de Hindoe God Vishnu, bekend om zijn daden op Aarde, vereerd werd. Mensen kopen hier schaaltjes met offerandes voor de Goden. Het kan er soms rumoerig aan toe gaan, maar het is toch opvallend hoe veel respect alle Nepalezen hebben voor hun Goden.

Met de bus terug naar het hotel om de lunch te gebruiken en toen naar de Devi’s waterval. Een natuurwonder waar de Pardi rivier zich in een diepe kalksteenholte stort.
Dit gebeurt zo heftig dat het heerlijk was om er naar te kijken, want het was bloedheet en de waternevel bracht heerlijke verkoeling op onze gezichten.

Met de bus naar het grote Pewa meer en daar lagen 3 grote waterfietsboten op ons te wachten. Er ging een bemanningslid mee, maar de tweede set pedalen moest door de kinderen bediend worden en door de grootte van de waterfiets viel dat best tegen. We hebben bijna 3 uren gevaren en zijn praktisch het meer rond geweest. We hebben wedstrijden waterfietsen gehouden (meedoen was belangrijker dan winnen), gezongen, gedanst en Janak heeft gevist, zonder echter iets te vangen. We zijn nog aan land gegaan aan de overkant en op het eiland midden in het meer, waar een Hindoe heiligdom staat. Janak bleef stug doorvissen, ondanks het verbod om binnen 100 m rond het eiland te vissen. Hij had niet door dat hij aan de verkeerde kant viste, want aan de andere zijde van het eiland zag ik scholen grote vissen van meer dan 50 cm.

Terug naar het hotel, nog wat gespeeld in de tuin en toen aanschuiven aan het diner in buffetvorm en weer met candlelight, want de elektriciteit kwam die avond niet meer terug.


Maandag 15 oktober 2007, dag 3

’s Morgens vroeg ontbijten, rugzakken inpakken en met de bus op weg naar Chitwan. We reden een stukje terug richting Kathmandu en toen sloegen we rechts af richting Chitwan. De snelweg tussen Kathmandu en Pokhara was al niet best, maar deze weg was ronduit slecht, maar de natuur was wederom heel mooi, dus dat vergoedde veel. Ik schat de te rijden afstand op 160 km en daar hebben we dus de hele dag over gedaan

Chitwan is sinds 1973 een Nationaal Park, beschermd door het leger en is nu 1040 vierkante km groot.. Vroeger was dit het jachtgebied van de heersende Rana’s, die Europese vorsten en onderkoningen uit India uitnodigden om enorme aantallen Bengaalse tijgers en Indische olifanten af te slachten.
Bijna een kwart van het gebied ligt op 150 m boven zeespiegel niveau. De rest wordt gevormd door heuvels van maximaal 700 m. De grotere zoogdieren in dit gebied zijn o.a. de Bengaalse tijger, de Indische neushoorn, panters, de gaurs, de grootste wilde runderen ter wereld, 4 soorten herten met kuddes van soms enorme omvang, wilde zwijnen, primaten als de langoer, lippenberen, wilde honden, jakhalzen en veel krokodillen, waaronder de moeraskrokodil die alles verslindt wat hij op zijn weg vindt. Chitwan huisvest ook de grootste gifslang ter wereld, de Koningscobra. De wilde olifanten komen voornamelijk nog in het aangrenzende Parsa reservaat voor.

De Tharu’s zijn de oorspronkelijke bewoners van dit gebied. Voor de uitroeiing van de malaria in de 20e eeuw, leidden de Tharu’s een geisoleerd agrarisch bestaan. De Tharu’s zijn in staat gebleken de laagvlaktes te overleven dankzij hun geheimzinnige ongevoeligheid voor malaria.

We verbleven in de Unique Wild Resort in het dorpje Sauhara op de grens van de jungle.
Na aankomst, de kamerindeling doornemen, uitpakken, dineren in buffetopstelling en daarna nog gekeken naar een culturele avond met dansen door de Tharu bevolking en uiteraard werden de kinderen uitgenodigd om deel te nemen. Toen naar bed, want de volgende ochtend zouden we direct na het ontbijt vertrekken voor onze tocht door de jungle op de ruggen van olifanten.


Dinsdag 16 oktober 2007. Dag 4

’s Nachts werd ik wakker door een gigantisch onweer en de regen kwam met bakken uit de hemel. Als dat maar goed gaat, dacht ik en draaide me weer om.
Maar ook tijdens het ontbijt goot het pijpenstelen en we moesten de olifantenrit van 9 uur helaas annuleren.
Na wat overleg besloten we om, als het wat droger werd en als een alternatief voor de olifantenrit, een jeepsafari te gaan organiseren naar het gebied in Chitwan met de naam “20.000 meren gebied”. We gingen vroeg lunchen en direct erna kwamen 3 vierwiel aangedreven terreinwagens voorrijden, waar we met z’n allen instapten Omdat het droog werd, ging al snel de overkapping eraf en stonden de meesten rechtop in de achterbak om zo een goed uitzicht te hebben, Door de hevige regenval van die nacht reden we door een enorme blubber en gigantische plassen, maar dat verhoogde de spanning voor de kinderen. We zagen herten en krokodillen en als we uitstapten en wat rondliepen moesten we onszelf controleren op bloedzuigers, want daar krioelde het van en die beesten laten echt niet makkelijk los en, zoals het meiden betaamt, werd er geregeld gegild.
Na de jeepsafari met de bus naar het Eliphant Breeding Center, maar om daar te komen moesten we in een uitgeholde boomstam een 50 m brede snelstromende rivier oversteken.
We moesten even wachten totdat we aan de beurt waren en konden zien hoe vele tientallen buffels zwemmend de rivier overstaken om naar de stal te komen, rekening houdende met de stroom, dus even met de stroom meezwemmen en dan langzaam de andere kant uitdraaien en tegen de stroom de oever op. Kleintjes werden door de moeders geduwd. Heel bijzonder om dit zo te zien.
In het Breeding Center waren wel 25 olifanten waaronder ook baby olifantjes. Een kleintje was door het hek heen gebroken en liep een paar keer op de kinderen af zodat ik begreep waarom ze plots gilden.
Omdat er maar weinig mensen tegelijk in de uitgeholde boomstam meekonden en wij door de jeepsafari verlaat waren, moesten we in het pikkedonker de rivier oversteken om in het hotel te geraken. De buschauffeur ging eerst en deed zijn koplampen aan om een beetje licht te maken, want het “bootje” schommelde toch wel erg veel en als je niets kunt zien is dat dubbel zo erg..
Terug in het hotel haalde ik de meegenomen modelleerballonnen te voorschijn en Marianne maakte voorbeelden van honden, bloemen, zwaarden, giraffen enz. en daarna gingen de kinderen zelf de creatieve toer op en ik mocht de ballonnen dichtknopen omdat dat nogal moeilijk ging. Was een groot succes, Jyoti was de beste in het maken van een hond. Mahesh deed een beetje vreemd, maar dat kwam doordat hij door al dat gedrang nog steeds geen ballon had gehad. Gelukkig hadden we er nog een paar over, dus uiteindelijk kon hij toch weer lachen.
Na het eten, diner in buffetvorm, waarbij de pappadum steeds maar aangevuld moest worden, nog wat spelen en toen was het tijd om naar bed te gaan.


Woensdag 17 oktober 2007. Dag 5.

Oorspronkelijk de dag om weer terug naar huis te rijden. Maar gisteren hadden we besloten om te proberen de olifantenrit alsnog te maken en we konden die dag ’s middags toch nog vertrekken. ’s Morgens eerst naar het baden met de olifanten gegaan in de rivier vlakbij het dorp. Omdat de kinderen niet kunnen zwemmen, mochten zij het niet doen, maar ze hebben genoten van alle capriolen. Marianne heeft wel meegedaan. Je probeert op de olifant te komen, dat kan doordat de olifant in de rivier gaat liggen zodat je erop kunt klimmen, of dat de olifant zijn slurf als opstapje aanbiedt. Wanneer de mensen erop zitten laat de olifant iedereen in de waan dat het een makkie is, wel spuit hij regelmatig de berijders nat met zijn slurf. Dan, op een teken van de begeleider, begint hij te schudden met als doel de berijders van zijn rug af te schudden en mocht dat niet lukken dan laat dat beest zich gewoon opzij in de rivier vallen. Het nat worden wordt dus zonder meer voor de volle 100% gegarandeerd. De beesten zelf vinden het prachtig in de rivier denk ik. Sommige olifanten liggen heel ontspannen aan de kant, half onder water en laten zich borstelen door de begeleiders, andere olifanten kiggen verder in de rivier en gaan volledig kopje onder of blijven net met het topje van hun kop en de slurf boven water.
Terug naar het hotel met de bus, maar de bus reed zich vast in het zand. Met behulp van stenen voor de banden en veel duwen, waarbij alle kinderen in de weg liepen door hun wil om te helpen, lukte het de bus weer rijdende te krijgen.

Na de lunch moesten we een houten stellage beklimmen. Toen werden de olifanten voorgeleid en konden we zo gemakkelijk op de hoge olifant klimmen. Elke olifant had een vierkant hekwerkje op zijn rug waarin we konden zitten en de benen konden laten bengelen. We hadden voor de hele groep 5 olifanten en toen gingen we de jungle in. Vanaf de rug van een olifant heb je de beste en hoogste uitkijkpost en bovendien maskeert de lucht van het beest die van de mens.
Olifanten lopen overal doorheen en als er iets in de weg staat duwen ze dat wel opzij. We moesten wel stil zijn want we hoopten neushoorns te ontmoeten. Eerst zagen we herten en krokodillen, maar toen we later een open stuk in het bos naderden, zagen we 2 volwassen neushoorns grazen en we konden de beesten tot op een meter of 15 naderen. Echt een heel speciale ervaring. We mochten natuurlijk niet van de olifant af, want als een neushoorn op je afkomt heb je een groot probleem. De beesten wegen zo rond de 2000 kg en kunnen een snelheid ontwikkelen van tegen de 50 km per uur, dus die kun je beter niet op je weg tegenkomen.
Het was een schitterende tocht door een prachtige natuur en de kinderen (en ook de volwassenen) vonden het een unieke ervaring.


Donderdag 18 oktober 2007. Dag 6

Een dag later dan gepland vertrokken we huiswaarts. We hebben nog aan de oevers van de Trisuli rivier gestopt, kousen en schoenen uitgedaan en lekker gepootjebaad. We zijn ook nog een stukje het Dhading district ingereden, omdat daar veel kinderen vandaan komen, maar niemand herkende het meer. Na diverse stops i.v.m. wagenziekte, vooral Sukra, plassen, lunchen, melkthee drinken en dineren, werden de door de kinderen gevraagde bandjes wederom opgezet (je moet als simpele Hollander wel van die muziek leren houden) en werd er in de bus weer hard en vals gezongen en in het gangpad volop gedanst. Het was donker toen we Kathmandu naderden. In onze bus brandden de lichten volop en ontelbare bussen, helemaal volgestouwd met passagiers die het Dashain festival bij de familie thuis wilden vieren, passeerden ons en met verbaasde blikken over het getoonde enthousiasme van de dansende kinderen werden we nagekeken.


Nawoord

Alle kinderen van het Langtang Children Home ontvangen onderwijs en alle kinderen worden door Nepalezen, in de Nepalese taal en rekening houdende met cultuur, religie, tradities en de rechten van het kind opgevoed, opgeleid en begeleid.
Het tehuis maakt geen enkel onderscheid, alle kinderen zijn volkomen gelijk en allen hebben exact dezelfde rechten en mogelijkhheden, nu en in de toekomst.
Wij, de familie Twilt, hebben ons gecommitteerd om alle kinderen vervolg- dan wel beroepsonderwijs aan te bieden, uiteraard afhankelijk van de individuele mogelijkheden, zodat zij later als volwaardig en respectabel lid van de Nepalese maatschappij hun eigen toekomst kunnen opbouwen.
Het tehuis is voor de volle 100% afhankelijk van donaties. Uitgezonderd bankkosten en de jaarlijkse contributie Kamer van Koophandel, worden alle overige kosten, waaronder reis- en verblijfkosten volledig uit eigen middelen betaald.
U kunt ons helpen het tehuis financieel te steunen door uw bijdrage over te maken naar bankrekening 1259.42.656 t.n.v. de Stichting Langtang Children Home te Kaatsheuvel.
Wilt u ons blijvend, maandelijks dan wel op kwartaalbasis steunen, dan zenden wij u graag op aanvraag een automatische incassoformulier toe. Bel 0416-278422 of mail langtangchildrenhome@hotmail.com

Iedereen die meegeholpen heeft mijn verjaardagswens te realiseren wil ik hierbij nadrukkelijk bedanken. Je moet het zelf meegemaakt hebben om een idee te hebben wat een ongelooflijk succes dit geworden is. De kinderen hebben met volle teugen genoten. Ik heb vele mooie tekeningen gehad als bedankje, maar hun stralende gezichtjes zeiden al genoeg. Zes dagen vakantie, zes dagen verwend worden, alle zes dagen de bus bij ons. Voor het eerst in een hotel geslapen. Zes dagen uit eten geweest. Zes dagen achter elkaar nieuwe ervaringen opgedaan die zelfs voor de meeste Hollanders nog onbekend zijn, zes dagen lang de prachtige natuur van je eigen land gezien te hebben. Het was in 1 woord uniek en ik hoop dat mijn zoon Robert-Mark mij bij zal staan met de o zo moeilijke opgave om de foto’s op Internet te zetten, zodat jullie allemaal kunnen zien wat jullie cadeau in werkelijkheid is geworden Niet alleen de kinderen hebben gigantisch genoten van deze unieke beleving, maar ook de volwassenen, waaronder zeer zeker ondergetekende.
Nogmaals, heel hartelijk bedankt voor het mooiste verjaardagscadeau van mijn leven,

Koen Twilt